Nieuws
791364
Nieuws

Odette blogt

Vacature patiënt

Als dit een sollicitatiegesprek was geweest, dan was ik vast en zeker fysiek meer dan goedgekeurd, om vervolgens mentaal deels te zakken. Ik ben ongeschikt als ziekenhuispatiënt. Consciëntieus en veelal in opperbeste stemming, echter zo labiel en kwetsbaar als een klein kind daar waar het op de afhankelijkheid aankomt. Dû moment dat de verpleegster me met douchestoel en al onder het warme water plonst, zie ik hulpeloze kindjes in rolstoelen voor me. En vervolgens wil ik nog maar één ding: wegrennen, heel hard wegrennen.

Ik geef het grif toe: ondanks het feit dat ik op de diverse onderdelen best een behoorlijk goede leerling ben, waren deze week het aantal dieptepunten behoorlijk aanwezig. Evenals de hoogtepunten, maar soms worden die even overschaduwd.

Ja, ik meer dan blij dat ik geweldige vrienden heb, hele leuke, kundige artsen, de liefste verpleegkundigen, maar gut oh gut, wat kan ik slecht overweg met die haarspeldbochten. De rek is eruit. Zodra je de diagnose kanker, kanker en kanker hebt gekregen dan lijkt het alsof de flexibiliteit spontaan met de noorderzon vertrokken is.

Voorbeeldje: als iemand nu tegen mij zegt 'donderdag om 9 uur heb je die en die afspraak', dan word ik totaal onrustig als dat opeens gewijzigd wordt naar woensdag 8 uur. En die innerlijke transformatie valt me zwaar. Want daar waar ik mezelf in de spiegel al niet altijd even goed meer herken, moet ik nu soms ook heel diep in gevecht met deze persoonlijkheidsverandering. Het elastiekje met wapperend label ‘aanpassingsvermogen’ is op dat vlak het spoor bijster.

Soms voelt het even alsof ik het toneel bestijg als de pacifist die krijger werd, vol oorlogswonden, maar telkens weer klaar om opnieuw het veld te betreden. Mijn jongste litteken telt 50 cm en eerlijkheidshalve interesseert mij dat geen moer. Ik had er al een fiks aantal uit het verleden, dus deze kon er ook nog wel bij.

Wat me stoort is de regie. Daar waar ik afgelopen week in het ziekenhuis ook wederom de dualiteit tussen mens en patiënt heb mogen ervaren, werd het me ook duidelijk dat de ene mens gewoon beter is in afhankelijkheid dan de ander. Mijn innerlijke Steven Spielberg protesteert luidkeels zodra de regie me wordt ontnomen.

Daar waar structuur voorheen geen issue was, welt nu de behoefte aan een geordende volgorde in mij op. De hang naar een te doorlopen pad is groot, heel groot. Stap 1, stap 2, stap 3 en door. Grappig om jezelf zo te mogen aanschouwen.

Enfin, genoeg gebazel. Wie mijn blogs met regelmaat leest, weet dat ik het liever over het grote geheel heb, dan puur over mezelf. Voor wie nieuwsgierig is: de vetschort verwijdering (standaard procedure bij eierstokkanker) is goed gegaan, evenals het verwijderen van een aantal klieren. Tijdens de operatie is besloten om de baarmoeder te laten zitten, allereerst omdat de baarmoederhalstumor nog wat uitwijkt naar links en daarnaast omdat bij bestraling de baarmoeder een buffer kan vormen.

Het plan? Vandaag volgen er weer uitslagen en zoals verwacht ga ik binnenkort weer aan de chemococktailparty en op een nog te bepalen tijdstip volgt er bestraling. Wellicht klink ik deze week wat minder frivool dan gewoonlijk, maar niets is minder waar. Zo liep ik gisteren nog half dansend (kan ook door de pijnstilling zijn gekomen, hahaha) door het ziekenhuis en zit nu alweer als een zonnestraaltje op mijn balkon. Het leven is mooi, heel mooi!

En wellicht is dat dan ook tegelijkertijd mijn boodschap van deze week. Want wie zichzelf weleens betrapt op een kort lontje, of een discussie voert over het dopje van de tandpasta…adem diep in en keer terug naar de basis. Vier de vrijheid die je jezelf kunt en mag geven. Jij hebt de regie in handen. En ik ook. Ondanks alles!

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.