Nieuws/Columns

Opinie

Geef Nadia kracht om door te zetten

Terwijl ik deze column tik, ben ik met de Amsterdamse moeder Nadia Rashid onderweg naar Den Haag, waar we minister Koenders (Buitenlandse Zaken) een petitie aanbieden. Binnen amper een week tekenden dertigduizend mensen online het verzoek aan Indiase en Nederlandse autoriteiten om hulp te bieden bij het terugbrengen van de vorig jaar september uit Amsterdam ontvoerde peuter Insiya.

Terwijl de ruitenwissers verbeten de slagregens van de voorruit vegen, vertelt Nadia hoe ze afgelopen maandag in een huiskamer vol familie hoopvol een nummer op haar telefoon intypte, dat ze kort tevoren van haar advocaat had gekregen. Eindelijk een levensteken van haar dochtertje Insiya, uitgerekend op de dag dat de peuter drie jaar oud werd.

Aan dat moment gingen onderhandelingen vooraf tussen Nadia’s raadsman Peter Plasman en de advocaat van haar ex-man, Gerard Spong. Ook laatstgenoemde zag gelukkig het redelijke van het verzoek in. Na de ontvoering in september zag of hoorde moeder Nadia niets meer van haar kind. Haar ex Shehzad Hemani waant zich veilig in zijn geboorteland India en piekert er tot op heden niet over Insiya met haar moeder te herenigen.

Deze week leek er dus sprake van een doorbraak. Spong wist zijn cliënt ervan te overtuigen de moeder een belmoment toe te staan. „Ik had een taart gekocht en mijn moeder en andere familie opgetrommeld om Insiya via Facetime toe te zingen. Op het afgesproken tijdstip belde ik naar Shehzad, maar hij nam niet op. Toen vreesde ik al waar het naartoe zou gaan. Ook na talloze pogingen bleef contact uit. Ik heb me nog nooit zo verdrietig gevoeld.”

Shehzad Hemani twitterde kort daarna een foto van een verjaardagstaart en liet sarcastisch weten een fantastische dag met Insiya te hebben doorgebracht. Waarna weer de gebruikelijke scheldtweets volgden tegen Nadia en haar familie. Wat is dat toch, dat kennelijke onvermogen van sommige ouders om niet aan hun eigen belang te denken, maar het welzijn van kinderen centraal te stellen?

Omdat Nadia mij na de ontvoering om hulp vroeg, heb ik me verdiept in de achtergronden van deze Shehzad Hemani, die in eerste instantie een vermogende en invloedrijke zakenman uit India leek. Het tegendeel is waar. Hemani mag misschien wat machtige vriendjes hebben, vermogend is hij zeker niet. Financieel onderzoek van mijn redactieteam van Ontvoerd laat een heel ander beeld zien. Namelijk dat van een charlatan, die het ene financiële gat vult met het andere en inmiddels in diverse landen rechtszaken moet voeren om schuldeisers van het lijf te houden.

Dat het huwelijk tussen hem en Nadia geen stand hield, is geen schande. Dat overkomt de besten. Maar dat een peuter vervolgens tussen wal en schip belandt is schrijnend. De rechter bepaalde dat Insiya bij moeder hoort, maar vader schakelde een soort commandogroepje in om het kind met veel geweld bij oma weg te halen. Daar moet hij zich nog bij de rechter voor verantwoorden.

Spong zal zijn cliënt vast hebben uitgelegd dat hij zich bij een veroordeling voor kinderontvoering schuldig maakt aan een zogenoemd voortdurend delict. Dat betekent dat de straf van Hemani oploopt zolang hij Insiya niet laat terugkeren bij moeder. De vader waant zich nu veilig in eigen land omdat India geen eigen onderdanen uitlevert. Maar Hemani is wel gevangen binnen zijn eigen grenzen, want iedere stap buiten India betekent een risico om te worden gearresteerd. Dat is toch lastig voor een zakenman met internationale belangen.

Minister Koenders beloofde eerder al alles in het werk te stellen de Nederlandse Insiya met haar moeder te herenigen. Hij herhaalde zijn belofte gisteren, toen we hem de petitie overhandigden en we zullen Koenders daaraan houden.

Ik ben ervan overtuigd dat het voor Insiya goed komt en dat er weer een moment komt dat ze met zowel haar vader als haar moeder contact heeft. Dat daarbij veel doorzettingsvermogen vereist is, bewijst een andere zaak die ik voor het televisieprogramma Ontvoerd behandelde.

In 2013 reisde ik met de Amsterdamse Anahita naar Turkije om haar door zijn vader ontvoerde zoontje naar Nederland terug te vinden. Het werd een spannende reis, temeer omdat vader had laten doorschemeren zijn kind niet zonder slag of stoot aan moeder mee te geven. De hereniging lukte en we konden Turkije zonder kleerscheuren verlaten.

Het moment dat Anahita haar zoontje in de armen sloot, is onvergetelijk. Anahita zat daarna met haar kinderen lang in een beschermingsprogramma van justitie. Ze moest ontslag nemen en ging door een hel. Toch krabbelde ze op en wist zelfs de geestelijke kracht op te brengen om een boek te schrijven.

Afgelopen zondag mocht ik in Amsterdam het eerste exemplaar van Aztarlan in ontvangst nemen. „De zon schijnt weer in mijn leven”, vertelde Anahita trots. Jaren van ellende kregen haar niet klein. Ze begon ook direct over de ontvoeringszaak van Insiya en hoe moeder Nadia zich moest voelen. „Ik ga haar bezoeken”, beloofde Anahita. „Als ze de kracht houdt door te vechten, gaat het geluk ook haar weer toelachen.”

Reacties of tips? Mail naar: jvdheuvel@telegraaf.nl