Nieuws
799498
Nieuws

Odette blogt

Drie soorten kanker, hoe doe je dat?

De lijst aan optionele complicaties is langer dan mijn boodschappenlijstje van deze week. Mijn gynaecologe kijkt me vriendelijk, bijna verontschuldigend aan, terwijl ik haar halverwege onderbreek. “Maar de helft van dit lijstje geldt toch voor iedere lange operatie?”, brabbel ik er tussendoor.  “Dat klopt”, zegt ze. Ik glimlach en reageer: “Mooi, want die risico’s liep ik dus 3 maanden geleden ook. En die 5 keer in het verleden eveneens.” Ook dat blijkt te kloppen.

Verdorie, in de jaren tachtig sneden ze er lustig op los, zonder je echt te informeren, tegenwoordig zijn artsen openhartig. Gelukkig enerzijds, maar anderzijds heb ik zin om heel hard, in de stijl van een kleuter , “la la la la la la”  door de spreekkamer te lallen. Om het allemaal nog maar even niet te horen.

De goede vriendin die naast mij zit en haar vak als journalist goed verstaat, stelt nog even wat aanvullende vragen. Ik begin te lachen. Dit keer om haar beroepsdeformatie. “Welke mentale gevolgen heeft de baarmoederverwijdering eigenlijk?”, vraagt de vriendin. En net voor mijn gynaecoloog de eerste woorden uit haar mond kan laten rollen, jump ik vocaal tussen beide. “Ho, stop, wacht even. De eierstokken zijn er al uit, dus ik zit al in de menopauze. Die opvliegers heb ik al, dus dat is geen nieuwtje meer. Verder maak ik me nu geloof ik drukker om dat “vetschort” wat jullie gaan verwijderen en hoop alleen maar dat die baarmoeder er uit kan. Want dat wil zeggen dat de tumor er ook uit kan. Vooralsnog ben ik niet van plan alsnog draagmoeder uit te gaan hangen, want bevallen van een tumor lijkt me meer dan genoeg. Dus kom maar op met die mentale gevolgen.”

De dames kennen mij gelukkig goed genoeg inmiddels en schrikken nergens meer van. Mijn gynaecoloog laat zich een glimlach ontvallen. Zij heeft als geen ander door, dat ik er een groot voorstander van ben om zo min mogelijk optionele gevolgen in mijn hoofd te laten planten. Hoe goed zij mij ondertussen kent, blijkt enkele minuten later, want zodra het woord lymfoedeem over tafel gaat, reageer ik “die kousen en mijn huid?” (door een erfelijke bindweefselaandoening is mijn huid meer dan overgevoelig) . “Nee, hoor”, reageert ze “lymfdrainage therapie is ook een optie”.  Ik knik tevreden. “En die MRI-scan van morgen hè, komt daar nog een uitslag van?”.

Medaille voor beste vriendschap in een tijd van nood

Vriendin F. Is een heldin, super betrokken, meer dan lief en ze staat dag- en nacht voor me klaar. Als ik een medaille mocht uitreiken voor beste vriendschap in een tijd van nood, dan zou ik die haar absoluut geven. Wel twee ook. Nu doet ze, wat ik in haar schoenen precies hetzelfde zou doen. Vragen stellen. Maar weer interrumpeer ik beide. “Mag ik even iets afspreken?”. De gynaecoloog knikt bevestigend. “Goed. Als de scan van morgen alleen voor jullie interne gebruik is. En ik 3 weken geleden ook een scan gehad heb, met daarna nog 3 chemokuren waarvan er 1 een dubbele was, dan kan de uitslag van morgen nooit minder goed zijn, hooguit beter. Klopt dat?” Ze knikt wederom. “Fijn. Dus u vindt het goed als we dan bij deze afspreken dat we niet samen anoniem (het ziekenhuis belt altijd anoniem) gaan bellen over de MRI, maar we elkaar pas tegen de operatie weer zien?” Ze lacht en zegt daadkrachtig met een grijns: “Dat lijkt mij een hele goede afspraak”. 

'Ik was de longerwt bijna vergeten'

Op de gang kom ik mijn longarts tegen. Ik was haar in alle commotie bijna vergeten. Ze informeert geïnteresseerd naar de status en wanneer ik weer bij haar op controle kom. Ik was de “longerwt” zowaar bijna vergeten. Lachend antwoord ik: “Hij is goed gekrompen. Na de volgende operatie en de volgende chemo, ben jij denk ik weer aan de beurt. Best druk hoor, 3 soorten kanker hebben!”

Nu vraagt u zich natuurlijk af waarom ik deze hele anekdote zo uitvoerig beschrijf. Het antwoord is heel simpel. Vrijwel dagelijks krijg ik de vraag “hoe doe je dit nou allemaal” voorgeschoteld. Mensen willen het begrijpen, lotgenoten willen er steun uit putten, en dat is logisch. Bovenstaande gebeurtenis is slechts een enkel aspect van hoe ik dit “doe”.  Voor mij is dat de beste manier. En die manier is voor iedereen anders. Ik leef mijn hele leven lang al in de veronderstelling dat je dingen pas echt op kunt lossen, zodra ze zich voordoen. Ik hou nou eenmaal niet van onnodige “wat dan als dat of dat en dat” hersenspinsels. Die vreten energie en negen van de tien keer pakken dingen toch anders uit.

Natuurlijk ben ik bang, ik ben ook maar een mens. Wat ik wel probeer is om mijn hoofd zo leeg mogelijk te houden en met een open houding in onvermijdelijke situaties te stappen. Als ik nu al ga nadenken over alles dat er ‘mis’ kan gaan en alles dat sowieso anders zal gaan worden, dan word ook ik knotsknettergek. Dus dan doen we dat niet. De beloning? Een paar weekjes even semi-zorgeloos optimaal genieten.  Leuke dingen doen, zo normaal mogelijk leven en niet de hele dag nadenken over wat er gaat komen of zou kunnen gaan komen. Want die keuze heb ik. Nu, vandaag. Gewoon omdat het kan.

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker. Op VROUW.nl blogt ze elke woensdag over die strijd.