Nieuws/Binnenland

Review: Bayonetta 2 (Wii U)

De eerste Bayonetta was een raar, erg raar spel. Het draaide om een schaarsgeklede, sexy heks die legers engelen moest verslaan omdat… Nou ja, het verhaal was zo bizar en sloeg helemaal nergens op, dus dat laten we maar achterwege. Maar jongens, wat speelde het lekker! Is deel twee meer van hetzelfde?

Het korte antwoord: ja. Maar het is meteen wel veel meer. In deeltje twee legt Bayonetta’s collegaheks Jeanne het loodje en moet onze sexy heks een manier vinden om haar uit de klauwen van de duivel te houden. Hiervoor is een onredelijke speurtocht naar bovennatuurlijke voorwerpen en wezens nodig, maar dat geeft de speler tenminste een excuus om lekker vijanden te rammen.

Combo’s

En dat  rammen, dat is waar het om draait. Uiteindelijk bestaat het spel uit een stukje lopen en een potje knokken, tot je bij het einde bent. Het vechtsysteem is enorm diep. Afhankelijk van welke wapens je gebruikt - en dat zijn er nogal wat - heb je compleet verschillende vechtstijlen. En aangezien je wapens met zowel je handen als je voeten kunt gebruiken, heb je een schier eindeloze mogelijkheid combinaties om vijanden mee te lijf te gaan.

Het is lastig om uit te leggen waarom het vechten zo goed aanvoelt. Het heeft met het ritme te maken van de knoppencombinaties die je moet uitvoeren. Als alles lekker loopt, is het net of je succesvol een pianostuk speelt: het vloeit uit je vingers. Het helpt dat je met een druk op de knop tussen verschillende combinaties van de gevonden wapens kunt switchen, waardoor je goed elke vijand aan kunt.

Niet dat het spel makkelijk is, zeker niet op de hogere moeilijkheidsgraden. Precisie in je aanvallen is vereist en je moet te allen tijde op je hoede zijn voor vijanden die in de buurt zijn. Maar als dan alles goed gaat en je ook in pittige knokpartijen een platinum medaille verdient, heb je echt wat om over op te scheppen.

Provoceren

De actie wordt zoals gezegd aan elkaar geplakt met een bizar verhaal en eveneens bizarre locaties en personages. Bayonetta zelf is ook nogal excentriek. Ze geniet ervan om vriend en vijand te provoceren met seksueel getinte poses, waarbij de makers van de gamer er niet voor terug schrikken om haar boesem of kruis volop (zij het altijd nét verborgen) in beeld te brengen.

Opvallend genoeg voelt het niet plat aan. Bayonetta is namelijk altijd degene die bepaald wie wat te zien krijgt: bijna nooit is zij het slachtoffer en ze gebruikt haar seksualiteit vooral op eigen initiatief. Of je dat leuk vindt of niet, is persoonlijke smaak.

De game zelf ziet er verder prima uit. Geen wereldschokkende graphics, maar dat valt gezien de hardware van de Wii U ook niet te verwachten. Maar het voldoet.

Sterk

Bayonetta 2 is een enorm sterke actiegame verpakt in een opmerkelijk verhaal met bizarre personages. Van die laatste twee moet je houden, maar de actie is ontegenzeggelijk geweldig. Een dikke aanrader, zeker voor Wii U-eigenaars die op een goede game zaten te wachten.