Nieuws

Wat Zij Vindt | Marijke

Rembrandt deed niet aan ‘verfshoppen’!

De Late Rembrandt-tentoonstelling is een must-see volgens Matthijs van Nieuwkerk en zijn kunst-companen. En als Matthijs het zegt, is het waar. Hij is tenslotte onze mannelijke Oprah en vond ook de band die onlangs in de DWDD-studio optrad en waarin mijn zoon drumt (de Lucas Hamming-band) heel goed, dus ik geloof hem blindelings.

Afgelopen woensdag togen manlief en ik dus naar het prachtige Rijksmuseum, om de late werken van Rembrandt te bewonderen. Voordat we echter oog in oog zouden staan met de penseelvruchten van deze bijzondere schilder, moesten er wel wat hordes worden genomen. De rij voor het museum viel mee, want we waren vroeg van huis gegaan. De rij voor de kaartjes was iets langer.

Toen sloten we aan in de rij voor de garderobe die nog iets langer was en toen konden we eindelijk richting de tentoonstelling... Maar niet nadat we zo’n beetje om de tien stappen ons kaartje moesten laten checken. Lachwekkend. Schiphol was er niets bij. We verwachtten elk ogenblik bij het punt te belanden waarop we onze tas moeten afgeven en zakken moesten legen in een plastic bak…  

Maar het was het allemaal dubbel en dwars waard. Wat een geweldige schilder was die Rembrandt toch. Zoals hij gezichten en handen levensecht kon vastleggen, de wereld om hem heen onverbloemd kon weergeven, in sereen licht en spannend donker… weergaloos! Veel zelfportretten ook, wat me ontzettend moeilijk lijkt. Probeer maar eens jezelf te schilderen terwijl je in een spiegel kijkt… En wat een oog voor detail had hij, denk ik als ik het minutieuze gekras op zijn etsen zie.

Ik zie mezelf

Maar wat ik vooral zo mooi vind, is hoe hij de vrouwen uit zijn tijd verbeeldde. Vind ik in hedendaagse tijdschriften (behalve in VROUW, natuurlijk) en op foto’s nauwelijks herkenning in de vrouwen die mij met perfecte lijven en gladde gezichten aanstaren, bij Rembrandt zie ik mezelf vrijwel op elk schilderij met vrouwspersonen terug. Vrouwen die met onbevangen blik in de ogen hun blanke, weelderige naaktheid door Rembrandt hebben laten vastleggen. Ze hebben vrijwel allemaal pronte, appelvormige, kleine borstjes, maar zijn verder volmaakte peren, met buikjes, billen en stevige dijen, inclusief cellulite. En ze hebben vrijwel allemaal bruine ogen, net als ik. Zagen alle vrouwen er in die tijd dan zo uit? begon ik me wel af te vragen, of was dit het eigen schoonheidsideaal van de grote R?

Maar volgens kenners was Rembrandt wars van schijnwerkelijkheid. Hij schilderde de wereld om hem heen zoals het was en deed niet aan ‘verfshoppen’. Wel probeerde hij zijn afbeeldingen spannender te maken door te experimenteren met papier- en verfsoorten die zijn meesterlijke licht donker-spel nog beter deden uitkomen. Had hij in deze tijd geleefd, dan was hij ongetwijfeld een weergaloze fotograaf geweest, die zich met verve afzette tegen de photoshop-trend. Hoe gaaf zou dat geweest zijn? Dat zou wellicht een hoop eetstoornissen, door het onrealistische vrouwbeeld dat tegenwoordig door media wordt geschetst, hebben gescheeld… Rembrandt, ik ben fan!

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #wzv!

Lees ook van Marijke: