Nieuws/Columns

Blind tekenen voor WK-oogst

De WK afstanden in Gangneung zijn amper achter de rug of de WK allround in Hamar staan alweer voor de deur. Maandagavond was ik na een lange reis om half twaalf ’s avonds thuis, dinsdag heb ik mijn koffer uitgepakt, mijn kleren gewassen en vervolgens dezelfde koffer weer ingepakt, omdat ik die woensdag alweer diende mee te geven met de bus naar Inzell. Daar zitten we sinds gisteren met de ploeg voor een week op trainingskamp.

Dat in- en uitpakken is geen hobby van me. Als je liefst drieënhalve week niet thuis bent geweest, slaap je nergens liever dan in je eigen bed. Maar dat hoort nu eenmaal bij het beroep van langebaanschaatsster. Bovendien: je weet waar je het allemaal voor doet.

Het kost mij ook geen enkele moeite de knop weer om te zetten. De gedachte dat de buit (op de WK afstanden) al binnen is en de WK allround voor mij een extraatje zijn, is een serieuze misvatting. Ik ga er alles aan doen ook die wereldtitel in de wacht te slepen. Daar komt nog eens bij dat ik een allrounder in hart en nieren ben. Een wereldtitel allround is voor mij altijd belangrijk en in principe zelfs belangrijker dan een WK afstanden.

Dit jaar lag dat iets anders, omdat de WK afstanden op de olympische baan werden gehouden en op het moment in het seizoen dat het volgend jaar écht moet gaan gebeuren. Iedereen is bezig een blauwdruk te draaien voor de olympische winter. Ik ook. In die zin kan ik alleen maar hartstikke tevreden zijn met het feit dat ik met twee keer goud en eenmaal zilver uit Gangneung ben vertrokken.

Voor de Spelen zou ik blind voor zo’n resultaat tekenen. Dat verbaast mensen wellicht. Die hadden wellicht verwacht dat ik alleen met drie of vier stuks goud tevreden zou zijn, maar topsport is gewoon ontzettend moeilijk. Als je voor jezelf de perfecte rit rijdt en je wordt tweede omdat iemand anders beter was, dan moet je daar toch vrede mee kunnen hebben.

Dat gevoel hield ik over aan de 1500 meter van afgelopen zondag, waar Heather Richardson mij nipt versloeg. Ik liep hard op haar in en de finishlijn kwam wat mij betreft dertig meter te vroeg, maar ik kan niet anders concluderen dan dat ik op waarde ben geklopt. Winnen lukte me gelukkig wel op de twee andere nummers die ik reed, de 3000 meter en de ploegachtervolging. Ik ben heel blij met de weg die ik een jaar geleden met mijn coach Rutger Tijssen en mijn hele ploeg JustLease.nl ben ingeslagen en dat we ook hebben gepiekt op het juist moment. Dat geeft me vanzelfsprekend veel vertrouwen voor de Spelen.

Het is sowieso een lekker vooruitzicht om over een jaar terug te keren naar de baan waar je goede herinneringen hebt opgebouwd. Waar je al eens geweest bent, waarvan je weet dat het ijs goed is en ook hoe de wind waait...

Natuurlijk denken we na over de vraag waar mogelijk nog ruimte voor verbetering is. In principe is het een kwestie van doorgaan, heel blijven en de puntjes op de i zetten. En dat is een geruststellende gedachte.