Nieuws
845433
Nieuws

Internationale Vrouwendag | Open brief

Stille wraak van een werkende moeder

Haar moeder werkte en voor journaliste Daphne van Rossum is het niet meer dan een vanzelfsprekendheid dat ze naast haar gezin ook een baan heeft. Toch valt er volgens Daphne nog heel wat te behalen als het aankomt op gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. En ook de solidariteit tussen vrouwen onderling is nog een heikel punt, zo ondervond ze. Lees haar open brief hier.

Voor mij is het altijd vanzelfsprekend geweest dat ik zou gaan werken. Ik wilde als klein meisje al journalist worden en wilde dat als groot meisje nog steeds. Toen ik na mijn studie Nederlands ging freelancen en later in loondienst kwam bij De Telegraaf was het een droom die uitkwam. Er is geen dag in mijn volwassen leven dat ik niet heb gewerkt, dus toen ik kinderen kreeg was er eigenlijk ook geen sprake van dat ik zou gaan stoppen. Wel heb ik veel kritiek gehad dat ik zoveel werkte. Fulltime werken, met kinderen, is een taboe in Nederland heb ik vaak gemerkt.

Ik stond een keer op een feestje met mijn pasgeboren dochter op mijn arm en werd flink uitgefoeterd door een dame die daar ook aanwezig was. Be-lache-lijk dat ik, als kersverse moeder, mijn kinderen zo weinig zag. Zij, vrouw van een kunstenaar, had háár kinderen altijd kunnen opvangen met een kopje thee na school. En zo hoorde het ook! Nu vind ik dat je iedereen in zijn waarde moet laten en respecteer ik ook de mening van deze mevrouw. Maar ik heb mijn zuurverdiende centjes niet uitgegeven aan een schilderij van haar man, wat ik wel van plan was. Dat was mijn stille wraak als werkende moeder.

Mijn moeder was een feministe pur sang. Ik denk zelfs dat zij het uitgevonden heeft in de jaren zeventig met haar vrouwendiscussiegroepen. Ik kom uit zo’n groenteprutjes-met-rijst-gezin, waar je met de deux chevaux naar Frankrijk ging in de zomer. Mijn moeder werkte zelf ook en ik was een sleutelkind. De huissleutel met een touwtje om mijn nek en een van de weinige kinderen die op school overbleef. Ik denk toch dat het daarom voor mij vanzelfsprekend was om te werken. Ik ben er ook blij om. Toen ik niet meer gelukkig was met mijn man, kon ik gemakkelijk een flatje huren om de hoek. Ik hoefde niet bij hem te blijven om het geld. Dat heeft mij een goed gevoel gegeven.

Mijn dochter is nu zeven. Ze is slim. Ik hoop dat ze voelt dat ze alle kansen heeft en ik hoop ook dat ze die gaat benutten. Ik voel me soms schuldig dat ik er niet altijd voor haar ben, maar hoop ook dat ze me dat ooit kan vergeven en me zal zien als een voorbeeld. Dat het, tegen de tijd dat zij groot is, normaal is dat vrouwen evenveel werken als mannen, dat er meer vrouwen in topposities zijn, dat vrouwen evenveel verdienen voor dezelfde positie en dat de (mantel)zorgtaken eerlijker verdeeld zijn. Dat er niet automatisch vanuit wordt gegaan dat ’zorgen’ iets is dat bij vrouwen hoort. Misschien heeft ze zelf wel een toppositie. Ik steun haar. Word ik zorgoma! Leuk dat iedere generatie het weer een stukje beter doet. Zo hoort het ook.

Daphne van Rossum