Nieuws
546512
Nieuws

Odette blogt

Chemopraat

“Wel lekker zeker, dat je alles van je af kunt schrijven hè?”, zegt een kennis. Ik kijk als getroffen door een chemowaas, vol verbazing op en lach hoofdschuddend. “Grappig dat je dat zegt, want zo voelt het totaal niet.” Het is de waarheid. Wellicht is het de beroepsdeformatie, maar de journalist annex schrijver in mij, schrijft voor de lezers. Niet voor mezelf. Nu is dat natuurlijk ook weer een enorme contradictie, want er zit absoluut een ‘win-win’ aspect in mijn wekelijkse blogs voor VROUW.

Allereerst is het een heerlijk gevoel om iets nuttigs te doen te hebben, maar daarnaast is het een feestje om je te beseffen dat je er daadwerkelijks iets goeds mee bereikt. Vrijwel dagelijks krijg ik berichtjes binnen van mensen die blij worden van mijn schrijfsels. En dat is fijn. Heel erg fijn. Want naast het feit dat ik niets liever doe dan schrijven, gaat het mij vooral om de emotie die het bij anderen teweeg brengt.

Dat is iets compleet anders dan ‘van je af schrijven’. Als ik ooit al iets zou doen in die trant, dan zou ik ervoor kiezen om ‘naar me toe te schrijven’. Een nieuwe term, die ik eigenlijk al schrijvende bedacht heb. Je zou het kunnen vergelijken met affirmeren. Een gedachte of wens vorm geven op papier. Niet terugblikken, maar vooruit creëren. Dat lijkt me wel wat.

Leeg canvas

Schrijven is immers net als schilderen. Een leeg canvas waar je mee kunt doen wat jij wilt. Al maak je er een papieren hoedje van. Alles is mogelijk. Hoe geweldig is dat?! Enfin, nu denk ik dat ik toch een sjaal boven dat papieren hoedje op mijn nog zeker niet kale hoofd prefereer, maar het idee is leuk. Nu moet ik opbiechten, dat ik nog niets “naar me toe heb geschreven”, maar op vele andere fronten beoefen ik die ‘kunst’ al wel met regelmaat. Ik denk namelijk bijster weinig na over kanker. Wat ik wel doe is me verheugen op iedere behandeling. Het geeft me niet alleen iets te doen, maar zoals ik al eerder aangegeven heb: ik zie iedere chemo als een helende vriend.

Ja, ik zie de geïrriteerde blikken van de anti-chemo brigade al voor me en begrijp dat ook. Natuurlijk zijn mijn woorden een bittere pil voor een ieder die een geliefde verloren is door de gevolgen van chemo. Vanzelfsprekend begrijp ik dat zodra je niet in een situatie verkeerd waarin chemo je enige keuze is, dat je hoopt dat citroenwater met zuiveringszout ook een oplossing is. Allemaal even begrijpelijk. Totdat je in deze schoenen staat en je alleen maar blij bent met het feit dat ze je überhaupt nog een paar schoenen aanbieden.

Pil van Drion

Op een goed moment had ik zelfs een vriendin die beweerde dat ze wellicht nog liever een pil van Drion zou nemen, dan chemo. Nu mag je dat van mij stellen. Of eigenlijk liever niet, want dat soort uitspraken zijn behoorlijk kwetsend. Voor mij niet, want ik vind het hooguit fascinerend. Maar ik kan me voorstelen dat menig ander daar behoorlijk van slag van raakt. En wat heeft het voor nut om zoiets tegen iemand te zeggen?

Maar goed, ik dwaal af. Waar het mij eigenlijk om gaat is de vraag: hoe kun je iemand wel helpen? Nou dat is veel makkelijker dan menigeen denkt. Door vooral normaal te doen. Laat ik even heel cru zijn: iedereen kan kankercellen in zijn of haar lichaam hebben. Dus ook degene die nu liever 10 kilometer om loopt om iemand met kanker niet te woord te hoeven staan. Evenals degene die nu vol medelijden met betraande ogen naar iemand met kanker kijkt.

'Ik ben geen kanker'

Geschrokken? Logisch, maar ik – en een ieder die mijn lotgenoot is – ben niet jouw vleesgeworden angst. Reflectie is nutteloos. Nog beter: ik ben nauwelijks met kanker bezig. Ja, alles draait om kanker, dat klopt. Ik moet naar ziekenhuisafspraken, schrijf over kanker en hou me actief bezig met mijn “kankervrije dagen” pagina op Facebook. Daarnaast bedenk ik en werk ik mee aan projecten die met de strijd tegen kanker te maken hebben. Maar ik ben geen kanker en voel me ook geen kankerpatiënt. Het merendeel van mijn tijd breng ik fluitend, relaxt en ontspannen door met leuke dingen. Fysieke inspanning indien mogelijk is goed tijdens chemo, dus ik bal er lustig op los met de honden. Ik mediteer omdat ik dat altijd al deed en lach met vrienden die wijs genoeg zijn om te accepteren dat ik nog steeds dezelfde persoon ben.

De verrijking in deze? Ik mag en kan iedere week weer een aantal mensen een hart onder de riem steken. Met zachte hand een klein zetje in de positieve richting duwen. Even het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Evenmin als de mensen om hen heen. Daar ben ik kanker dankbaar voor. Die warme berichtjes, al dan niet aan mij verzonden, die schrijf ik naar me toe. En al die onzinnig gereflecteerde angsten, die schrijf ik dan graag van een ieder af. Met het ultieme advies voor een ieder die dat wil ontvangen: schrijf vandaag eens iets naar je toe. Fantaseer, creëer en vorm dat lege vel papier, dat blanco canvas, tot dat wat jou gelukkig maakt. Gewoon omdat het kan. En mag.

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.