Nieuws

Wat Zij Vindt

Mijn moeder is dood en daar ben ik blij om

Dat klinkt natuurlijk ontzettend cru, maar is juist liefdevol bedoeld.

Ik moest aan haar denken toen bij DWDD staatssecretaris Volksgezondheid Martin van Rijn op de korrel werd genomen, omdat zijn vader (81) in een landelijke krant de slechte kwaliteit van de zorg voor ouderen in het algemeen en die voor zijn vrouw in het bijzonder onder de aandacht bracht.  ‘Soms loopt de urine langs haar enkels’ luidde kop boven het artikel. Vader Joop van Rijn vertelt hoe zijn vrouw en de andere demente bewoners van het verpleeghuis geregeld aan hun lot worden overgelaten...

Zeven jaar geleden woonde mijn moeder ook in een verzorgingshuis. Ze was in de 80, erg vergeetachtig, maar niet dement. Of ze daardoor beter af was, betwijfel ik echter. Probeerden wij (haar kinderen) haar in het begin nog een beetje op te beuren, dat het toch wel heel fijn was dat ze nu permanent in een soort hotel woonde met roomservice – dat had ze zich namelijk  haar hele leven nooit kunnen veroorloven – de werkelijkheid was helaas een tikkie anders. Zolang ze zichzelf kon redden  (wassen, aankleden, eten, lopen en naar de wc gaan), leek alles prima in orde.

Maar naarmate mijn moeder hulpbehoevender werd (wat nou eenmaal gebeurt met mensen in die levensfase), steeds minder goed zelf uit bed kon komen en lopen en niet meer al haar lichaamsfuncties onder controle had, werd pijnlijk duidelijk dat de verzorging in het huis het liet afweten. Ik heb haar weleens in haar kamer halfnaakt op de postoel aangetroffen, terwijl nergens een verzorger te bekennen was. Hoe lang ze al zo zat, wist ze niet meer, maar haar magere billen waren diep gegroefd.

Toen ze door een val haar pols had gebroken, moest ze zelf maar zien hoe ze haar eten naar binnen kreeg. Het continu afhankelijk zijn, het wachten tot er hulp kwam, het gesol met haar lijf, het verlies aan decorum; ze vond het allemaal afschuwelijk. Van de stoere, sterke vrouw die ze altijd was geweest, altijd tot in de puntjes verzorgd, bleef steeds minder over. Ze heeft nog net mijn bruiloft meegemaakt, maar heeft die dag veel te lang in de kou moeten wachten op een rolstoeltaxi die niet kwam opdagen. Tien dagen later overleed ze. Dat laatste nare stuk had ik haar graag bespaard. Haar dood was een opluchting, nog het meest voor haarzelf.

Staatssecretaris van Volksgezondheid Van Rijn ondervindt nu aan den lijve hoe erg het is als iemand die je dierbaar is niet de zorg krijgt die ze verdient. En het lijkt me sterk dat er niet meer politici zijn met ouders die hulpbehoevend worden. Daarom hoop ik zo ontzettend dat eindelijk die ogen opengaan in Den Haag en de portemonnees, want er mag geen geld af van de zorg! Er moet geld bij, en mensen! Waar dat vandaan moet komen? Ik heb wel een idee. Als we nou eens beginnen om de kinderbijslag die naar veelverdieners gaat die dat helemaal niet nodig hebben, in de zorgpot te stoppen… Ik ben voor, en u?

Met de feestdagen in het vooruitzicht denk ik meer aan mijn moeder dan ooit. Ook omdat een aantal collega’s nu te maken heeft met ouders die ouderdomskwalen krijgen. Mijn hart gaat uit naar hen en hun ouders en naar al die andere mensen die door de bezuinigingen in de zorg straks nog minder kunnen genieten van een fijne oude dag.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #wzv!