Nieuws

Actrice Sanne Langelaar over de grote gevolgen van pestgedrag

’Ik ben zelf ook geziekt’

Door Fabian Melchers

Sanne Langelaar en Benja Bruijning vertolken de hoofdrollen in De terugkeer van de wespendief.

Sanne Langelaar en Benja Bruijning vertolken de hoofdrollen in De terugkeer van de wespendief.

FOTO Pief Weyman

Over literatuur kan haar man eindeloos praten, maar vraagt Laura naar zijn verleden, dan blijft hij een gesloten boek. Sanne Langelaar probeert in De terugkeer van de wespendief te achterhalen wat er is gebeurd. „Pesten voelt misschien als iets kinderachtigs, maar de littekens die het achterlaat kunnen heel ver gaan.”

Sanne Langelaar en Benja Bruijning vertolken de hoofdrollen in De terugkeer van de wespendief.

Sanne Langelaar en Benja Bruijning vertolken de hoofdrollen in De terugkeer van de wespendief.

FOTO Pief Weyman

De jaarlijkse reeks Telefilms trapt vanavond af met de verfilming van Aimée de Jonghs gelijknamige graphic novel, over de eigenaar van een boekenwinkel (Benja Bruijning) die een oude kennis in zijn zaak krijgt en zo met zijn diep weggestopte verleden wordt geconfronteerd. „In het begin gaat dat nog alleen over pesten, later komen daar ook nog een zwaar trauma en een schuldgevoel bij kijken”, vertelt Langelaar.

De film roept herinneringen op bij de 32-jarige actrice. „Ik ben als meisje zelf ook wel geziekt. Niet in de heftigheid uit de film gelukkig, maar ik weet wel hoe het voelt om ergens niet bij te mogen horen. Waar de ene persoon daar onzekerder door wordt, heb ik juist een enorme bewijsdrang gekregen. Een soort motor om er wat van te maken.”

En dat is te merken. Langelaar kreeg direct na de toneelschool de ene na de andere rol. Zo staan Michiel de Ruyter en de tv-serie Dagboek van een callgirl inmiddels op haar cv en is ze momenteel te zien in Tuintje in mijn hart. „Ik heb hard gewerkt, maar het hangt intussen ook van geluk af. Het is een grillig beroep. Maar ik heb ook gemerkt dat ik een grote vechtlust heb en makkelijk kan doorpakken.”

Zou dat komen juist doordat ze vroeger werd buitengesloten? „Poeh, lastig. Dat kan ik misschien pas zeggen als ik tachtig ben. Ik denk wel dat het me veel heeft geholpen om een sterke persoonlijkheid te vormen. Maar er zijn natuurlijk mensen die veel erger worden gepest. Mij heeft het geen diep trauma opgeleverd.”

Langelaar kreeg onlangs toevallig zelf een flashback naar haar jeugd. „Een meisje dat het mij vroeger heel moeilijk heeft gemaakt, stuurde me opeens een berichtje. Dat ze zo verschrikkelijk trots op me was, en hoe ik goed ik het had gedaan. Mijn vingers jeukten! Maar ik heb het maar gewoon gelaten. Het zal ook wel wat moed hebben gevergd om dat berichtje te sturen. Ik denk dat veel kinderen zich niet bewust zijn van wat ze aanrichten.” Langelaar lacht: „Als zij dit interview leest, zal ze het waarschijnlijk wel doorhebben.”

„Kinderen zieken, de een erger dan de ander”, weet Langelaar. „Dat is tegenwoordig misschien nog wel meer aan de orde dan vroeger, omdat het digitaal zo makkelijk kan. In de meeste gevallen is de pestkop zelf ook ergens een slachtoffer van. De enige reden dat hij dan pest, is omdat hij zelf geen slachtoffer meer wil zijn. Je doet het niet als je in je kracht staat. Het is niet zo zwart-wit, dat laat de film ook zien.”

Terwijl haar acteercarrière in de lift zit, richt Langelaar haar pijlen ook op haar andere passie. „Op de toneelschool wilde de directeur eigenlijk dat ik me meer zou ontwikkelen in de richting van het schrijven, maar ik ging toen zoveel werken dat dat niet meer kon. Nu heb ik voor het eerst in drie jaar weer vrij en ben ik dat meer aan het oppikken. Ik ben bezig met een serie waar ik zelf ook het liefst in zou willen spelen. Geen standaard romantische komedie over vrouwen die op zoek zijn naar de ideale man en het ideale gewicht. Het moet gaan over hoe vrouwen van nu te veel keuzes hebben en niet weten welke kant ze op moeten. Maar ik moet nog niet te veel vertellen, anders gaat iemand anders met m’n idee aan de haal”, zegt ze lachend.

„Ik hoop in ieder geval dat het een pakket wordt waarbij ze mij als hoofdrolspeelster erbij nemen, dat zou geweldig zijn”, besluit Langelaar. „Over het algemeen zijn de vrouwenrollen die in Nederland geschreven worden ondersteunend bedoeld. Weinig films gaan alleen over een vrouw. Ik zou het heel leuk vinden als dat een keer wordt omgedraaid. Daarom ben ik ook die eigen serie aan het maken. Als niemand zoiets schrijft, kan ik het beter zelf doen.”

Door Fabian Melchers