Nieuws

Zou jij het willen?

Gezellig: bevallen met iedereen er bij

Heb je al gehoord van de nieuwste trend: crowdbirthing? In goed Nederlands: gezellig bevallen in gezelschap van je partner, familie en alle vrienden die het leuk vinden om er bij te zijn. Ik moet er niet aan denken! Ik vond mijn bevalling al veel te druk.

In Groot-Brittannië is het razend populair aan het worden om met minstens acht mensen de verloskamer binnen te vallen. En nee, ze komen je niet brengen, het zijn namelijk alle genodigden voor het bevallingsfeestje. Niet alleen je partner puft met je mee, maar ook je ouders, schoonouders, broers, zussen en je beste vrienden. Allemaal mogen ze toekijken hoe jij met een rood en bezweet hoofd je kind aan het uitpoepen bent. Gezellig. Staan ze met zijn allen in een kringetje om je heen, met uitzicht op het hele bloederige gebeuren – ja sorry, ik kan het niet mooier maken dan het is.

Niet echt privé

Gut, ik had er niet aan moeten denken! Al moet ik toegeven dat mijn bevallingen ook niet echt privé waren met alleen mijn partner en de verloskundige. De eerste keer draaide uit op een keizersnede. Dus stond er een leger aan gynaecologen, arts- en co-assistenten, verpleegkundigen, stagiaires en een anesthesist klaar om mijn zoon ter wereld te helpen. Ach, ik was er toch maar half bij, dus interesseerde het me niet zoveel wat er om me heen gebeurde, als alles maar goed kwam. En dat was gelukkig ook zo.

Ongewilde 'crowdbirthing'

De tweede keer was ik me iets meer bewust van alles om me heen. Het werd geen keizersnede, maar omdat dat de eerste keer wel zo was, moest ik in het ziekenhuis bevallen. Natuurlijk was mijn partner erbij, en ach, een arts en de verpleegkundige, prima! Maar na de zoveelste arts-assistent, co-assistent en stagiaire die me wilde toucheren, had ik het flink gehad. Of ze even mocht voelen hoe ver ik ontsluiting had? "Dat vraag je maar aan die vorige stagiaire! Die was hier 5 minuten geleden ook! Zo snel zal dat toch niet gaan!" kreunde en hijgde ik omdat ik midden in een weeënstorm zat.

De enige die ik had uitgenodigd voor deze ongewilde 'crowdbirthing' was de anesthesist die me een ruggenprik moest geven. "En waar bleef die, *(-/)*domme!?! Want IK WIL NU DIE PRIK!!!!" Hij bleek een partypooper en inmiddels was ik zover dat een ruggenprik overbodig was: ik moest het zelf doen én voelen.

Kraamvisite

Dat was ook het moment dat ik er niet aan had moeten denken dat ik naast al het medisch personeel omringd zou zijn door iedereen die ik liefhad. Ook al gebeurt er op dat moment een wonder. Ik weet zeker dat iedereen een andere, minder leuke kijk op me zou hebben als ze daar bij waren geweest. Ik zou me gestoord hebben aan hoe ze me zouden aankijken, hoe ze zouden ruiken, hoe ze zouden bewegen, wat ze zouden zeggen... Ik betwijfel of we nu nog steeds op goede voet zouden leven als ze op dat moment in de verloskamer hadden gestaan.

De artsen en verpleegkundigen zou ik na deze dag waarschijnlijk toch nooit meer zien, en mijn man…tja nou ja, die moest maar even door de zure appel heen bijten.

Ik vond het juist veel leuker toen we allemaal een beetje waren bijgekomen van de bevalling om dán mijn familie en vrienden te zien en iedereen apetrots het kleine wondertje te tonen, een soort van 'crowd-after-birthing'. Hippe term voor kraamvisite...

Bekijk meer van