Nieuws/Binnenland

'Beste keuringsarts, 1980 belde net..'

Ik krijg maandelijks een bedrag van het UWV. Dat bedrag mogen we gerust klein noemen, maar het staat er wel elke maand. Dat waardeer ik. Ik voel me er soms ongemakkelijk bij, een profiteur. Of je nu vindt dat de gezonden voor de 'niet zo gezonden' moeten betalen of niet: dat is de deal in Nederland.

Vorig jaar in de wachtkamer van het UWV, voor mijn herkeuring, hoorde ik iemand vragen: "Wat moet ik ook alweer zeggen over mijn hoofdpijn?

"Iets van dat als je wakker wordt, je het leven niet meer trekt en dat je daar knallende hoofdpijn van krijgt. O, en dat dat onmenselijk is'', zegt zijn vriend.

"Dat is een goede maat, gaat lukken. Vanmiddag drinken we erop."

Als ik na mijn keuring tegelijkertijd met hem de wachtkamer in loop, zegt hij: "Het is gelukt, ze gaan me waarschijnlijk afkeuren, YES!"

'Ben je besodemieterd!'

Yes?? Ben je helemaal gek geworden!? Ben je besodemieterd! Ik lig elke dag te krioelen van de pijn en zou niets liever willen dan werken. Voor mijn part word ik de rest van mijn leven koffiedame. Don't care. En jij, ondankbaar kreng, staat hier te highfiven omdat het je gelukt is je psychosomatische klachten te veinzen!? En nu ga je bieren drinken van het geld van mensen die wél elke dag hun nest uit komen om iets te maken van hun (en indirect jouw) leven? Gigantische eikel!

Dit zeg ik allemaal niet. Ik hoop dat Karma zijn adres heeft. 

Ook ik word die dag wederom 100% afgekeurd. En dat is dubbel. Fijn aan de ene kant, omdat ik op die manier iedere maand een inkomen heb. Confronterend, omdat ik levenslustig ben en kneiterziek. Die twee passen niet bij elkaar. Dit kan ik mentaal geen plekje geven.

Maar wat ik toen niet wist, is dat ik mazzel heb. Dat ik ook in deze Lymeloterij weer een goed lot getrokken heb. Want wat ik niet wist, en waar mijn pyjamabroek van afzakt, is dat er chronische Lymepatiënten zijn (met een officiële diagnose, die hun dagen als een kasplantje in bed doorbrengen) die worden goedgekeurd door het UWV.

Ja, je leest het goed. Goedgekeurd om 100% te werken. Hoe dan!? Volledig goedgekeurd om aan het werk te gaan, terwijl deze patiënten mazzel hebben als ze op een goede dag kunnen douchen.Waarom?

Het is niet dat de keurende arts ervan overtuigd is dat diegene kán werken, maar hij kan dat niet hard maken op basis van de richtlijn arbeid & Lymeziekte. Over deze richtlijn zegt het RIVM, ik citeer; 'de richtlijn heeft een laag abstractieniveau, er is veel waar nog geen uitspraken over gedaan zijn'.

En dat jij als chronisch Lymepatiënt in een rolstoel, met een infuus in je arm en een hoofd vol ontstekingen, tegenover de arts zit doet daar niks aan af. Het is de richtlijn waar aan wordt vastgehouden. Uit angst? Onwetendheid? Het wordt nog erger, er zijn ook keuringsartsen die zeggen: 'chronische Lyme bestaat niet'.

Eh? Zelfs het RIVM erkent dat chronische Lyme bestaat. En geloof me, die erkennen niet veel.

Beste keuringsarts, 1980 belde net, of u wilt stoppen met het doen van uitspraken die thuishoren in de jaren 80.

My oh my.

Als Karma bestaat is er wel een lichtpunt: chronisch Lymepatiënten zullen in de komende jaren de Lotto winnen...