Nieuws/Binnenland
817894
Binnenland

TEAM BRUNEL

Gouden mini-manoeuvre Louis Balcaen

Gisteren kreeg ik op de boot een e-mail van m’n vader. Hij durfde níet meer naar de Volvo Ocean Race-tracker te kijken. “Team Brunel gaat goed, ik hoop dat jullie de voorsprong nu eens vast kunnen houden,” schreef hij. Ik hoop dat hij inderdaad niet meer gekeken heeft. Slecht voor je hart. Die 20 mijl voorsprong is alweer verdwenen.

Bouwe en Jens hadden nog zo gewaarschuwd: “De andere boten komen van achteren en brengen de nieuwe wind weer mee! Die varen dus lachend naar ons toe.” “Fijn Jens,” bijt ik hem grappend toe. “Lekker motiverend weer. Alsof de aanvoerder van mijn voetbalteam in de rust zegt: “Gasten, we staan nu wel met 3-0 voor, maar waarschijnlijk staan we binnen no-time weer gelijk.” Jens antwoordt scherp: “Maar wat nou als je de tweede helft, drie man in de verdediging mist? Dan mag je blij zijn dat het maar 3-3 blijft.

En inderdaad, deze morgen voeren we niet met drie maar met vijf man minder. De Atlantische Oceaan ligt erbij als een windstille Loosdrechtse plas: zo strak als een biljart laken. Althans bij ons! Schichtig kijken de mannen aan dek naar de horizon waar de andere boten vandaan moeten komen. Zeilen klapperen tergend. Mannen fluisteren. Als de nevel optrekt zien we als eerste een bloed-irritant rood stipje opdoemen. “Daar heb je MAPFRE.” Dan zien we een geel stipje, dan nog een rood stipje en tot slot een oranje stipje. Op dames na doemt de gehele vloot op aan de horizon! In konvooi komen ze op ons afgestoomd. Binnen een mum van tijd staat het inderdaad 3-3. De Spanjaarden spannen de kroon. De rode boot klapt direct over ons heen om vervolgens – superirritant – net 50 meter voor ons te blijven hangen. “Vrienden ja: buiten de race, maar nu even niet,” gromt Pablo Arrarte over z’n landgenoten.

 

In gelijke wind herpakken de mannen van schipper Bouwe Bekking zich al snel. De bootsnelheid lijkt zelfs weer iets hoger dan dat van de rode boot voor ons. De Spanjaarden geven hun net veroverde plekje echter niet zonder slag of stoot af. Het is wederom een matchrace op de Atlantische Oceaan! Als we over ze heen willen varen, sturen ze op. Inhalen gaat lastig. Het is billenknijpen geblazen want de andere drie boten komen er door dit getreuzel nu ook aan.

 

Dan neemt Louis Balcaen het roer over van schipper Bouwe Bekking en onze benjamin heeft ook vandaag weer gouden handen. “Snel! Ze letten even niet op,” grapt navigator Capey nog, maar de jonge Belg gebruikt inderdaad een moment van onoplettendheid van de Spanjaarden om er onder door te steken. Balcaen pakt drie goede golven alsof hij in een lasertje over een plas vaart. Binnen enkele minuten surft de zwart gele oceaanracer onder z’n concurrent door. “De spieren van Brussel!” roepen de mannen  aan dek, euforisch! De bescheiden Belg lacht z’n wangen rood. Met vrije wind stoomt Team Brunel nu door en herpakt de zo gewilde eerste plaats terug. Maar belangrijker nog: Vriie wind in plaats van in de mangel bij MAPFRE en Abu Dhabi Ocean Racing.

Vanavond kan mijn vader met een gerust hart op de tracker kijken want we liggen nog vooraan. Maar voor hoe lang? Dát weet je met deze Volvo Ocean Race maar nooit.