799207
Nieuws

Concertrecensie: Keaton Henson ontroerend in het Concertgebouw

De strijkers van Amsterdam Sinfonietta treden gisteravond als eersten aan en vormen een beschermende halve cirkel op het podium van het Concertgebouw voor de man die maar zo weinig live te horen is: de Britse singer-songwriter Keaton Henson. Als hij opkomt, slungelig en onhandig achter zijn vaste cellist Ren Ford, gaat het dak er meteen al af.

De zanger is behept met een extreme mate van toneelvrees, optreden is hem dus eigenlijk een gruwel. Maar muziek- en muziektheaterprogrammeur van het Holland Festival Jochem Valkenburg had hem toch weten over te halen en het was het idee van het festival om hem te koppelen aan het Sinfonietta.

Als de graatmagere Henson uiteindelijk achter de vleugel plaatsneemt en begint te zingen voel je de siddering in de zaal bijna fysiek. Dat ijle, breekbare stemgeluid dat de trieste, desolate liedjes de wereld in slingert ontroert onmiddellijk. En wat een wonderlijke harmonie is er gecreëerd met het Sinfonietta. Henson zelf zegt, de spaarzame keren dat hij dat doet, enorm vereerd te zijn met de samenwerking. Om tijdens een compositie van de Engelsman Vaughn Williams stil ineengedoken te genieten, “want dit is het Engeland waar ik zo van houd.”

Williams was een romantische componist, net zoals Henson dat in de kern is. Pieken en dalen, van dat werk – zijn laatste, vorig jaar uitgekomen cd heet niet voor niets 'Romantic works'. Dalen vooral bij Keaton Henson, met alle drama van dien. 'Sweetheart, what have you done to us', 'Dear', 'You', ze komen allemaal voorbij in de vijf kwartier die Henson en orkest ononderbroken spelen.

Een toegift, een delicate cover van Leonard Cohens 'Hallelujah', brengt een storm van applaus teweeg. Maar Henson wil weg, een medewerker van het Concertgebouw krijgt het ternauwernood voor elkaar om hem nog een bloemetje te geven. Hij komt ondanks aanhoudend geklap ook niet weerom. Naar verluidt staat hij op dat moment trillend van vermoeidheid en spanning in zijn kleedkamer. Maar hij heeft dan, ondanks zijn plankenkoorts, wel een pracht van een concert gegeven.

Vijf sterren