Nieuws/Vrouw

Wat Zij Vindt

De ballenbakgeneratie

Mijn beste vriendin kwam terug van twee weken Spanje met haar gezin, waaronder een baby en een kleuter. “Te kort”, was haar oordeel. “Je komt helemaal niet aan ontspanning toe! We liepen maar achter ze aan te rennen met schepjes, luiers, flesjes en emmertjes. ’s Avonds uit eten moest heel vroeg, want ze waren afgedraaid. Zit je om negen uur op je balkon… De volgende keer neem ik mijn vaste oppas mee!”

Of ze dat laatste serieus meende, weet ik eigenlijk niet, maar het is wel typerend voor onze generatie. Lekker decadent een ander voor je kinderen laten zorgen, terwijl jij in de touwen hangt. We willen alles en vooral op niets inleveren. We willen op zich wel met de kinderen op vakantie, maar we willen ook zonnen, uit eten, stappen en de volgende ochtend uitslapen. Leve organisaties als Club Med en fenomenen als skiklasjes, de wintersport is in elk geval afgedekt!

We willen winkelen, de kinderen mogen op zich wel mee, maar dan wel het liefst gedropt in een ballenbak. Ik kom graag en veel in Amstelveen, waar de kinderen van shopaholics op enorme gemotoriseerde knuffeldieren een rondje door het winkelcentrum maken. Papa ernaast, zodat mama haar kledingkast kan aanvullen. Het is een absurdistisch gezicht.

Er zijn talloze restaurants te vinden waar papa en mama kunnen eten terwijl de kinderen hun duimen eraf gamen in de speelhoek en dineer je echt kindvriendelijk en op chique, dan voorziet het restaurant ook in een nanny.

En waar zouden we zijn zonder oppas? Terwijl papa en mama, inmiddels allebei ver in de veertig, uit hun dak gaan in de Ziggodome, stopt het buurmeisje van 16 de kinderen onder de wol. Te pas en te onpas worden opa en oma ingevlogen: als wij ouders maar niets tekort komen, we moeten even samen een weekendje op adem komen in Barcelona of Brugge.

Ik kan mij dat allemaal van mijn ouders niet herinneren. Wij hadden geen oppas. En ik heb als kind nog nooit een ballenbak gezien. Mijn ouders waren er gewoon voor ons. Altijd. En ik zeg niet dat dat goed is (immers, tijd voor elkaar is een groot goed), maar misschien draven wij wel een klein beetje door. Misschien droppen wij onze kinderen wel heel makkelijk in de speelhoek, bij de oppas of bij opa en oma voor ons genot. Misschien moeten we gewoon accepteren dat je tot ze een jaar of zestien zijn behoorlijk in moet leveren op je eigen pleziertjes.

Of is dat ook weer niet goed?

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #wzv!