545089
Nieuws

Wat Zij Vindt | Yvonne

Een kinderverbod gaat echt te ver

Brullend kroost dat tikkertje speelt in een restaurant: niemand vindt het leuk. Een Australisch restaurant deed onlangs bezoekertjes onder de zeven jaar in de ban. Maar kinderen over een kam scheren gaat te ver. Hoe leren ze ooit hoe het dan wél kan, als ze niet welkom zijn, vraagt journaliste, en gloednieuw Wat Zij Vindt panellid, Yvonne van der Wal zich af.

Ik ken ze ook: kinderen die mekkeren. Kinderen die hun mond dermate wijd opentrekken dat je hun keelamandelen vanaf tien meter afstand kunt zien vibreren. Kleuters die het voor elkaar krijgen om zelfs de meest berustende zen-mensen te doen veranderen in doorgedraaide schepsels. Peuters die al krijsend in het gangpad van de supermarkt liggen en daarmee al je adrenalinehormonen aan het werk zetten.

Niet meer te redden raddraaiers

Toch vind ik een kinderverbod – waar dan ook – wel erg rigoureus. Want jongens, laten we eens even heel eerlijk zijn: niet al het nageslacht is zoals zojuist beschreven. Wanneer een hele bevolkingsgroep over één kam wordt geschoren, staan we op onze achterste benen. Door alle kinderen uit restaurants te weren, worden zij eveneens op één hoop gegooid. Alsof het allemaal wanstaltige, niet meer te redden raddraaiers zijn die het bloed onder je nagels vandaan halen. Terwijl er zeker ook welgemanierde jongens en meisjes bestaan. Alleen vallen zij minder op, juist omdat ze zo rustig zijn.

Ikke-ikkementaliteit

Wat mij zo teleurstelt in deze discussie, is de ikke-ikkementaliteit van sommige voorstanders. ‘IK wil rustig kunnen eten. Die ouders gaan maar lekker naar de McDonald’s met hun koters! IK wil rustig boodschappen kunnen doen. Die ouders moeten maar voor een oppas zorgen. IK mot geen kinderen in hotels. Kinderen horen daar niet. IK wil rustig kunnen reizen’.  Ik wil, ik mot, ik wil. Is dat ik-gedrag niet precies dát wat we zo ergerlijk aan onwillige kinderen vinden?

Het is de overheersende, onbuigzame onverdraagzaamheid die me zo tegenvalt. Het is de arrogantie; alsof wij volwassenen ons altijd keurig gedragen, alsof onze eigen kinderen aldoor de meest fatsoenlijke wezens zijn (geweest). Wij volwassenen zijn degenen die onze rotzooi laten slingeren. Overal. Wij volwassenen zijn degenen die de toiletten smerig achterlaten. Wij volwassenen staan dermate scheef geparkeerd dat we twee plaatsen in beslag nemen omdat we vinden dat we daar recht op hebben.

Recht op tafelmanieren

Kinderen hebben het recht tafelmanieren te leren – juist in restaurants. Jong geleerd is tenslotte oud gedaan; een kleuter etiquette bijbrengen op een locatie waar hooguit plastic bestek aanwezig is en de specerijen in zakjes te vinden zijn, dat werkt niet.

Ja, je hebt ouders die blind zijn voor het wangedrag van hun kroost. Die hun kleuters ook naar mijn idee te lang laten brullen, die te lang wachten met ingrijpen. En ja, dat is bijzonder irritant. Maar voor de allerkleinsten is huilen nu eenmaal het enige communicatiemiddel dat ze hebben, wanneer ze zich om wat voor reden dan ook niet goed voelen.

De deur wijzen

En zo heb je ook ouders die gewoonweg de pech hebben dat hun normaliter altijd zo brave peuter het opeens op een brullen zet. Ouders die dat voor hun omgeving net zo vervelend vinden als voor zichzelf en de decibellen zo snel mogelijk proberen te temperen met het schaamrood op de kaken. Mocht dat echter niet lukken, dan heeft een restauranteigenaar mijns inziens alsnog het volste recht om ze de deur te wijzen.

Kinderen zijn soms hinderen, en ze moeten weten waar de grens ligt. Maar volwassenen moeten dat ook weten. Een kinderverbod overschrijdt die grens. Kinderen zijn geen honden, strontvliegen of kakkerlakken.  Roepen ‘dat ouders maar gewoon lekker moeten thuisblijven of een oppas moeten regelen’ wijst evengoed op onaangepast gedrag. En ik hoor nog liever één jankende baby dan een groep mekkerende volwassenen.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.