Nieuws

Mokum Mama | Maria

Wel of geen bakfiets?

Niet schrikken!’ leid ik mijn boodschap in. ‘Maar ik zit te denken om een bakfiets te kopen.

’Vrijgezelle Vriendin slaat ontzet een hand voor haar mond. Met grote ogen kijkt ze me aan alsof ik net heb verteld dat Gerard Joling toch hetero is. ‘Dat méééén je niet.’ En ze rekt de é zover uit dat ze tussendoor naar adem moet happen. ‘Een bakfiets’ spuugt ze de woorden uit alsof het een smakeloos gekauwd stukje kauwgum is. ‘Ja. Ik dacht. Nu met twee kinderen is het wel praktisch. Kan er ook nog een boodschappentas bij. ’Ze schudt ongelovig haar hoofd. ‘Ja. Maar dan word je zo’n bakfietsmoeder.’'

Ik begrijp haar reactie wel. Zelf heb ik lang getwijfeld. De bakfiets is meer dan alleen een vervoermiddel. Het is een statement. Het symboliseert de tobmoeder die hijgend met drie kinderen in de bak naar de supermarkt racet om daar de luieraanbieding van de week in te slaan. Het vertegenwoordigt burgerlijkheid en met de aanschaf van een bakfiets verlies je je eigen identiteit in ruil voor een nieuwe: moeder.

Op mijn telefoon laat ik Vrijgezelle Vriendin een foto zien van de fiets die ik op marktplaats heb gevonden. Het is niet de standaard bruine bak met zwarte letters, maar dit tweedehandsje is door de huidige bezitter knalrood geverfd. ‘Kijk. Deze is net even anders.’ Webshopmama is er ook bij komen staan en tuurt naar het rode gevaarte.

‘Ik heb mijn man moeten beloven nooit op zo’n ding te stappen. Verlies van seks-appeal. Wat er nog van over is dan he.  Na twee bevallingen en drie jaar gebroken nachten.’ Ik kijk naar Webshopmama, die haar roodgelakte nagels nonchalant door haar blonde glanzende opgestoken haar haalt. Als een bakfiets haar al onaantrekkelijk maakt, dan maakt het  mij een dor kamerplantje.

'Maar vinden jullie zo’n rode niet minder erg? Toch ook wel hip?’ Vrijgezelle Vriendin windt er geen doekjes om. ‘Ik heb ze in alle varianten gezien. Met vlammen, met bloemen, in geel, in rood, in dierenprint. Maar dat werkt niet. Sterker nog, het maakt het alleen maar erger. Zoals een man in midlife crisis die wanhopig jong probeert te lijken door een Harley te kopen. Maar zo’n Harley in het schuurtje van zijn rijtjeshuis schreeuwt alleen maar harder: Saai. Oud. Over.’

Ik klik het rode bakbeest weg en pak mijn bakloze fiets. Zet Babyzoon voorop en hijs Peuterdochter achterop. De boodschappen die ik net heb gedaan hang ik aan mijn stuur. Met mijn linkerhand probeer ik Peuterdochter te verhinderen een krijttekening op mijn jas te zetten en voorkom ik dat Babyzoon de boodschappen uit de tas vist. Al wiebelend en zwetend van inspanning beweeg ik vooruit. ’Kijk, dat is toch veel beter!’, roept Vrijgezelle Vriendin uit die op haar fixie in korte rok  naast mij fietst.’ Ja. Veel beter.’ Mompel ik haar toe.

Meer over Mokum Mama

Eef en Maria gingen aan boord van het Moederschip om erachter te komen, dat het land voorlopig niet in zicht is.  Racend tussen werk, crèche en bedtijd observeren deze twee jonge moeders hun omgeving. De mamascene in Amsterdam is een biotoop. Een wereld waarin moeders broeden op hoogsensitieve of –begaafde kinderen’, de directeur van een populaire school op meer steekpenningen kan rekenen dan een hoge rechter in Jakarta en het traktatieprotocol ingewikkelder dan een studie sterrenkunde. Om de moed erin te houden tot het land weer in zicht is delen Eef en Maria hun tips, tricks en observaties op momama.nl. Volg ons op facebook.com/mokum.mama voor de laatste updates.