Nieuws/Columns

Kringen

Proteststem

En zo geschiedde het dat het Turkse wangedrag zelfs zijn sporen op mijn stemformulier achterliet: ik kleurde gisterochtend in alle vroegte grimmig het cirkeltje voor de naam van Dilan Yesilgöz rood, numero 19 op de lijst van de VVD.

Een bekwame politica, deze Amsterdamse. Snel, geestig en seculier, voor mij een belangrijke voorwaarde. En ook niet onbelangrijk: ze heeft een leuke, enthousiaste moeder.

Reden genoeg dus om op Dilan te stemmen.

Toch overwoog ik lange tijd om mijn keuze op een ander te laten vallen: de onnavolgbaar ironische mr. Theo Hiddema, de nummer twee van het Forum voor Democratie die bij mij nu eenmaal altijd een streepje voor heeft omdat hij maling heeft aan wat hij verstikkende groepsbraafheid noemt. Wie, zoals ik, zijn levenswandel over liberale wegen wenst te voeren, hoeft niet enkel het pad van de VVD te volgen.

Bij deze verkiezingen deed ik dat uiteindelijk dus wel.

Mark Rutte heeft groot gelijk dat hij weigert excuses aan te bieden aan Erdogan c.s.

Zíj moeten juist hun excuses aanbieden, die door hun misselijkmakende ultranationalisme totaal verblinde Ottomanen bedoel ik, massaal, op hun knieën, voor de verandering eens niet richting Mekka maar richting Den Haag, smekend om vergeving voor hun leugens en geweld.

Markieboy zou ze echter wél kunnen bedanken, want die schaamteloze vertoningen, de afgelopen dagen, van de fascisten in Ankara en hun trawanten in Nederland, heeft zijn VVD ditmaal mijn stem opgeleverd.

Mijn proteststem, inderdaad.

Ik wilde per se stemmen op een van oorsprong Turkse volksvertegenwoordiger, en ik wilde bij de eerstvolgende gelegenheid, met andere woorden: in deze column, voor één keer mijn keuze publiekelijk maken en motiveren, zodat het misschien ook tot degenen tegen wie ik daarmee protesteer zou doordringen.

Kuzu en consorten vielen af.

Dat ik het bij deze droge mededeling laat, lijkt mij een kwestie van beschaving.

Er zijn meerdere van oorsprong Turkse volksvertegenwoordigers die wél perfect zijn geïntegreerd. Sadet Karabulut, bijvoorbeeld. En Zihni Özdil. Maar die zijn respectievelijk van de SP en GroenLinks. Ik heb mijn grenzen. Ik kwam daardoor al snel terecht bij de nummer 19 op de lijst van de VVD, die op achtjarige leeftijd naar Nederland kwam om voor het eerst in drie jaar haar reeds eerder gevluchte vader, een advocaat, in de armen te kunnen sluiten. Waarna ze zich binnen een mum van tijd in haar woonplaats Amsterdam („De eerste stad ter wereld waar het homohuwelijk werd gesloten: dat is vrijheid”, aldus Dilan) ontwikkelde tot een voorbeeldig functionerende Nederlandse staatsburger.

Met uw welnemen richt ik mij nu even tot al die enge AK-aanhangers hier te lande.

Zo kan het dus ook, schoften!

Tenslotte richt ik mij tot Dilan Yesilgöz zelf.

Aan u de taak, mevrouw!