Nieuws/Binnenland

Met de bus door Tirol:

Muziek en schnapps

Oké, je moet ervan houden, maar liefhebbers van volksmuziek, gezelligheid en schnapps komen helemaal aan hun trekken tijdens deze muziektrip, waar het zeven dagen lang een Tiroler feestje is. Graziano, de zanger met het gouden keeltje, zingt letterlijk het hoogste lied; voor de mannen zijn er de beeldschone zingende zusjes Sigrid en Marina. En elke dag staat een excursie op het programma. Prosit!

Het feest begint al vroeg op het verzamelpunt voor de muziekreis naar Tirol in Zeddam, waar alle deelnemers beginnen met een bak koffie en daarna in de juiste bus worden geplaatst. „Is er ook een schnappsje bij?” roept iemand al jolig. In de bus volgt een passagiers- en bagagecontrole: „Echtpaar Dekker, twee koffers, een beautycase en een rollator?” Check! We kunnen gaan. Telkens voorbij een nieuwe landgrens klinken ouderwetse Nokia-sms-geluidjes, „Kijk Cor, we zijn al in Oostenrijk”, en naarmate de bestemming dichterbij komt, zit de stemming er steeds beter in.

Buschauffeur Harry, die naar eigen zeggen uit het Tirol van Overijssel komt, „Wij hebben ook bergen, Thomas Berge”, zet een muziekje op. We hebben geluk. We zitten precíés achter de meest enthousiaste deelneemster uit de groep, die uit volle borst en hoge stem ’Het kleine café aan de haven’ meezingt alsof haar leven ervan afhangt. Na een klein half uur besluiten we toch even onze eigen muziek op te zetten, want eerlijk is eerlijk: schlager is (nog) niet onze persoonlijke favoriet en we hebben nog een hele week voor de boeg.

Rode draad

Als één ding als een paal boven water staat, is het dat de volksmuziek, ook wel schlager, als een rode draad door deze reis loopt. Tijdens de optredens gaan de voetjes en wandelstokken van de vloer, staan de rollators eenzaam in de hoek en veranderen de veelal 65-plussers weer even in dat meisje of jongetje van vroeger. De man die alle artiesten heeft geboekt is evenementenorganisator Hans Spit. Hij kent Tirol en de muziek op zijn duimpje: „Ik loop hier al dertig jaar rond en de streek en schlager vervelen nooit.” Zijn motto luidt ’Omdat het perfect moet zijn…’ en daar streeft hij deze reis ook naar. „We willen het persoonlijk houden, dat is de charme. In Nederland heb je schlagerfestivals waar duizenden mensen op afkomen. Hier treden de artiesten op voor alleen onze deelnemers.”

En dat is wel zo prettig, aangezien de dames en heren van een respectabele leeftijd zijn en geen trek meer hebben in drukke feesttenten en grote mensenmassa’s. „Deze reis is echt voor een bepaalde doelgroep, mensen vanaf een jaartje of vijftig tot tachtig.” Of zelfs ouder. Zo is er een deelneemster van 93 bij die, zij het slecht ter been en hardhorend – „zingen ze over die hangmat? O, die Heimat” – het erg naar haar zin heeft. Omdat de schlager voornamelijk zeer geliefd is onder ouderen, denkt hij wel dat het een uitstervende muzieksoort is. „Het zal nog zo’n twintig jaar doorgaan, en daarna hoogstens kleinschaliger. Jammer, maar smaken veranderen nu eenmaal.”

Tanzen, Schatz

Tijdens het Muziekstadtfestival in de loop van de week, dat bij mooi weer buiten op de alm wordt gehouden en dan Tirol Open Air heet, maar tijdens onze reis waarbij het weer niet zo meewerkt in de zaal van hotel Gurgltaler Hof plaatsvindt, hebben de echtparen Rothman en Jansen zich er eens goed op gekleed. „Het waren uitverkoopjes, hoor, de echte Tiroolse klederdracht is erg aan de prijs”, vertellen Riet en Jannie in hun dirndls. Al tien jaar gaan ze met zijn vieren op muziekreis. „Het voelt hier nog allemaal zo lekker gemoedelijk, het echte Heimat-gevoel. Dat is in Nederland tegenwoordig wel anders.” Niets leuker daarom om eens per jaar de Hans- en Heidi-outfits in te pakken en op muzikaal avontuur te gaan, hoewel ze thuis ook een eigen skihut hebben nagebouwd met een bel die wekelijks klinkt ten teken dat het schnappstijd is. Wanneer een van hun lievelingsnummers klinkt uit de monden van het trio ’Die Jungen Zellberger’, zetten Dries en Martin hun halve liters rap weg en pakken hun Heidi’s vast: „Tanzen, Schatz.”

 

 

Grote publiekslieveling is Graziano, ’de romantische stem uit Zuid-Tirol’. Tussen twee slokken cola door, fluistert hij ons voor het optreden zijn credo toe: „Ik rook niet, ik drink niet, maar maak alleen maar liefde”, iets wat tijdens zijn optreden duidelijk naar voren komt in de zoetsappige teksten, die erg aanslaan bij de dames. Hij is gek op zijn Nederlandse publiek. „Zij weten pas echt wat feiern is, vol gas gaan ze ervoor.” Het geheim van schlagermuziek is volgens hem dat het ’lekker eenvoudig’ is, „het gaat over de mooie dingen in het leven.” Zijn nummers hebben titels als ’Ein Traum für Zwei’ en ’Romantica’ en zijn heldere stem, die een tikkeltje doet denken aan onze eigen Frans Bauer, beroert tijdens zijn performance van twee keer drie kwartier vele harten, maar gelukkig niet te veel: een hartaanval zou vervelend zijn. Alle dames staan na afloop in de rij om met nachtegaaltje Graziano op de foto te gaan en een knuffelbeertje met zijn naam of andere merchandise te scoren. „Ik treed binnenkort op in Doetinchem!” roept hij ons na bij het afscheid. „Kommt ihr wieder mal?”

Sterren van televisie

Voor de mannen is er goed nieuws in de vorm van zusjes Sigrid en Marina, ’echte sterren van televisie’, zoals veelbelovend op hun flyer prijkt. In steeds weer wisselende pakjes, van degelijk gesloten tot diepe glitterdeco, zingen de blondine en brunette de gevoeligste liedjes en her en der wordt een traantje weggepinkt. Na afloop ziet vrolijke pensionado Ad Vergouwen uit het Brabantse Sprundel, die voor de gelegenheid zijn Edelweiss-bretels heeft omgedaan, zijn kans schoon en geeft de dames een dikke zoen. „Dit was weer heerlijk lallen en gallen”, zo beschrijft hij de volksmuziek met een grote lach. „Een schnappsje erbij en dan deze twee kanjers, Tirol kan voor mij niet meer stuk.”

Toch is er behalve muziek, ook zeker een aantal andere zaken dat de moeite waard is. Het Frühstück-team van beide hotels waar de gasten verblijven, verzorgt op een vroege ochtend een authentiek bergontbijt met kaiserbroodjes met kaas, gebakken eieren en worst. „Willen jullie kruidenthee?” vraagt een man met een grote glimlach en dito tinnen kan. Niet zomaar kruidenthee, zo merken we al gauw, maar Jägerthee: heet water met heel veel alcohol. Hij lijkt ons aardig te vinden en blijft maar bijschenken, waardoor we een uur later walmend van de ’kruiden’ weer in de bus zitten en al gauw in slaap vallen. Een paar uur later worden we wakker in het stadje Vipiteno in Zuid-Tirol. Want elke dag staat behalve muziek, ook een uitje op het programma, variërend van het romantische Innsbruck, waar de grote Swarovski-winkel veel bekijks trekt, maar: kijken kijken, niet kopen, tot grote teleurstelling van de dames, tot het Zwitserse taxfreeparadijsje Samnaun, waar daarentegen wel dde tassen gevuld worden met sloffen sigaretten en presentjes voor de kleinkinderen.

Na een week lallen en gallen gonst de muziek nog na in de oren en we betrappen ons erop dat we ook thuis nog de liedjes over ’die Liebe’ zachtjes zingen onder douche. Een ervaring en een aantal cd’s van de muzikanten rijker, kijken we terug op een geslaagde muziekweek. Prosit!

 

 

REISWIJZER

Met een comfortabele touringcar brengen de chauffeurs van OAD ons in acht uur op de plek van bestemming, met onderweg een aantal tussenstops. Ook in Tirol staan buschauffeurs Harry en Gerard dag en nacht tot de beschikking. Het zijn wandelende encyclopedieën, die tijdens elke rit met een scala aan trivia komen, en daarnaast ook nog eens getrainde EHBO’ers: er gebeurt wel eens een ongelukje en heel soms wordt het iemand te veel.

Slapen

De deelnemers van de muziekreis slapen in hotel Eggerbräu of in hotel GurgltalerHof. Wij logeerden in Eggerbräu en eigenaar Johannes ’der Hansi’ Gruber, zijn vrouw Bruni en helpende hand Manuela, die elke avond weer het gelijknamige nummer van Jacques Herb uit volle borst te horen kreeg van de gasten, zorgen ervoor dat het je aan niets ontbreekt. De kamers zijn schoon en de schoonmaaksters ware handdoekkunstenaars. De ene dag een bloem, dan weer een abstracte uitspatting. Elke dag bij het ontbijt ligt het keuzemenu voor die avond klaar met afwisselend Tiroolse en andere gerechten. En met een beetje gelukt neemt der Hansi zijn hotelgasten op een avond mee naar zijn wijngrot, waar de eierlikeur en Obst rijkelijk vloeien.

Eten en drinken

De Tirolers houden van stevig eten. Hier geen hip chiazaad of gojibessen, maar gewoon lekker vers spek, de specialiteit uit de regio. In het schoonste en mooiste wegrestaurant van het land, Trofana Tyrol, zijn de kaiserbroodjes met spek niet aan te slepen. Een bekend gerecht in de streek is de Jäger Pfandl: stoofpot met spek, eieren, spruiten en aardappelkroketjes. De Apfelstrüdel wordt overal anders en volgens geheim recept gemaakt, maar de lekkerste vonden wij die met een scheut rum erin. Ja, op alcohol zijn ze dol, die Tirolers. De eierlikeur, Obst (appel- en peerlikeur) en de Marille met abrikozensmaak, zijn veel gedronken drankjes door zowel de locals als de deelnemers aan de muziekreis. Zoals iemand treffend zei: „Zonder schnapps geen Tirol.”

Versierde koeien

Tijdens de volgende muziekreis in september, vindt de jaarlijkse Almabtrieb in Hopfgarten plaats, een rijke traditie in dit bergdorpje, waar de inwoners zich een met de natuur voelen. „De boeren vieren hun dankbaarheid over de afgelopen zomer en gaan met al hun koeien, die voor de gelegenheid versierd zijn, te voet van de alm naar huis terug”, vertelt inwoonster Bettina Sieberer. „Er wordt feestgevierd met bier, knoedels, kaas, schnitzels en spek.” Er is wel een maar, vervolgt ze, „gaat een koe dood, dan gaat de boer niet mee op de Alm-abtrieb.” Maar dan zijn er nog altijd genoeg andere boeren met gezonde koeien. „De Almabtrieb gaat elk jaar door en trekt bussen vol nieuwsgierigen. Wir haben da Lust drauf!”