Nieuws

Op visite bij een jubilerende Lenny Kuhr

’Ik voel mij nog steeds fris en jong’

Door Patricia Cortie

Lenny Kuhr: „Ik houd niet van nostalgie. Waarom zwijmelen in iets dat is geweest?”

Lenny Kuhr: „Ik houd niet van nostalgie. Waarom zwijmelen in iets dat is geweest?”

Rias Immink

Voor het eerst maakt de artieste van weleer daarbij gebruik van crowdfunding. „Dan moet je wel ergens overheen stappen.” Ook zit ze een halve eeuw in het vak. „Ik heb nu eindelijk mijn klank gevonden.”

Lenny Kuhr: „Ik houd niet van nostalgie. Waarom zwijmelen in iets dat is geweest?”

Lenny Kuhr: „Ik houd niet van nostalgie. Waarom zwijmelen in iets dat is geweest?”

Rias Immink

Kuhr zit op de bank in haar woning in een kerkdorpje onder de rook van Eindhoven. Naast zich haar gitaar, in haar hand een iPhone, waarop ze nummers van haar nieuwe album Kus van de eeuwigheid laat horen. Veel persoonlijke teksten, waar ze het verhaal bij vertelt.

„Ik zat ooit een jaar op een katholieke school. Daar kwam een nieuwe non, zuster Odile. Ze zag er stralend uit en keek ondeugend. Vele jaren later zag ik haar aan mijn cd-tafeltje staan. Ze was uitgetreden en stelde mij voor aan haar reisgenote Truus. Ook zij was uitgetreden en ze zijn samen hun eigen weg gegaan, Truus is een paar jaar geleden overleden. Ik heb daar dit lied over geschreven: Zusterliefde.”

Ze drukt op play. De gitaarklanken en de stem van Kuhr vullen de huiskamer.

Ze waren beide

kloosterling

Elkanders reisgenoot

op weg naar God

En die ene ging zoals

dat hoort

Heel moedig op

verkenning uit

Het volgende lied dat zij laat horen is Dichtbij huis. Daarin zingt zij onder meer over haar jongste dochter in de periode dat zij net was bevallen van haar eerste kindje en over haar vader, die al jaren in een verzorgingshuis zat en eerder deze maand overleed.

Zijn dagen zijn gesleten

Nog net een paar,

of net iets meer

Al is-ie meer en

meer vergeten

Je kan bij hem nog in

de leer

Te weten hoe je verder

moet

Als niets ’t werkelijk

meer doet

’Ik ben tevreden’,

zegt hij weer

Wat wil een mens

nog meer...

De zangeres vertelt over het sterfbed van haar vader, waar zij samen met haar zussen waakte. „Terwijl wij, zijn drie dochters: Tineke, Ine en ik om zijn sterfbed zaten en hem vasthielden, heeft hij ons ieder afzonderlijk de meest intense, liefdevolle glimlach gegeven die een mens zich kan voorstellen. Het was a touch of an angel ofwel, en dat kan geen toeval zijn, een kus van de eeuwigheid.”

Kuhr werkt op haar nieuwe album samen met bassist Mischa Kol en gitarist Reinier Voet, een debutant in haar gezelschap. „Hij speelt een soort gipsy jazz, het is het geluid van de fado. Dat is een klank waar ik altijd naar heb verlangd, waarvan ik denk ’waar ben je al die jaren geweest’? Deze cd is voor mij heel fris en puur. Het ligt heel dicht bij mij.”

„De muziekindustrie is momenteel moeilijk. Podia verplaatsen zich, maar muziek blijft bestaan. Of ik nu voor tachtig of voor duizend man sta, het maakt geen verschil in het geluk dat ik ervaar. Ik doe ook bijvoorbeeld huiskamerconcerten. De beleving is zelfs intenser als je voor minder mensen speelt. Je moet niet denken aan met hoeveel geld je naar huis gaat, het gaat om het plezier.”

Haar echtgenoot en manager Rob Frank valt bij: „We hebben bij de nieuwe cd voor het eerst aan crowdfunding gedaan. Lenny heeft heeft zich vanaf 1986 losgemaakt van de platenmaatschappij, om haar eigen weg te bepalen. De cd-verkoop daalde en het duurt langer om een investering terug te verdienen. Zo’n album kost al gauw 20.000, 30.000 euro. Iemand zei: ’waarom doe je geen crowdfunding?’ Daar hadden we nooit aan gedacht en je moet even iets overwinnen. Maar het is een prachtig systeem: een soort culturele voedselbank, zolang de regering niet doorheeft dat cultuur een basale levensbehoefte is. We waren laatst bij Anne van Veen: wij hebben aan haar een donatie gedaan en zij aan ons. Zo houd je elkaar op de weg. Mensen hebben een beeld dat Lenny als groot artiest wel binnen zal zijn, maar het is hard werken.”

De carrière van Kuhr startte in 1967 toen zij het Cabaret der Onbekenden won. Ze haalde twee jaar later een - gedeelde - eerste plaats op het Eurovisie Songfestival in Madrid met De Troubadour. Met het internationale liedjesfestijn houdt ze zich niet heel erg meer bezig. „Wie er dit jaar gaat? Die drie meisjes toch?”, doelend op O’G3NE. „Zij zijn goed, maar het gaat om het liedje. Dat van Trijntje was bijvoorbeeld ver onder haar niveau. Ik denk ook dat zij dat nooit meer zingt. Dat wil je ook niet, als je een rotnummer hebt.”

De Troubadour brengt Kuhr af en toe nog ten gehore, als er een overeenkomst is dat zij daarna een eigen concert geeft. „Een voordeel is dat men mijn naam kent, het nadeel is dat je een bepaald imago hebt dat harder is dan een huis. Visite is een leuk liedje, nog steeds, maar dat is een instituut geworden en past niet meer in mijn repertoire. Ik ben alleen bezig met nieuwe dingen, een kunstenaar hoort zichzelf voor te zijn. Daarbij voel ik mij nog steeds fris en jong. Ik houd er niet van de nadruk te leggen op sentiment. Hou ook niet van nostalgie. Waarom zwijmelen in iets dat is geweest?”

Haar verjaardag morgen valt samen met de presentatie van het album: ’een idee van Rob’. Zij heeft het de afgelopen jaren amper gevierd, omdat haar moeder op haar verjaardag overleed.

Voor haar, zeker prestigieuze, 50-jarige jubileum als artieste wil Kuhr níet in de spotlights staan. „Dat vind ik geen verdienste. Het is fijn dat ik dit kan doen en dat het mij gegeven is. Nog steeds. Ik heb al een keer afscheid van mezelf genomen als zangeres. Ben ruim twintig jaar geleden een jaar mijn stem kwijt geweest, terwijl er niets mis was met mijn stembanden. In die tijd maakte ik een spirituele tocht: wie ben ik als ik geen zangeres ben? Dan zie je de volledig illusie in die een persoonlijkheid eigenlijk is. Dat wil ik blijven uitdrukken, en dat kan niet mooier dan met zingen.”

Lees meer over