Nieuws/Columns

Rob Hoogland

Ordinair

Rob Hoogland

Rob Hoogland

De Telegraaf

Eerst had ik spijt dat ik er niet bij was. Nu niet meer. Ik zag in de verslagen van de rechtszaak weer termen als level playing field, undertaking en drag along voorbijkomen. En ik dacht: dit is mijn wereld niet, hier wil ik niet bijhoren, mijn Facebooknaam is niet voor niets Krantenjongen.

Rob Hoogland

Rob Hoogland

De Telegraaf

Echte krantenjongens houden niet van managementtaal.

Ik heb het over de machtsstrijd waarvan de Telegraaf Media Groep en dus ook de - nog steeds - grootste krant van Nederland het middelpunt is. Donderdag werd het slagveld zelfs verplaatst naar de Ondernemingskamer en waren er zoveel advocaten namens allerlei partijen aanwezig, dat de raadsman van de TMG-ondernemingsraad het niet kon laten om ’Ik wist niet dat de hele Zuidas aanwezig zou zijn’ te roepen.

Best wel grappig.

Ik schudde echter het hoofd.

Dit is zo slecht. Dit is zo niet-Telegraaf, de no-nonsensekrant bij uitstek. Dit is zo frustrerend voor alle redactionele medewerkers die zich dag in dag uit het hompeschomp werken om zowel de papieren als de digitale Telegraaf naar behoren te maken, nog steeds het hoofdmerk van TMG. Ze moesten toch al verdrietig toezien hoe er op andere afdelingen, door andere managers, geldverslindende activiteiten zonder duidelijk verdienmodel werden ontwikkeld. En dat terwijl het hoofdmerk zelf voortdurend met tal van bezuinigingsoperaties in zijn expansiemogelijkheden werd beperkt (ik lijk gezien deze woordkeuze verdomme zelf wel een manager).

En toen, ineens, kon de grootste aandeelhouder, vertegenwoordiger van de bijzondere familie die in tegenstelling tot de hedendaagse (ex-)bestuurders en hun talrijke managementteams al generaties achtereen met De Telegraaf verbonden is, de harteloosheid tot grote schrik van de op een na grootste aandeelhouder niet langer aanzien.

Met alle gevolgen van dien.

Ik ben niet achterlijk.

Daar wil ik wel even op wijzen.

Met andere woorden: ik vind ook dat mediabedrijven op de grote veranderingen dienen in te spelen. Maar dit, dit opzichtige schaakspel met vooruitgeschoven pionnen die nu hopen dat ze slechts tijdelijk geofferd zijn, deze ordinaire machtsstrijd waarin een TMG-hotemetoot zelfs voor het openlijk tonen van minachting niet terugdeinsde (de directeur van de uitgeverij, zijn afscheidscadeautje), verdient een instituut met een groot maatschappelijk belang als De Telegraaf niet.

Eigenlijk wilde ik vandaag lekker op de verkiezingen terugblikken. Op de discussie die ik op Twitter voerde met een NRC-columnist die GroenLinks tot de winnaar uitriep, terwijl de VVD volgens mij toch echt negentien zetels meer haalde. Op het feit dat je in moskeeën kon stemmen (ja hoor, ook in kerken). Op de Denk-infiltranten en de Kuzu-tosti. Op de vernietiging van de PvdA. Enzovoorts.

Maar er is iets dat me veel meer bezighoudt.

Laat voor de verandering de wijsheid eens zegevieren, heren.

Ik weet het, geen managementtaal, zelfs geen managementgebruik.

Toch begrijpen jullie me vast wel.