Nieuws/Binnenland

VOLVO OCEAN RACE

De wuivende walvis

,,Terwijl Abu Dhabi Ocean Racing en Dongfeng Race Team strijden om de koppositie, zeilt Team Brunel zijn eigen race. We zeilen nog steeds op een derde plaats en doen er alles aan om onze positie te verbeteren'', schrijft onboard reporter Stefan Coppers op de Team Brunel.

Naast het winnen van de Volvo Ocean Race, staat ook ‘Een walvis zien’ hoog op mijn bucketlist. Een bucketlist is een lijst met dingen die je heel graag wil doen in je leven! En als je daar een beetje naar leeft dan komen je dromen uit. Nou was een Ferrari gezien mijn 50 jaar doorlopende studieschuld net niet haalbaar, dus werd het ‘een walvis zien’.

Spijt

En zelfs dat leek al enige jaren te hoog gegrepen. Geheel geplande vakanties om “Walvissen zien“ ten spijt. Het blijven immers dieren en “Gisteren waren ze er nog” was een vaak gehoord argument van de diverse touroperators. En nu kwam er weer zo’n louche touroperator naar me toe. Bouwe Bekking heette hij. “Als je op deze trip geen walvissen meer ziet, dan weet ik het ook niet meer,” zo maakte hij mij wijs. Achterdochtig stapte ik bij hem aan boord. “In de Zuidelijke Oceaan zie je er elke dag minimaal drie.”

Mediaman

Om mee te mogen varen deed ik me voor als mediaman. Filmpjes maken en stukjes schrijven over de zeilers aan boord van Team Brunel. Een fanatiek stel overigens, aardige kerels ook! Meerdere malen riep de baas van de groep, die Bouwe dus, mij bovendeks. “Stefan! Een walvis!” Ik sprong dan enthousiast achter mijn mediadesk vandaan om nog net nog een paar witte bubbels te zien in het water. Zo ging dat drie weken door.

Majestueus

Tot gisteren, vlak voor onze eindbestemming in Kaapstad. De gehele groep zeilers - inmiddels suf geluld over m’n liefde voor walvissen - riepen me aan dek Stefan, een walvis!” Dit keer ben ik net op tijd aan dek. Majestueus sprong een gigantische bultrug uit het water en landde met een grote plons op z’n rug in de oceaan. Toen gebeurde het. De walvis ging op z’n rug liggen en zwaaide ons met z’n gigantische vin uit. Zelfs de door de wol geverfde zeilers aan boord konden hun ogen niet geloven. Een wuivende walvis! “Veel geluk Team Brunel, in jullie strijd met al die andere bootjes”, leek hij te zeggen. “Je moet er toch niet aan denken dat die walvis volgende keer weer naar iemand denkt te zwaaien en dat het dan een Japanse walvissenjager is,” fluistert Capey me oprecht toe. “Nee,” zeg ik verbijsterd.