Nieuws
845434
Nieuws

Internationale Vrouwendag | Open brief

Ongeëmancipeerde feministe

'Moet ik me schamen als ik beken dat ik wel feministisch ben, maar dat ik, als het mij uitkomt, helemaal niet altijd geëmancipeerd ben?', vraagt journaliste Sabine Leenhouts zich af. 'In de basis ben ik dus best feministisch. En toch, toch ben ik ook ontzettend rolbevestigend ongeëmancipeerd bij tijd en wijle', schrijft ze in deze open brief op VROUW.nl.

Moet ik me schamen als ik beken dat ik wel feministisch ben, maar dat ik, als het mij uitkomt, helemaal niet altijd geëmancipeerd ben? Ik ben eind jaren zestig geboren en heb een moderne moeder die altijd haar eigen salaris verdiende, me het belang van zelfstandigheid meegaf en mij en mijn zus leerde dat wij Nederlandse vrouwen absoluut dezelfde rechten en kansen hebben - of moeten nemen - als mannen.

In de basis ben ik dus best feministisch. Ik ben het er namelijk voor de volle honderd procent mee eens dat mannen en vrouwen gelijk behandeld, gewaardeerd en beoordeeld moeten worden. We zijn geen breekbare poppetjes die gespaard hoeven te worden voor de grote boze buitenwereld, of emotionele wezens die slecht zouden functioneren in een veeleisende topfunctie. Ik vind het niet te bevatten dat trouwen tot het midden van de jaren zestig automatisch inhield dat je als vrouw je baan kwijtraakte of dat het pas sinds 1980 strafbaar is om je echtgenote te verkrachten.

Dat wij vrouwen in Nederland momenteel vrijwel gelijk staan aan de man, hebben we te danken aan een groep strijdvaardige feministes die op de barricades gingen staan. En daar ben ik dankbaar voor.

En toch, toch ben ik ook ontzettend rolbevestigend ongeëmancipeerd bij tijd en wijle. Misschien juist omdat we niet volledig elkaars gelijken zijn. Hij kan nou eenmaal sommige dingen veel beter dan ik. Een auto achterstevoren van een helling afrijden of een degelijke fik in de openhaard steken. Dus waarom zou ik dat zo nodig willen doen? En ondanks dat ik capabel genoeg ben om zelf de deuren te openen, hout te hakken of mijn winterbanden onder de auto te zetten, laat ik dat met alle liefde aan een man over. Op mijn beurt zorg ik er bijvoorbeeld voor dat het huis gezellig is en het bed fris opgemaakt en zeer uitnodigend is.

Het is prettig dat ik mijn vrouw-zijn in kan zetten als een middel om iets te bereiken. Ik doel niet op aanstellerig met je heupen wiegen of je seksualiteit als troef gebruiken, maar simpelweg je (vrouwelijke) persoonlijkheid inzetten.

En zolang mannen nog steeds meer verdienen dan vrouwen in gelijkwaardige posities vind ik ook dat hij de eerste paar keer de rekening voor het etentje moet betalen. Later ga ik wel voor hem koken….

Sabine Leenhouts