Nieuws/Binnenland
845652
Binnenland

COLUMN EPCO ONGERING

Bootjes ruiken

Mijn eerste herinnering aan de HISWA stamt uit de zestiger jaren. Met mijn vader mocht ik mee naar een groot gebouw in de Ferdinand Bolstraat. Binnen stonden ontelbare glanzende boten opgesteld en in mijn herinnering waren de meeste blauw, wit of bruin.

Zoals de blauwe stalen Doerak kruisers, de elegante witte ChrisCraft  speedboten met opvallende, hoog opgetuigde glimmende buitenboordmotoren en de prachtige houten spitsgat zeiljachten zoals de Regina. En als op een veemarkt liepen er honderden mannen, al dan niet met hoed of alpinopet, sigaren-, sigaretten of pijprokend  rond.

Geurherinneringen

Ondanks de blauwe rookwalm bewaar ik goede geurherinneringen aan die beurs. Want op de HISWA leerde ik hoe lekker een nieuwe boot ruikt. Destijds proefde je vooral de bootlak, een heerlijke romige geur. Ook lekker was het zurige chemische luchtje van net uitgeharde polyester jachtjes.

Mahonie hechthouten Vaurien

Stalen boten roken naar slijpsel of plamuur, soms naar het goedkope formica van het interieur. Maar et allerlekkerst rook de boot die we gingen kopen, de glanzend gelakte mahonie hechthouten Vaurien die door de firma VEBA werd getoond. Mijn vader sprak op de beurs een mooie prijs af en zette zijn handtekening onder een simpel contract. En een paar weken later lag de boot bij de jachthaven aan het Amsterdamse Bos voor ons klaar.

Bootjes ruiken

Ik weet nog wat ik als eerste deed toen de boot in het water lag: onder het voordek de lakgeur van de nieuwe boot opsnuiven. Nog altijd is een beurs voor mij meer dan alleen bootjes kijken. Het is vooral bootjes ruiken. Heerlijk.