Nieuws/Columns

Eigen Kijk

Honkbal wars van politiek

Aan de vooravond van de verkiezingen staan onder meer de thema’s multiculturele samenleving, integratie en verdraagzaamheid centraal. Het levert veel meningen en discussies op. Ook door hen onder wiens toezicht de problemen zijn vergroot. Het zogenaamde wegkijkgedrag, zoals D66-voorman Alexander Pechtold dat bij Pauw & Jinek treffend verwoordde.

Zo is het probleem het probleem gelaten en vormt het nu de basis voor een nationaal ongenoegen. Terwijl uitgerekend de sport al jarenlang aanreikt hoe het ook kan. En dan vooral het honkbal. Dinsdag start in Zuid-Korea de World Baseball Classic, het WK voor profs. Kijk de selectie van 28 spelers en de 7 man sterke technische staf van Oranje er op na, er is sprake van integratie zoals dat zou moeten zijn.

De selectie bestaat uit profs die in de Major League jaarlijks soms meer dan 10 miljoen euro verdienen, amateurs die in de Nederlandse hoofdklasse uitkomen, donkere Antillianen en blanken uit Nederland. Dan de coaches. De technische leiding is in handen van de op Curaçao geboren en ’donkere’ Hensley Meulens, met onder hem allemaal coaches die in de Antillen, Amerika, België en Nederland woonachtig zijn.

Opvallend is dat al sinds de komst van Hamilton Richardson en Hudson John, ruim vijftig jaar geleden uit de overzeese rijksgebieden, integratie en verdraagzaamheid in het honkbal nooit een issue zijn geweest. Ook nu gaat de politieke discussie in Nederland aan de spelers en coaches voorbij. Zelfs als een negental uit zeven donkere of zeven blanke spelers bestaat, gaat er geen lichtje branden. Omdat er geen verschil wordt gevoeld, geen verschil wordt ervaren, dus is het verschil er niet.

Sterker, om de homogeniteit extra te benadrukken, wordt tijdens de World Baseball Classic niet volstaan met de teamduiding ’Nederland’, maar ’Koninkrijk der Nederlanden’. Dus Antillianen en Nederlanders als één. Niet geforceerd, zo voelen ze zich ook. De voormalige sterspeler Andruw Jones (ex-New York Yankees en nu één van de bondscoaches) zei het ooit treffend: „Ik heb al mijn hele leven een Nederlands paspoort, dus voel ik me in de eerste plaats Nederlander en dan Antilliaan.”

Dat was dus een reactie op zijn situatie buiten het veld. Binnen het stadion is er vooral één aspect wat iedereen bindt: presteren. Of je nu dik, dun, zwart, wit of bruin bent is niet relevant, je bent geaccepteerd zodra je het prestatieniveau omhoog krikt. Deze mentaliteit is in het Nederlandse honkbal waarschijnlijk dieper geworteld dan in welke andere sport ook. Op alle niveaus is er het besef om samen een doel voor ogen te hebben en dat samen te realiseren.

Wie de huidige internationals met de thema’s racisme, discriminatie of integratie confronteert, vangt daarom bot. Het is niet aan de orde. Wat deze multiculturele groep topsporters bindt is de ambitie om wereldkampioen worden. Dat is waar het om gaat.