Nieuws/Binnenland
736903817
Binnenland

ANALYSE - Laatste pardonregeling een illusie

De twee Armeense kinderen Lili en Howick voorafgaand aan de zitting van de Raad van State over hun asielprocedure.

De twee Armeense kinderen Lili en Howick voorafgaand aan de zitting van de Raad van State over hun asielprocedure.

Den Haag - Het nieuwe kinderpardon waardoor alsnog 1071 verblijfsvergunningen worden uitgedeeld heet officieel ’de afsluitingsregeling’. Staatssecretaris Broekers-Knol (Justitie) suggereert met die term dat er in de toekomst geen nieuwe schrijnende gevallen zullen komen die hengelen naar een verblijfsvergunning. Het verleden en een rondgang langs experts leert dat van een laatste handreiking geen sprake zal zijn.

De twee Armeense kinderen Lili en Howick voorafgaand aan de zitting van de Raad van State over hun asielprocedure.

De twee Armeense kinderen Lili en Howick voorafgaand aan de zitting van de Raad van State over hun asielprocedure.

Asielzoekende kinderen en andere leden van het gezin die al zeker vijf jaar in Nederland zijn, kunnen hier blijven als zij aan bepaalde voorwaarden voldoen. Het lijkt exact op de strekking van de regeling die coalitiepartijen VVD, CDA, D66 en CU troffen, nadat de VVD zwaar onder druk werd gezet. Plots sneuvelde de afspraak uit het regeerakkoord dat er geen nieuw pardon zou komen.

Opvallend genoeg gaat de passage over een vorig kinderpardon in 2012, toen toenmalig staatssecreraris Fred Teeven met eenzelfde soort regeling probeerde een einde te maken aan maatschappelijke onrust over asielzoekende kinderen die al lang in Nederland verbleven, maar geen verblijfsvergunning kregen. Toen was de aanleiding de asielzaak rond Mauro, nu begon de politieke discussie na veel media-ophef rond de Armeense kinderen Lili en Howick.

Maar ook de pardonregeling in 2012 stond niet op zichzelf. Het fenomeen keert iedere keer terug, omdat schrijnende gevallen nu eenmaal bij dit asielstelsel horen. Door kansloze procedure op procedure te stapelen is verblijf in Nederland namelijk nog altijd makkelijk te rekken. Het was in augustus 2003 toenmalig minister Rita Verdonk (Vreemdelingenzaken) die bereid was om 2200 afgewezen asielzoekers alsnog een verblijfsvergunning te geven. Ze zei nadrukkelijk: „Het gaat om een eenmalige regeling.” Ook toen ging het om asielzoekers die langer dan vijf jaar hier verbleven. Daarna was het PvdA-staatssecretaris Albayrak die in 2007 verblijfsvergunningen kon uitdelen aan meer dan 28.000 ’grensgevallen’.

Telkens is er een nieuwe regeling nodig en lijken uitspraken van rechters weinig waard. Toch gaat dat volgens de huidige coalitie anders. Procedures moeten sneller verlopen - ook een aloude wens - en de staatssecretaris krijgt geen bemoeienis meer met individuele asielzaken, omdat het daardoor om druk uit te oefenen op Haagse politici.

Maar het afschaffen van die zogeheten ’discretionaire bevoegdheid’ maakt evenwel nog geen eind aan gehengel naar verblijfsvergunningen en discussie over onvermijdelijke grensgevallen, zeggen kenners. „Flauwekul voor de bühne”, zei voormalig minister van Vreemdelingenzaken en Integratie Hilbrand Nawijn daarover. „De staatssecretaris duikt nu weg voor moeilijke beslissingen waar zij uiteindelijk toch politiek verantwoordelijk voor is.”

Ook oud-minister Gerd Leers van Immigratie, Integratie en Asiel zei eerder nieuwe grensgevallen en pardonregelingen te voorzien. „Er is een politiek compromis gesloten, maar daarmee is het probleem niet opgelost.”