Nieuws
818092
Nieuws

Wat Zij Vindt | Opinie

Wit kind gezocht

Twee Amsterdamse scholen sturen hun leerlingen de straat op in een wit t-shirt met provocerende teksten erop. Zij willen namelijk meer ‘witte’ kinderen op hun ‘zwarte’ school.

Eerst kreeg ik zin om met een roestige naald in mijn oogbal te prikken. Daarna heb ik nog een tijdje met mijn hoofd op het bureau gebonkt. En toen ik enigszins tot bedaren kwam, dacht ik het volgende: stel nu eens dat het andersom was geweest? Dat witte kinderen met zwarte t-shirts op de foto zouden worden gezet met dezelfde vraag: ‘Is dit zwart genoeg voor u?’

Dan zouden de opmerkingen niet van de lucht zijn! Over dat het discriminerend is om mensen op hun ras aan te spreken bijvoorbeeld. Maar goed. Nu zou je kunnen stellen dat het een goed bedoelde actie is, om scholen meer te mengen. Op gemengde scholen kunnen kinderen leren van elkaar is de gedachtegang. En dat is handig in een stad als Amsterdam

Illusie

Wat mij echter stoort aan deze ‘ludieke’ actie is dat het voorbij gaat aan een belangrijk feit: dat het een illusie is om te denken dat mensen wel met elkaar mengen als kinderen met elkaar naar school zitten. Dat is niet per se mijn ervaring.

Mijn zoon zit namelijk op wat je een ‘zwarte’ school zou kunnen noemen. En ik zeg heel eerlijk: ik vind dat geen onverdeeld genoegen. Het is niet leuk als in de kleuterklas synoniemen voor het woord ‘auto’ moeten worden genoemd en sommige kinderen de vraag niet eens snappen terwijl je eigen kind er moeiteloos vier opnoemt.

Het is als ouder ook niet leuk om jezelf niet te kunnen herkennen in andere ouders. Andersom gesteld: het is wél prettig als je iemand ziet die een beetje op jou lijkt. Niemand wil een eenling zijn, dat geldt voor kinderen én ouders.

Sociale klasse

Toch wil ik de term ‘zwart’ wel nuanceren. Want eigenlijk gaat het niet om kleur, maar om sociaal-economische klasse. Concreet: er zijn ‘zwarte’ ouders met wie ik veel gemeen heb (en een goed contact onderhoud). En er zijn ‘witte’ ouders waar ik niks mee deel omdat onze levens te ver uit elkaar liggen: opleiding, werk, huisvesting, interesses.

Bij kinderen werkt dat precies zo: de kinderen wiens levens op elkaar lijken, zoeken elkaar op. Dat is niet zo gek, dunkt me. Ook kinderen zoeken herkenning in een ander. En als ze bij elkaar spelen, is het fijn om te weten dat de regels bij het vriendje ongeveer hetzelfde zijn als bij hen thuis.

Vuilbekkend gespuis

Ik zeg dus níet dat kinderen zelf de grootste racisten zijn (al is nuance doorgaans niet hun sterkste kwaliteit). En duw mij ook niet in de hoek van racistisch, vuilbekkend gespuis! Als ik dat was, zat mijn kind niet op deze school immers. Maar het lijkt me realistisch om te constateren dat er nu eenmaal scheidslijnen zijn tussen mensen. Dat is niemands schuld. Het is ook niet per se erg: we kunnen niet allemaal professor worden. En ook niet allemaal uitkeringstrekker.

En ja, dat betekent dus ook dat je scholen hebt waar veel kinderen zitten waarvan de ouders weinig geld hebben. En andere scholen met meer kinderen van kapitaalkrachtige ouders.

Door ‘zwarte’ kinderen met de shirts te laten rondlopen, reduceer je ze tot hun kleur. En door ‘witte’ ouders aan te spreken, doe je precies hetzelfde. Terwijl de werkelijkheid complexer is. Met zo’n aanpak kunnen we met de Zwarte Piet-discussie wel helemaal opnieuw beginnen, god beware me.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!