Nieuws
795172
Nieuws

Wat Zij Vindt

Drie dagen onbetaald vaderschapsverlof: wat een feest…

De uitbreiding van het vaderschapsverlof naar tien betaalde verlofdagen gaat er deze kabinetsperiode waarschijnlijk niet meer van komen, zei Minister Asscher vorige week. Maar, ‘goed nieuws’, begin dit jaar is de regeling zoals die was wel al verruimd: naast twee dagen betaald verlof, mogen vaders nu ook drie dagen onbetaald bij kersverse moeder en kind blijven. Nou, nou, nou, wat een feest.

Ik heb geen kinderen, dus in principe kan ik niet weten waar ik het over heb. Ik weet niet uit eigen ervaring wat je allemaal te wachten staat op het moment dat je een minimens naar buiten hebt geperst. Maar ik wil ze wel. En ook al ben ik daar heel zeker van, ik vind het idee van moeder worden bij vlagen angstaanjagend. Het ís toch ook doodsbenauwend dat je opeens de verantwoordelijkheid hebt voor het welzijn van een kindje? Van een klein mensje dat geheel afhankelijk van jouw goede zorgen is. Dat niets zelf kan en hartstikke fragiel is.

Een baby wordt niet standaard met gebruiksaanwijzing afgeleverd en heeft ook geen aan/uit-knop voor als je het even niet meer weet, dus die eerste dagen valt er vast ontzettend veel te leren. Zéker voor vaders. Noem het ouderwets, maar over het algemeen hebben moeders toch vaak net iets meer natuurlijk instinct als het om how to handle a baby gaat. Althans, ik ga ervan uit dat dat bij ons thuis zo zal zijn, afgaande op de manier waarop De Verloofde pasgeboren baby’s doorgaans vasthoudt. Het is dus verdomd handig als de vader niet na twee uur over de schouder van de kraamhulp meekijken, weer naar zijn baan verdwijnt.

En wat te denken van de enigszins verlepte staat waarin het vrouwenlichaam zich na een bevalling doorgaans bevindt. Je mag, geloof ik, van geluk spreken als het bij doodmoe, uitgerekt en beurs blijft, maar net zo vaak hakt een bevalling er fysiek zo hard in dat je blijft zitten met hechtingen op plekken waar je ze niet wilt hebben en een bekken dat je bij iedere beweging pijnlijk aan zijn bestaan herinnert. Wel zo fijn als je dan je lief bij je in de buurt hebt voor de broodnodige hulp en troost.

En dan heb ik het nog niet eens over dat je als geliefden de enorme gebeurtenis van ouders worden toch gewoon samen moet kunnen meemaken, en daar samen aan moet kunnen wennen? En dat gaat toch echt niet in twee dagen. Hoe moet een kindje trouwens wennen aan een vader die het grootste deel van de tijd niet thuis is in die belangrijke eerste weken?

We klagen in Nederland nog steeds steen en been over de parttime-mentaliteit van het vrouwelijke deel van de beroepsbevolking. Volgens bijna iedereen, van overheid tot werkgevers tot vrouwen zelf, werkt de Nederlandse vrouw te weinig, en dat is niet goed voor de emancipatie op de arbeidsmarkt. Met dat geparttime creëren we ons eigen glazen plafond. Vooral wanneer het kroost zich aandient, hebben moeders de neiging genoegen te nemen met een tweedagenbaantje, waardoor de doorgroeimogelijkheden nihil zijn. Maar hoe kunnen we de posities van mannen en vrouwen, vaders en moeders, nu gelijk trekken als, op het moment dat het kroost zich aandient, de vrouw direct in de zorgpositie belandt en de man gedwongen wordt binnen 48 uur weer back to business te zijn?

Wat mij betreft is een uitbreiding van het vaderschapsverlof tot minstens tien dagen betaald verlof geen luxe, maar louter noodzaak. Voor het kind, voor moeder, voor vader én voor de samenleving.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!