796321
Nieuws

Odette blogt

Fuck cencar

“O, heb je even tijd om hierheen te komen? Er is hier iemand die jouw hulp denk ik heel goed kan gebruiken. Hij heeft ook kanker en is naarstig op zoek naar iemand om even mee te sparren.”, aldus luidt het smsje van een vriend.

Een half uur later sta ik op het terras waar hij werkt. Hij leidt me naar een tafel, waar al twee jonge mannen en een jonge vrouw zitten. Ik kijk een van de jongens aan en schrik heel even. Ik herken hem. Ook hij werkte tot een jaar geleden in dit restaurant.

Hij is nog geen dertig en student. Drie jaar geleden heeft hij de strijd tegen darmkanker overwonnen. Begin dit jaar begon hij weer klachten te krijgen. En ja hoor, het “kreng” (excusez moi le mot) is terug. Enkele operaties en een chemo verder zit hij hier. Sterk vermagerd en uit het lood geslagen. Zijn broer en schoonzus zijn overgevlogen uit Amerika, alwaar zij werken. “We zijn terug gekomen om hem te steunen”, zeggen ze gedecideerd in koor. De broer, die een begenadigd geneticus is, belt al weken de hele wereld rond. Mijn jonge maatje kijkt me aan en ik zie de wanhoop in zijn ogen. Verdorie, ik voel me zo machteloos en vooral ook een beetje boos. Konden die verrekte rotcellen dat joch niet gewoon met rust laten?! Hij heeft nog niet eens de kans gehad om zijn vorige strijd echt goed achter zich te laten en hop, daar gaan we weer.

“Geef jij jezelf cadeautjes?”, vraag ik hem. Hij kijkt me verbaasd aan. “Ja, after-chemo cadeautjes, dit-heb-ik-goed-gedaan cadeautjes en kankervrije dagen natuurlijk! Daar mag je jezelf allemaal op trakteren!”. Een kleine grijns vormt zich rond zijn lippen. Nu wil het toeval dat ik enkele dagen voor deze ontmoeting een aantal t-shirts met gekke teksten voor mezelf heb laten maken in een printshop op steenworp afstand van waar ik op dat moment zit. “Weet je wat?”, roep ik, “Je krijgt 5 minuten bedenktijd en dan gaan we een shirt voor je laten printen. Jouw tekst, mijn cadeau.” Hij grijnst en binnen 10 minuten staan we in de printshop. “FUCK cancer” luidt de tekst die hij geprint wil hebben. Het meisje achter de balie schrijft het op. Dan spot mijn oog een kleine typo van haar hand. “FUCK cencar” staat er op haar opdrachtbon. Vriendelijk wijs ik haar op de fout. We lachen alledrie heel hard. Want ja, ga jij maar eens aan iemand uitleggen waarom je nou zo’n hekel aan cencar hebt! En wanneer we het terras een uur later verlaten, zie ik mijn jeugdige vriend weer een klein beetje stralen.

Nog lang daarna staat zijn gezichtje op mijn netvlies gebrand. Ik wil niets liever dan als toverslag bij heldere hemel zijn pijn wegnemen. Tegelijkertijd werp ik een blik omhoog en spreek het universum een hartig woordje toe. Want ook ik wil zo snel mogelijk van deze snertziekte af. Al is het maar om minimaal één keer per dag iemand zoals dit mooie jonge mens te mogen helpen. Elke ochtend denk ik even aan ze. De dames en heren die mij berichtjes sturen omdat ze een klein beetje troost putten uit mijn blogs, de vriend die mij onlangs vertelde dat zijn ongeneeslijk zieke moeder wekelijks een reminder in haar agenda heeft om mijn column te lezen en de onbekende dame met pruik die mij toelacht zodra ze mijn kleurrijke tulband ziet. Voor iedere glimlach die ik teweeg mag brengen, spreek ik mijn dankbaarheid uit. Want als dat is wat deze verrekte rollercoaster als neveneffect teweeg mag brengen, dan ben ik daar – hoe gek het ook klinkt- zo onwaarschijnlijk dankbaar voor.

Vandaag verschijnt mijn blog op dinsdag. Simpelweg omdat mijn kanjers van artsen mij op woensdagochtend om 8 uur op de operatietafel willen hebben. Ze gaan mijn “vetschort” (ja, ik wist ook niet eens dat ik dat had) verwijderen en indien mogelijk ook de baarmoeder met baarmoederhalstumor. De bedoeling is om daarna weer een “chemococktailparty” in te lassen en bestraling. Of ik er tegen op zie? Ja, natuurlijk! Nogmaals, ik ben ook maar een mens. De geruststelling? Vorige week verscheen er een bericht dat Nederlandse artsen een geweldige ontdekking hebben gedaan in de strijd tegen eierstokkanker. Een combinatie van 2 soorten chemo, die bij terugkerende eierstokkanker zelfs ernstige zieke mensen heeft kunnen helpen. Recentelijk verschijnen er bijna wekelijks van dit soort berichten. Ik hoop van harte dat 2015 het jaar wordt waarin de wereld eindelijk kan zeggen: we kunnen de strijd tegen kanker winnen! En voor mezelf hoop ik daarnaast nog iets anders…want wat zou ik graag deze rotziekte voorgoed achter me laten en de mensheid waar mogelijk heel veel laten glimlachen, juist op die momenten waarop alles even wat minder stralend lijkt. FUCK cencar lieve S., deze was voor jou!

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.