Nieuws/Binnenland
871907
Binnenland

Helena Seeger zorgt voor militairen én Jurre

Moeder met een missie

Drie keer ging ze op uitzending; anderhalf jaar lang werken aan opbouw en veiligheid in Cambodja, Eritrea, Afghanistan. Helena Seeger (46) houdt van Defensie. Maar als alleenstaande moeder staan missies even niet op de agenda. „Ik heb daar in het buitenland prachtige dingen gedaan, nu komt Jurre op de eerste plaats.”

Op een steenworp afstand van de marinehaven in Den Helder is Jurre (2) aan de keukentafel druk met tekenboek en potloden. Moeder Helena kijkt glimlachend toe als haar zoontje een olifant pimpelpaars kleurt.

De luitenant-ter-zee der tweede klasse oudste categorie heeft er bewust voor gekozen alleenstaande moeder te zijn. „De vader is donor. Als Jurre straks oud genoeg is om zelf beslissingen te nemen en hij wil hem ontmoeten, gebeurt dat. En anders niet. Dat hebben we zo afgesproken.”

Het kind kwam er pas na een serie buitenlandse missies. Helena Seeger diende voor de Koninklijke Marine in drie brandhaarden. De dienst bracht haar van de Cambodjaanse jungle, via de dorre vlakten van Eritrea naar de bergen van Zuid-Afghanistan. „Wie kan dat nou zeggen? Ik heb het allemaal mogen zien, meegemaakt. Dankzij Defensie!”

Al heel jong wist ze het. Verpleegster zou ze worden, helpen in derdewereldlanden. Een meisjesdroom. Na de havo werd het de Koninklijke Marine. Maar die droom kwam uit.

Helena Seeger: „Want als korporaal kreeg ik bij Defensie vrijstelling voor de HBO-V-opleiding, ik werd dus verpleegkundige. Uiteindelijk zelfs officier. En mensen helpen in moeilijke landen? Nou, dat is zo ongeveer je hoofdtaak tijdens uitzendingen!”

Rijker word je daarvan, zeggen bijna alle veteranen. Maar een keerzijde is er ook. Want de dood reist mee op buitenlandse missies.

„Dat was al zo in Cambodja, daar arriveerde ik eind 1992 met het Korps Mariniers”, vertelt Helena. „We waren er namens de VN, om toe te zien op het vredesakkoord en ter voorbereiding van de verkiezingen. Tijdens een rit met de Land Rover zagen we een zwaargewonde vrouw in de berm liggen. Ik heb alles gedaan om haar te redden, maar ze stierf in ons field dressing station.”

Vrolijke herinneringen zijn er gelukkig ook aan die zeven maanden in het grensgebied met Thailand. Dan meldde zich een Cambodjaanse aan de poort. Waarna Helena Seeger door de wachtlopende marinier werd gebeld. „Ik denk iemand met buikpijn.”

Lachend vertelt Helena: „Toen de patiënte met partner het hospitaal binnenkwam, zag ik dat het om een zwangere jonge vrouw ging. Een paar tellen later was het kindje al geboren. We zijn daarna geen geboortekliniek geworden, hoor. Maar waar mogelijk hebben we leven gegeven. We maakten krukken op maat, om patiënten na hun ontslag op weg te helpen. Dat is toch mooi?”

In Eritrea brak ze, kort na aankomst met alweer het Korps Mariniers, haar pols. Per helikopter werd Seeger naar het marineschip Rotterdam gevlogen en geopereerd. Om vervolgens terug te keren naar Nederland. Na het herstel hervatte ze haar uitzending. Gericht geschoten werd er niet in Oost-Afrika, toch was er ‘kogelgevaar’.

„Van vredesvuur”, aldus Helena. „Dan schoten Eritreeërs vrolijk in de lucht. Maar wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden. Een marinier had plotseling een gat in zijn pols. De kogel was loodrecht door het tentzeil van de eetzaal gevallen en had vervolgens zijn onderarm doorboord.”

Na haar bevordering tot officier diende Helena Seeger in Afghanistan. De portefeuille ‘bedrijfsmaatschappelijk werk’ betekende daar: veel praten en aanwezig zijn bij verhoren door de Koninklijke Marechaussee. Bijvoorbeeld na een schietincident.

In die bloedhete nazomer van 2007 zouden de Taliban meedogenloos toeslaan. Tijdens de missie van Helena Seeger komen sergeant Martijn Rosier (30), soldaat Tim Hoogland (20) en korporaal Ronald Groen (21) om het leven.

Als 26 augustus van dat jaar Martijn Rosier ten noorden van Deh Rawod sneuvelt, vliegt diens broer, ook militair bij de Koninklijke Landmacht, vanuit Nederland naar Zuid-Afghanistan. Om hem thuis te brengen, op zijn laatste reis. Luitenant-ter-zee Helena Seeger is er voor begeleiding van de rouwende.

„Dat hadden beiden afgesproken”, zegt Seeger. „’Als jou iets overkomt, haal ik je op. En andersom’. Zo is het dus ook gegaan. De vrouw van de gesneuvelde sergeant was zwanger. Zo’n triest verhaal. Drie doden waren er tijdens mijn missie. Drie keer afscheid. Drie keer die kist tussen een haag van Nederlandse militairen door, richting vliegtuig.”

Terwijl zoontje Jurre de fotograaf een high five geeft en vervolgens aan de epauletten op de schouders van moeder trekt, kijkt Helena Seeger vooruit: „Ik hou me bezig met veteranenwerk. Want ook ná de missie blijft zorg nodig. De eerste dag zitten ze nog op je te wachten, de tweede dag is het al bijna ‘business as usual’ en de derde dag betekent invoegen. Niet iedereen kan daar goed mee omgaan.”