Nieuws
787138
Nieuws

Odette blogt

Brandmerk: Kanker

Toen ik een jong meisje was, dacht ik dat de vijand een bruin hemd droeg en gedecoreerd was met swastika’s. In mijn pubertijd veranderde die vijand in haatdragende mensen die racistische leuzen schreeuwden. In 1983 werd Kerwin Duinmeijer vermoord vanwege zijn huidskleur. Jaren later kwam er nog een vijand bij: AIDS. De eerste vriend die ik aan die gewelddadige moordenaar verloor was zanger Rene Klijn. Er volgden er helaas nog velen. En het enige dat ik wilde, was alle narigheid de wereld uithelpen.

Uit sprookjes leren we dat we heksen en boze tovenaars kunnen verslaan. Maar wat doe je zodra de vijand van binnenuit komt? Zodra hij zich in de eigen gelederen verschuilt? Hoe wrang is de gedachtegang dat je hem zelf grootgebracht hebt? Mijn eigen lichaam, de tempel die je van kinds af aan getracht hebt met zoveel liefde, goede voeding en zorg groot te brengen, heeft haar eigen angstaanjagende terreurgroep gecreëerd.

Mijn analytische brein zou normaliter in een situatie zoals deze, onmiddellijk tot actie over gaan. Als een strateeg de terreurcellen opzoeken. Om hen vervolgens – geheel conform de pacifist in mij – te overreden tot overgave. Geloof me, ik bezit een innerlijke Cicero, dus mijn woorden kunnen behoorlijk overtuigend zijn. Mochten ze dan nog hun tentjes niet ingepakt hebben, dan zou ook ik op een goed moment mijn geduld verliezen en over stappen op hardere maatregelen. Want ik vind alles best, maar er zijn grenzen. Ik sla nooit een insect dood, mits het geen accuut gevaar vormt voor mij of mijn omgeving. Dus ja, een teek is het haasje.

Smulpapen

Terug naar de vijand die in mij huist en nu zit te smulpapen van mijn cellenstelsel. Of moet ik zeggen vijanden, want we hebben het hier over maar liefst drie losgeslagen groepjes rebellen, die waarschijnlijk al jaren op mijn zak aan het teren zijn. Ze zijn ontmaskerd, dat is stap 1. En gelukkig heb ik een eerste klas leger aan slimmeriken weten te vinden, dat samen met mij klaar is om over te gaan op uitschakeling van de vijand.

Een vijand die ik zelf schijnbaar aangemaakt heb. Soort “kill your darlings”, de vakterm die schrijvers gebruiken om hun teveel aan woorden te minimaliseren tot de basis, de kern en de essentie, waardoor het grote geheel weer krachtiger wordt. Van vuurwapens tot chemische oorlogsvoering, mijn vernuftige leger aan artsen, zet elk denkbare middel in om dat zooitje “landverraders” te elimineren.

Vermoeide verzetsstrijders

Nu heb ik een klein probleempje. Want zodra die strijd gewonnen is en ik als vermoeide verzetsstrijder terug keer uit de strijd, dan ben ik voor eeuwig gebrandmerkt. Daar kan ik prima mee leven. Graag zelfs, want voor de overwinning heb ik werkelijk alles over.

Toch voelt het een beetje als de rekening die mijn grootvader ontving van het Rode Kruis, nadat hij met zijn gezin terugkeerde uit de verschrikkingen van het concentratiekamp. Want een ieder die kanker weet te overwinnen, draagt voor altijd een stempel.

Nu hoor je mij niet klagen, want ik vind altijd wel een weg. Maar wat nou als je jong bent en nog aan je echte leven en carrière moet beginnen? Dan kun je nooit meer op een normale manier een hypotheek afsluiten, een verzekering nemen of een baan krijgen.

Overleven en de vijand verslaan komt met een rekening. Deze week maakte Lodewijk Asscher bekend dat hij het taboe rond kanker en werken wil doorbreken. Want, net zoals ik al eerder in een column schreef – is kanker steeds vaker te genezen, of kan als chronische aandoening worden gezien. Dat lijkt mij een goed begin Lodewijk. Ik steun je. Want wie weet hoe het is om met de vijand te leven, wil niets liever dan de restanten van het geleden leed van zich af schudden. En niet nog een trauma als rekening er bovenop krijgen.

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.