Nieuws
801697
Nieuws

Marjolein kookt over

De arme-luizen-koekjes van journaliste Marjolein

Met drie kinderen, een huis uit de 17 eeuw, een man, hond, kat, konijn en parkiet èn een baan, is het leven van VROUW-verslaggever Marjolein Hurkmans een drukke bedoening. En dan toch iedere dag een schijf-van-vijf (of vier)-maaltijd op tafel zetten, natuurlijk draait ze haar hand daar niet voor om. Geloof je het zelf? Vanaf deze week gunt ze je iedere week in kijkje in haar leven èn in haar keuken. Vandaag bakt ze koekjes.

Hoge hakken, rode lippenstift, volgens mijn kinderen een oermoeder met een voorbarig lege-nest-syndroom, ik kan alles breien wat je met draad kan verzinnen, schrijf 3000 foutloos gespelde woorden per minuut als het moet, ik duld in de keuken geen concurrentie (en daarom kan niemand in mijn gezin zelf een ei bakken) en ik noem mezelf nog feminist ook.

Slecht opgevoed huisdier

En verder kan ik niks: nog geen knoop aannaaien. Ik ben de enige van mijn huisgenoten die niet kan zeilen, mijn auto laat ik ’s avonds door mijn man inparkeren (talloze deuken bewijzen dat ik het echt wel eens zelf heb geprobeerd). Ik bel mijn moeder te weinig. Mijn beste vriendin stuurt me af en toe een appje met ‘leef je nog’, ik kan geen noot op de toon zingen, laat staan een muziekinstrument bespelen.

Mijn hond is het slechtst opgevoede huisdier van Nederland en dat mijn kinderen met twee woorden spreken en best aimabele mensen zijn geworden, is volgens mij een genetische kwestie. Rust, reinheid en regelmaat is nooit zo mijn ding geweest. En over mijn opvoedkundig ‘nee’ viel nogal te onderhandelen. Daar waren mijn kinderen al heel jong achter. Ja zeggen, bleek in de praktijk gewoon gemakkelijker.

Dwangneurose

Ik zit altijd onder de vlekken, je kent me wel: ik ben dat type met de zoom die uit d’r rok hangt, beschouw spinnen als vrienden (dat scheelt een heleboel gedoe met een ragebol) en streeploze ramen zijn volgens mij alleen weggelegd voor mensen die in sprookjes geloven. In de winter ben ik enorm laks in het scheren van mijn benen (want dat ziet toch niemand), ik ouwehoer 5  kwartier in een uur tot iedereen in mijn omgeving hoofdpijn heeft en bemoei me op ziekelijke wijze met het leven van anderen. O ja, en dan heb ik ook nog een dwangneurose: ik mag op de snelweg pas een auto inhalen als ik van de letters op het nummerbord een woord heb kunnen maken met zo min mogelijk extra letters. (Drama: een bord met 3 X-en).

Wilde plannen-maker

Ik ben druk, chaotisch, rommelig en een onverbeterlijke wilde plannen-maker die dan met veel bombarie bij collega’s en gezinsleden worden gepresenteerd om daarna roemloos ten onder te gaan. Aan het eind van de maand zit ik steevast zonder geld en dan baal ik ervan dat schoenen niet eetbaar zijn, want ik heb genoeg paren in de kast staan die ik toch niet pas.

Maar dan bak ik arme-luizen-koekjes zoals mijn kinderen het noemen. Boter, suiker, bloem, meer heb ik niet nodig. En dat zijn altijd de laatste dingen die in voorraadkast en koelkast overblijven. ‘O ja’, zeggen mijn kinderen dan, ‘is het weer zo ver. We kunnen zeker geen tientje lenen?’ (want zij kunnen ook niet zo goed met geld omgaan). En dan eten we samen koekjes en rekenen we uit hoeveel dagen het nog duurt voor de maand om is.

Recept voor arme-luizen-koekjes

Ingrediënten

  • 200 gram suiker
  • 200 gram boter
  • 300 gram bloem
  • zout (niet vergeten, anders smaken ze nergens naar)

Bereidingswijze

  1. Verwarm de oven voor op 180 graden.
  2. Kneed alle ingrediënten  door elkaar tot een korrelige bal.
  3. Rol het deeg tussen je handen tot een worst van een cm of 3 doorsnede en snijd deze in plakken van een halve centimeter.
  4. Leg de schijfjes op een bakplaat met bakpapier en schuif deze in de oven. De koekjes zijn klaar als ze goudbruin zijn.
  5. Laat ze afkoelen op een rooster. Ze zijn nog zacht als ze uit de oven komen, maar worden daarna hard.

Extra

  • Heb je nog restanten noten of rozijnen, dan kun je die natuurlijk ook fijn hakken en door het deeg doen. Of chilipeper en limoenrasp. Ook een leuk experiment.
  • Voor de koekjes op de foto heb ik een half zakje bananenchips verkruimeld dat over was van de Songfestivalsnacks (dacht dat ik gezond bezig was tot ik tijdens het enveloppen openmaken, zag hoeveel suiker er was toegevoegd en toen toch maar ben overgestapt op de paprikachips) en een handvol grof gemalen pecannoten.
  • De koekjes kunnen bewaard worden in een koektrommel, maar mocht jij ook pubers in huis hebben, is dit overbodige informatie. En als je ze zelf gaat bakken, laat dan even weten wat jij door het deeg hebt gekleid en of het lekker was.

En? Gemaakt? Stuur je foto en variatie op de arme-luizen-koekjes naar oproep@vrouw.nl: proberen wij die ook uit.