Nieuws/Columns

Kringen

Carine

Dat sjeest per rijwiel door Amsterdam met een halve cracker in haar mond. Ze is op weg naar een repetitie, kegelt mij bijna omver op een bruggetje en slaagt er ook nog in om, afsluitend met die gulle, typerende lach, al verder pedalerend luidkeels „Halloho!” te roepen.

Dat schrijft prachtige opiniërende stukken voor verschillende media, kort en lang, met originele invalshoeken en soms niet terugdeinzend voor standpunten die in haar kringen lang niet altijd als correct worden beschouwd.

Dat kan acteren - haar core business - en mag inmiddels zelfs, nu Ellen Vogel er niet meer is, als de nieuwe Grande Dame van het Nederlandse toneel worden beschouwd: met bedrieglijk gemak zet ze de moeder van Mabel neer, een transgender, de boze stiefmoeder van Assepoester, Beatrix en Meta Menten.

Dat deinst niet terug voor harde uitspraken in interviews, zoals deze in een vraaggesprek met The Post Online, waarvoor ze soms ook stukken schrijft, over een van de populairste tv-series: „Dokter Deen vind ik heel slecht gemaakt. Ik vind de dialogen slecht. Ik vind het opgelegd en niet-natuurlijk. Nederland houdt van spruitjes-tv.”

Dat heet Carine Crutzen.

U had het al geraden.

Laatst werd ze wéér geïnterviewd, door Psychologie Magazine ditmaal. Hoe het gesprek verliep - het was een ’lijstjesinterview’, begrijp ik, de ergste want gemakzuchtigste vorm van allemaal - is mij niet bekend, maar ik werd wel geïnformeerd over de toegift die ze na afloop van de interviewster mocht ontvangen. Carine deelde het zelf op Facebook.

Men vraagt mij wel eens: „Lieve oom Rob, hoe is het toch met de hedendaagse vaderlandse journalistiek gesteld?”

Ik weet mij daar meestal aardig uit te redden. „Niet slechter dan in het buitenland, hoor.” Zoiets. Maar ik besef dat een dergelijk positief antwoord aanzienlijk moeilijker zou worden wanneer de vraag met onderstaand voorbeeld zou worden geïllustreerd.

Carine Crutzen, die zelf een jaar psychologie studeerde, kreeg na het ’gesprek’ dit bericht: „Hallo Carine, de eindredactie wil nog even weten hoe lang het duurde voordat je na het overlijden van je ouders en het vertrek van je zoons weer een beetje van de vrijheid kon genieten en aan de stilte gewend was.”

Zou het nog koeler kunnen?

Nog afstandelijker?

Nog ongeïnteresseerder?

Psychologie Magazine, jongens en meisjes. Je zou toch mogen verwachten dat ze daar beter dan bij welk medium ook beseffen dat je als interviewer, zeker aangaande dit soort onderwerpen, in ieder geval je uiterste best moet doen om geïnteresseerd en/of invoelend over te komen.

Dat sjeest per rijwiel naar de redactie van Psychologie Magazine.

Dat smijt haar fiets daar tegen de muur.

Ach nee, zoiets doet Carine Crutzen niet. Ik vrees zelfs dat ze de vraag naar eer en geweten heeft beantwoord.

Ik zou het wél doen.