Nieuws
546639
Nieuws

Open brief

Marjolein: 'Ik ben een ontaarde moeder'

Ik ben een ontaarde moeder. Zo, dat is er uit. Het kan maar beter gezegd zijn. Hoe ernstig het met me gesteld is, realiseerde ik me dit weekend. Voor de krant had ik Conny geïnterviewd, moeder van de kleine Shenaya. Zij had haar dochter, hoe onverantwoord wil je het hebben, alleen in de tuin laten spelen met de pup Diva. Een buurjongetje met een gedragsprobleem zag het meisje en het hondje bij de achterpoort, pakte het diertje af en verzoop het in de fontein.

'Zet haar uit de ouderlijke macht'

Shenaya is 6, de kleine psychopaat 5. Een vreselijk verhaal dat behalve in de papieren krant, ook online is geplaatst. En toen begon het: de mails vlogen ons om de oren. Wat bezielde een moeder die haar kind alleen in de tuin liet spelen? Een kind van 6: uit de ouderlijke macht moest ze worden gezet, gevierendeeld, Jeugdzorg diende te worden ingeschakeld. Moeders die er zo instonden, die wel eens wasje in de machine deden (of erger: even een vriendin belden) terwijl ze een kind van 6 zonder supervisie tussen hun eigen bakken viooltjes lieten spelen, dienden per direct een bewijs van ouderlijk onvermogen te krijgen. En waarom was die poort trouwens niet op slot?

Is die blote peuter van u, mevrouw?

Mijn kinderen hebben wat afgespeeld in de tuin. En de poort was nooit op slot. Dat zou onhandig zijn geweest met het oog op de vriendjes en vriendinnetjes die ook op onze schommel of de trampoline wilden. Soms lieten ze hem bij binnenkomst wagenwijd open staan. Kon ik weer op jacht naar de weggelopen hond die iedere kans nam om de poten te nemen. Terwijl ik dan luid roepend over straat rende, speelden die kinderen gewoon door.

En geen enkele volwassene die toezicht hield. Zelf ging er trouwens ook wel eens een kind van tussen. Op een mooie middag stond er een buurvrouw voor de deur. Een straat verderop fietste een blote peuter op een driewieler. Of die misschien van mij was? Yep, jongste had zijn tuinbroek keurig over het tuinhekje gehangen, dat dan weer wel.

Dan ga je toch lekker naar huis

En op vakantie in Frankrijk had ik ooit bonje met Oudste die toen 3 was. ‘Als je het hier zo stom vindt’, bitste ik hem toe, ‘dan ga je toch lekker naar huis. Alsmaar rechtdoor en dan bij Amsterdam linksaf’. Hij werd een half uur later afgeleverd door de campingbeheerder. Ze had hem opgevist terwijl hij net met een kwaaie kop de camping af wilde kuieren terwijl ik dacht dat hij in het speeltuintje boos tegen een boomstronk aan het schoppen was.. ‘Waar ga jij naartoe?’, had ze gevraagd. ‘Naar Appedam’, zei hij vinnig.

Zelfstandig naar school

Mijn kinderen mochten trouwens niet alleen zomaar in de tuin spelen, ze mochten ook op straat krijten en stoeprandje spelen. En vanaf 6 liepen ze zelfstandig naar school, 300 meter verderop. God mag weten wat er had kunnen gebeuren. Ze mochten ook zomaar naar vriendjes en vriendinnetjes. Eerst alleen binnen ons eigen huizenblok, maar ieder jaar kwam daar een paar 100 meter bij.

Vanaf 8 mochten ze ook zelfstandig naar het dorpscentrum om een zak drop te kopen. Of een ijsje. Of een boodschap voor mij waar ik zelf geen zin in had. Ik liet ze hutten bouwen bij het vijvertje in onze wijk, kikkervisjes vangen en voetballen op het veldje. Allemaal zonder er steeds met argusogen bovenop te zitten. Hoe onverantwoordelijk!

Een generatie van ontaarde moeders

Ik kan me niet anders verdedigen dan met het feit dat ik zelf ook zo ben opgevoed. Ik mocht ook zomaar op straat spelen van mijn moeder. Mijn hemel, ik zie een patroon. Het is een overerfelijk dingetje. Wedden dat mijn moeder van mijn oma ook de straat op mocht? Ik stam gewoon uit generaties van ontaarde moeders.

Ik schaam me diep

Beste goegemeente, mijn oprechte excuses. Als ik geweten had hoeveel verontwaardiging het op zou roepen om je kinderen de buitenwereld te laten ontdekken, dat had ik ze gewoon permanent achter de computer of televisie gezet. Dan had ik nooit gezegd: jongens, zet dat ding uit en ga zelf avonturen beleven in plaats van met die van anderen mee te liften. Ik schaam me diep.

En ik ben de enige niet. Er fietste net een jongetje door de straat, jaar of 7. In z’n eentje! Misschien moeten we een club oprichten. De club van ontaarde moeders, zodat we elkaar kunnen redden als weer een van ons het in haar hoofd haalt een voetbal, step of hoelahoep te kopen. God verhoede het dat we onze kinderen buiten laten spelen...

Lid worden van de Club van Ontaarde Moeders? Dat kan hier. Deel ook vooral jullie ontaarde verhalen!