Nieuws/Binnenland

'Goed nieuws'

Mijn borst, die er overigens nog steeds uit ziet als een vulkaan in oorlogsgebied, wordt vandaag onderworpen aan een wondcontrole. Bij elk ziekenhuisbezoek tel ik nu als volwaardig patiënt mee. Zonder iemand te kort te willen doen, blijkt mijn positie nu anders dan toen ik ooit binnen kwam met een gebroken teentje of al die keren dat ik bloed kwam prikken voor vermoeidheid, allergie, zwangerschap of whatever. Ik word weer extra geconfronteerd met de ernst van het ziek zijn.

Ik kleed mij uit en laat een beetje gegeneerd mijn bovenlichaam zien. Ik ben het niet gewend om constant mijn borsten te showen en nu ik het aanzicht confronterend vind, is het al helemaal niet mijn hobby.

Jippie!

"Heeft u koorts, voelt u zich ziek?", vraagt de verpleegkundige. "Tja, naar omstandigheden voel ik mij best aardig hoor!" Wijselijk verzwijg ik dat ik afgelopen week te weinig rust heb gehouden en dat de wond zo nu en dan bonkt en zeurt. "Nee, ik vind dat het er niet goed uit ziet. De borst is te gezwollen en verkleurd." En weg is de verpleegkundige, om even later terug te komen met de plastische chirurge in haar kielzog. Oeps, ik krijg vast op mijn kop. Ik heb weer niet goed naar het medisch advies geluisterd. Eigen schuld dikke bult, die bonkende borst. Maar het tegendeel blijkt waar; de chirurge komt breed grijnzend binnen en zegt goed nieuws te hebben. "Je hebt geen uitzaaiingen, de uitslag van de kweek is al bekend en de poortwachter is schoon!" Jippie! Ferry en ik kijken elkaar opgelucht aan. Het is klaar, het leed is geleden!

Maar de chirurge is nog niet klaar: er is wel een spinnenpootje richting borstspier gevonden en dit vraagt wellicht om verdere behandeling middels bestralingen. Vervelend vindt ze, want protheses houden niet zo van stralingen. Maar het is niet anders. Stap voor stap. En o ja, vanwege mijn leeftijd zal het ook wel chemo worden, maar de andere chirurg zal met mij het verdere behandelplan gaan bespreken. Ook regelt zij antibiotica, want de borst is inu infectiegevoelig en ziet er wat raar uit. En weg is ze weer.Pleistertje

Beduusd blijven wij met de verpleegkundige achter. Het is niet klaar! Wat chemo, wat bestralingen?! Ik heb andere plannen! Volgende maand gaan wij twee weken naar Italië, ik wil voor mijn gezin dat dit sowieso door kan gaan. Ik heb er nog niet eerder bij stil gestaan dat deze vakantie wellicht in het gedrang kan komen.

De verpleegkundige is lief en geeft allerlei praktische tips en informatie omtrent de wonden op mijn borst. Het duizelt mij. Ik had zo gehoopt dat de amputatie voldoende zou zijn, nu rol ik nog verder de medische molen in. Voor het eerst besef ik mij dat het menens is en niet klaar met het plakken van een pleistertje.