Nieuws
798617
Nieuws

Hoe is het nu met... Diana Negenman?

'Ik wilde zo graag samen oud worden...'

Iedereen kan zich er nog wel één herinneren: een verhaal uit VROUW magazine dat je geraakt heeft, je niet meer loslaat. Omdat je jezelf erin herkent of omdat je er je juist over verbaast. Hoe zou het nu, zoveel maanden of jaren later, met die ene vrouw gaan? Deze week: Diana Negenman. Na vijf jaar strijd tegen borstkanker kreeg ze op dé dag van haar borstreconstructie te horen dat haar man Martin (toen 55) werd gediagnosticeerd met ALS... We spraken Diana in 2011: hoe is het nu met haar?

Met een hartelijk gebaar doet Diana de deur van haar Volendamse woning open. De koffie staat al klaar in de tuin, de zon schijnt warm op het achterterras. Omdat vlakbij haar één van de 3J’s woont, horen we de band in de tuin repeteren. De was wappert op z’n Volendams hoog boven ons aan een lijn in de lucht. De lakens gebold.

Diana ziet er goed uit. Ze is lekker bruin, achter haar bril twinkelen levendige grijsgroene ogen, grijszwarte krullen dansen op haar hoofd. Ze neemt ons als eerste mee naar de urn van haar Martin, die in een hoekje van de tuin staat. De urn is gegoten in een meerpaal omdat Martin ’gek was op het water en op boten’. Naast de paal staat een mooie witbloeiende hortensia.

Voor altijd verbonden

Zo is Martin toch nog een beetje bij het interview. Ook jongste zoon Pelle loopt in en uit en schuift af en toe aan bij het gesprek. Op de vraag hoe het nu gaat, antwoordt hij: "Je leert ermee leven. Na de dood van mijn vader heb ik mijn moeder verzorgd en aan mezelf gewerkt. Nu ben ik op zoek naar een baan."

Pelle laat zijn tattoo zien, dezelfde die moeder Diana en broer Jens op dezelfde plek hebben. Hun vaders bijnaam was Poessie. het beeldje is naar eenzelfde beeldje dat Diana van haar vader kreeg toen ze het moeilijk had. Het beeldje is meegeweest naar de tattooshop. Zo is het gezin voor altijd verbonden.

Communiceren zonder woorden

Pelle, Diana en haar oudste zoon Jens hebben een paar pittige jaren gehad. Eerst met de levensbedreigende ziekte van Diana (de uitzaaiingen waren dusdanig dat er dertig lymfeklieren moesten worden weggehaald) en daarna is Martin ruim drie jaar ziek geweest. Op het einde kon hij niks meer zelf en had het gezin vijf keer per dag hulp over de vloer. De communicatie ging via oogknipperen, of een muis op de grond die hij met zijn voet nog aan kon sturen voor de spraakcomputer. "Maar wij communiceerden zonder woorden", zegt Diana liefdevol. Toch was het niet alleen maar ellende de laatste tijd tot zijn dood. Diana: "We hebben ook nog wel veel gelachen. Martin zei altijd dat ik hem zo pestte, maar het was ook onze manier om ermee om te gaan."

Slapen in zíjn uitbouw

"Er moest ook nog wel veel geregeld worden tijdens zijn ziekte. Zo hebben we nog een hele uitbouw gemaakt omdat Martin niet meer de trap op kon. Alleen al voor de eerste paal de grond in ging, waren we een jaar verder met alle vergunningen." Nu slaapt Diana in de uitbouw, waarin Martin is overleden. Er komen foto’s op tafel. Jens die zijn vader liefdevol scheert - 'dat kon jij het beste' - en een van de laatste uitjes in het bos met Jens en Pelle, Martin in een super-de-luxe rolstoel.

 

 

Uitstapjes

Diana: "We hebben, toen Martin al ziek was, veel gedaan. We zijn naar Rome geweest, naar Thailand met de kinderen waar een broer van Martin woont en naar Samos en Kreta. Toen het slapen niet meer ging, hebben we in Nederland nog veel uitstapjes gemaakt met vrienden, gingen we een dagje naar het Loo. Martin was altijd superactief, als je hem vroeg dan was hij al op weg."

"Toen Martin ziek werd, was de ziekte ALS nog niet zo bekend, pas een half jaar na zijn ziekte kreeg je die campagne die je overals zag met ’Als u dit ziet, ben ik er niet meer’. Ruim drie jaar heeft schrijver Eddy Veerman Martin gevolgd voor het boek ’ALS u dit leest…’. Van het moment dat hij net wist dat hij de dodelijke spierziekte had, tot op zijn sterfbed. Het wordt nu gegeven aan mensen die ook de ziekte krijgen, zodat ze iets beter weten wat ze moeten doen."

"Bij Martin begon het ermee dat hij trillingen had in de spieren bij zijn schouders. Daar is hij uiteindelijk mee naar de huisarts gegaan. Daarna is het in een stroomversnelling geraakt. Maar we zijn er altijd positief in blijven staan, hebben geprobeerd van elke dag te genieten. Konden door leven door niet al te veel voorruit te kijken. Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten, ik was beter en ik wilde zo graag samen oud worden met hem. Ik houd nog zo veel van hem. Het gemis wordt elke dag erger. Er is nog geen plaats voor een andere man in mijn leven. Ik ben daar helemaal niet mee bezig, maar ik merk wel dat ik weer meer zing en het leuk vind om met een vriendin naar concerten te gaan en naar musea. Ik ben naar Berlijn geweest en ga naar Londen. Steden die ik niet eerder heb gezien."

Geblokkeerd

Diana heeft veel steun aan haar jongens. Jens is bijna klaar met zijn doctoraal studie en heeft een tijd in het buitenland gestudeerd. "Hij is vlak na het overlijden van Martin weggegaan, dat was zo gepland. Ik kreeg helemaal geen lucht meer. Mijn man was overleden, mijn oudste zoon was weg. Ik kon gewoon niet meer goed doorademen, was helemaal geblokkeerd. Pas toen Pelle en ik Jens op gingen zoeken en ik Jens zag kreeg ik weer lucht."

Haar eigen borstkanker heeft ze goed verwerkt, ze praat er gemakkelijk over, maar soms slaat de paniek weer toe vertelt ze. "Laatst had ik mijn laatste controle. Ik ging er onbevangen heen. De radioloog zag iets, wilde nog een echo maken. Dan stort je wereld toch weer even in. De verpleegster moest me opvangen. Het bleek later gelukkig littekenweefsel, maar de alarmbellen gingen 120% af."

Graag denkt Diana terug aan de mooie momenten. Aan de reizen samen, de muziek waar Martin ook voor leefde als drummer, maar ook de misschien wat kleinere momenten. 'De dag voor zijn overlijden kwam er een vlinder op zijn borst zitten. De dag na de crematie vond ik een vlinder op de onderligger van zijn bed. Ik vond dat heel bijzonder." Ze laat de foto’s er van zien. Martin met de vlinder op zijn borst. De vlinder op het bed.

Ze droomt ook wel eens over hem. ”Dan zie ik hem lopen in de tuin. Dan gaat het weer goed. Ik loop weg om een camera te pakken en maak foto’s van hem. Dan kijk ik op de camera en staat er geen foto op. Alleen witte vlekken, alsof er verf op zit. Ik zie hem wel vaker. Hij lacht altijd."

Benieuwd naar het verhaal van Diana 4 jaar geleden? Lees het hier.

Over Hoe Is Het Nu Met?

In de rubriek Hoe Gaat Het Nu Met gaan we op zoek naar de vrouwen die ooit hun verhaal deelden in VROUW. Waar woont ze, hoe gaat het met haar kinderen, heeft ze inmiddels weer een relatie en hoe staat ze nu in het leven? Wij zoeken het voor je uit, maar hebben jouw hulp ook nodig: laat ons weten welk verhaal indruk op jou maakte en waar je graag een vervolg op zou willen lezen via oproep@vrouw.nl o.v.v. Hoe Is Het Nu Met?