Nieuws

Opgebiecht

'Hij houdt ineens de boot af'

''Ik ben nog niet zo lang geleden getrouwd en we hadden een droombruiloft op het Griekse eiland Zakynthos. Maar de -houding van mijn man is een paar maanden geleden helemaal -veranderd. Net nu ik zwanger ben!

Na ons huwelijk begonnen we met ivf en na zes pogingen ben ik eindelijk in verwachting… Misschien dat hij achteraf toch geen kinderen wil, of angst heeft over de toekomst. Hij heeft namelijk een vechtscheiding achter de rug en ziet zijn kinderen uit dat huwelijk niet meer. Keer op keer heb ik gevraagd of hij echt wilde doorgaan met de ivf-pogingen. Dan reageerde hij geïrriteerd en zelfs gekwetst dat ik daaraan -twijfelde. Maar nu ik eenmaal zwanger ben, weet hij niet meer of hij verder wil met ons huwelijk.

Het ene moment krijg ik het verwijt dat ik niet heb geluisterd naar de signalen dat hij eigenlijk met ivf wilde stoppen. Het volgende moment is het compleet omgedraaid en zegt hij dat hij mij niets verwijt en dat hij zelf niet duidelijk is geweest. En dat is zeker zo. Hij heeft letterlijk gezegd dat hij het leuk zou vinden als ik -zwanger raakte; daar haal ik niet uit dat hij wilde stoppen met ivf.

Ik word steeds heen en weer geslingerd. Het ene moment wil hij scheiden, het volgende moment kletst hij over koetjes en kalfjes alsof er niks aan de hand is. Een dag later noemt hij mij weer -veranderd en zegt hij dat hij geen moeite meer wil doen voor onze relatie.

Oké, ik ben wat gestrester en onzekerder geworden toen ik niet -zwanger werd, dat klopt. Maar ook door zijn houding tegenover mij. Verder klopt zijn beeld van mij echt niet. Hij zegt ineens dat ik hem claim en dat hij geen huisje-boompje-beestje wil en zich benauwd voelt in ons huwelijk. Terwijl ik alleen maar van hem verwacht dat hij het zegt als hij niet thuiskomt of wat later is. Ik heb hem nooit iets verboden, nooit gezegd dat hij iets niet kon doen of iemand niet mocht zien. Ik vind dat hij ons een kans moet geven. We kunnen er toch samen aan -werken om het geluk weer terug te vinden?

Ik mis het bijvoorbeeld dat we niet meer spontaan leuke dingen doen. Dat deden we in het begin regelmatig, nu is het: 'Ik kan niet, morgen heb ik een vroege dienst.' Of: 'Ik heb geen zin, ga jij maar.'

En ik heb hem nergens toe gedwongen. Hij heeft míj ten huwelijk gevraagd en zelf de keus gemaakt om weer aan kinderen te beginnen. Hij moest daarvoor namelijk eerst een hersteloperatie ondergaan. Ik had me er al bij neergelegd dat ik geen kinderen zou krijgen en was dan ook blij verrast toen hij die stap nam. Nu zijn we twee jaar verder, is er een kind op komst en twijfelt hij ineens aan alles.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik hou nog zoveel van hem en vertrouw erop dat we er samen uit kunnen komen. Ik wil echt niet in mijn eentje een kind opvoeden. Zonder hem was ik nooit aan ivf begonnen!''

Lees ook deze verhalen in Opgebiecht: