Nieuws
789307
Nieuws

Odette blogt

Een finishlijn vol onwetendheid

Ik ben sterk. IJzersterk. En dat besef ik mezelf maar al te goed. Dat kan ik zijn, omdat mijn geest helder is en behoorlijk pragmatisch. Maar dan wel met vuur. Vorige week kreeg ik een berichtje onder ogen, dat mij al dagenlang bezighoudt.

Bonnie, een geliefde styliste, die voor grote titels zoals Elle heeft gewerkt, verhuisde enige tijd geleden terug naar haar thuisland Amerika. Acht maanden geleden werd bij haar vervroegde Alzheimer geconstateerd. Ze is pas 54 jaar oud. En met recht –zonder overdrijven of het spontaan op een voetstuk plaatsen omdat iemand iets ernstigs heeft – durf ik haar een van de meest kleurrijke mensen te noemen die ik ooit heb mogen ontmoeten. Geloof me: dat zegt heel wat, want ik ben in de bevoorrechte positie om behoorlijk wat hele bijzonder mensen te kennen. Het ongelukkige nieuws omtrent Bonnie, heeft mij aan het denken gezet.

'Brein als chocolademousse'

Want oh, wat verafschuwde ik de momenten waarop de chemo’s mijn brein tot chocolademousse verheven. Dat wattige, onwerkelijke, die vergeetachtigheid en de plotselinge zoektocht naar woorden die mij doorgaans bepaald niet ontbreken. Het besef was er nog, alleen de uitvoering bleef achter. Ik aanschouwde, maar was machteloos. Toch wist ik dat die fase voorbij zou gaan. Soms lag ik ‘s avonds op bed en droomde alleen maar van de terugkeer van mijn eigen rappe brein. Daar waar ik normaliter 10 pagina’s in een paar uur kan schrijven, schreef ik op dat moment een column in 3 dagen.

Maar mijn strijd is een fysieke. En dat wist ik. Daarom kon ik me er makkelijk overheen zetten en doorgaan. Vechtend naar de glorieuze finishlijn. Bonnie kan dat niet. Voor haar is de finishlijn een grijs gebied vol onwetendheid. Onwetendheid waar je vervolgens zelf niets meer van af weet. Het lichaam functioneert, de geest is vervaagd.

'Ik moet vragen'

Vorige week voelde ik me af en toe hulpeloos. Gefrustreerd omdat ik niet even hop-hop alles zelf kan doen. Ik moet vragen. Van de honden uitlaten tot wasjes draaien of eten koken, met een herstellende buikwond heb je weinig andere keuzes dan je overleveren aan de goede zorg van anderen. Licht wankelend op de benen, vormt mijn zorgteam de stabiliteit. En dat doen zij met verve. Toch kijk ik soms in de spiegel en zoek even naar mijzelf. Want zonder de nodige dosis make-up en haaraccessoires, zie ik er uit als een hele grote baby, met piekhaartjes en halfbakken wenkbrauwen. Maar dan denk ik weer aan Bonnie. Want wat zij ziet is het lichaam dat haar toebehoort. Even prachtig als altijd, echter de verbintenis met dat lichaam raakt zij steeds verder kwijt.

Mijn lichaam kan en zal zichzelf weer herstellen. Haar geest daarentegen, drijft steeds verder van haar af. Op zo’n moment strijk ik even met mijn hand over de zachte minihaartjes op mijn hoofd en denk alleen nog maar: “IK ben er nog”. Nee, niet in de context van dood, maar in de alles omvattende schijnwerper van het leven… De geest! Hoe jammerlijk is het eigenlijk dat we nou juist dat veelal te weinig vieren. Gefocust op uiterlijk, de aankleding van ons bestaan, gaan we maar al te vaak voorbij aan de essentie. Razend tussen de kledingrekken, vergeten we al snel om in plaats van die nieuwe outfit of dat fraaie kapsel de hemel in te prijzen, ook eens de kern van het zijn in het spotlicht te plaatsen.

'Bonnie raakt haar vragen kwijt'

Natuurlijk is het een combinatie, want fysieke machteloosheid valt evenmin te onderschatten. Ik geef graag wederom grif toe dat mijn “ziekte” (sorry, het woord valt me nog altijd zwaar, temeer omdat ik mezelf zo zelden als “ziek” ervaar) absoluut van invloed is op mijn geest. Want hoe ergerlijk is die afhankelijkheid van anderen. Het constante vragen om hulp ligt mij niet. Toch kan ik vragen, weet wat ik wil vragen en krijg ook antwoord op mijn vragen. Bonnie niet. Zij raakt haar vragen kwijt. Dus vandaag, terwijl ik in lichte spanning het telefoontje van mijn artsen met het volgende behandelplan afwacht, heb ik een speciaal verzoek aan een ieder die dit leest: vier de geest, je brein en het “zelf” vandaag eens. En vooral ook dat van een ieder die je lief hebt. Want hoe mooi of hoe niet mooi we het lichaam soms ook kunnen vinden, de ware kracht komt van binnenuit en dat besef is zo onwaarschijnlijk groots. Wat een rijkdom…

http://www.gofundme.com/BonnieOrleans-Voss

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.