Nieuws/Columns

Column Marcel Peereboom Voller

Zeg nou eerlijk

Marcel Peereboom Voller

Marcel Peereboom Voller

De Telegraaf

’Zeg nou eerlijk, hoe erg is de jihad?’

Marcel Peereboom Voller

Marcel Peereboom Voller

De Telegraaf

Ik lees het interview in deze krant met de in Syrië actieve Nederlandse jihadist Victor ’Zakariyya’ Droste. Gisteren startte het Openbaar Ministerie opnieuw een zaak tegen tien Nederlandse jihadisten die zich bij IS hebben aangesloten, onder wie deze geradicaliseerde postbode uit het lieflijke Sallandse dorpje Heeten.

Ik lees zijn uitspraak, terwijl de televisie aanstaat en op het nieuws de bewakingsbeelden te zien zijn van de vrouw die door de terrorist in Londen met zijn auto wordt neergemaaid en van de Westminster Bridge in de Theems valt. Ik hoor dat het dodental is bijgesteld naar vier en dat er veertig gewonden zijn. Zeven mensen liggen in kritieke toestand in het ziekenhuis.

Intussen verklaart de polderjihadist in de krant de aanklacht van het Openbaar Ministerie „lachwekkend” te vinden. „En ik lig er ook niet wakker van”, lees ik, terwijl op televisie een terrorismedeskundige zegt dat lone wolves niet meer nodig hebben dan een keukenmes en een auto om in Europa dood en verderf te zaaien, daartoe opgeroepen en aangemoedigd door hun geliefde terreurbeweging.

Uit naam van dezelfde ideologie die Droste deed besluiten naar Syrië af te reizen.

En, in nauwelijks verholen termen, ook daartoe opgeroepen en aangemoedigd door de politiek leider van een schijndemocratie op nog geen lange arm afstand van het Westen. „Als Europa zo doorgaat, kunnen Europeanen wereldwijd niet meer veilig over straat.” Was getekend: de Turkse president Erdogan, tijdens een bijeenkomst met journalisten woensdagmorgen.

Precies op de dag dat in Brussel de aanslagen van een jaar geleden werden herdacht.

Precies op de dag dat hij, nog geen paar uur later, op zijn wenken werd bediend in het hart van de Britse democratie. Een échte democratie.

Die ene uitspraak blijft maar door mijn hoofd spoken. „Zeg nou eerlijk, hoe erg is de jihad?”

Zeg het nou zelf eens, beste geradicaliseerde postbode. En zeg het eerlijk. Hoe erg is het? Lig jij eigenlijk wakker van die foto van dat zevenjarige jochie uit Mosul, die onder zijn blauwe Chelsea-shirtje een bomgordel droeg en voorbestemd was om in Irak de jongste aanslagpleger onder de vlag van de heilige oorlog te worden?

Of lig je er juist wakker van dat het jochie door een oplettende soldaat van de explosieven werd bevrijd voordat het zover was?

Wat raakt zo’n Nederlandse jihadstrijder dan wel, vraag je je af. Welnu, hij heeft soms last van heimwee. Hij mist Salland. En zijn moeder. Maar spijt heeft hij niet. „De spirituele rijkdom maakt het makkelijker om hier te leven.”

Ik lees die woorden terwijl op televisie de Britten zeggen dat de aanslag „is verbonden met islamitisch terrorisme.”

Spirituele rijkdom? Zeg nou eerlijk…