Nieuws/Vrouw

Wat Zij Vindt

Hoezo maakt de overheid zich zorgen over míjn stress?

Wist je het al? Deze week is het Check je Werkstress Week. Zelfs de overheid lijkt ineens bezorgd om ons werk-wel-en-wee. Ach, wat attent.  Echt niet. Al die opgebrande thuisblijvers, kosten het land gewoon klauwen vol geld.

Een derde van het langdurig ziekteverzuim in Nederland wordt namelijk veroorzaakt door werkgerelateerde psychische klachten. Dat verbaast me niets. Eerst die stress tijdens de crisis of je je baan wel zou kunnen behouden (en je huis, auto, et cetera). En als je dan tot ‘de gelukkigen’ behoort die mogen blijven, stress om al het werk dat nu met  de helft van de mensen gedaan moet worden. En nu de crisis volgens politici en planbureaus dan eindelijk voorbij lijkt te zijn en het ergste gevaar geweken, stort iedereen massaal in.

Uit een stress-onderzoek van het Fonds Psychische Gezondheid, ingevuld door 74.000 mensen blijkt dat maar liefst 56 procent vaak tegen de werkdag opziet. En bijna twee derde heeft na het werk nog maar net genoeg energie om zichzelf naar de bank te slepen. Niet bepaald het grootse, meeslepende bestaan, waarvan menigeen in zijn jonge jaren droomde. Van zo’n bestaan krijg je stressklachten, zeggen  psychologen. En als je daar niets tegen doet, is de burn-out het onvermijdelijke eindstation.

Ik zou niet weten hoe het is om een burn-out te hebben, prijs mezelf zeer gelukkig dat ik er geen aanleg voor heb, maar van vriendinnen en collega’s en inmiddels ook van Leontien van Moorsel en Huub Stapel die bij Pauw hun verhaal vertelden, begrijp ik dat het afschuwelijk moet zijn.

Echt, ik heb in mijn leven best mijn werkstress-portie gehad.

  • Als mislukte secretaresse van een zeer autoritaire baas, bijvoorbeeld. Schouders die acuut richting de oren schoten als hij zijn kantoor uit kwam, vluchten naar het toilet, huilen bij het kopieerapparaat.
  • Als accountmanager bij een reclamebureau: knopen in de maag, mezelf elke dag met ongelooflijke tegenzin naar het werk slepend, na eenzame pauzes niet meer naar binnen willen, smeken of mijn contract voortijdig ontbonden kon worden.
  • Als redacteur bij een tijdschriftuitgeverij: almaar dalende verkoopcijfers, reorganisaties, tot twee keer toe ontslag.
  • Als freelance journalist: slapeloze nachten, stress om opdrachten binnen te slepen, en als je een opdracht had, stress om de klus goed te klaren voor de deadline. En dat in combinatie met een privéleven waarin relaties stukliepen en ik alleenstaand moeder werd.

Maar toch… geen man met de hamer (of aansteker) kwam bij me langs, geen burn-out.

Waarom bij de een wel en de ander niet? Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is hoe heerlijk het is om al die stress niet meer te hebben. Ik heb inmiddels weer een ontzettend leuke (vaste) baan op een superleuke redactie en ga elke dag zingend naar m’n werk. Ik weet inmiddels ook dat dat zo weer kan veranderen maar laat me niet langer regeren door angst. Eigenlijk heb ik alleen nog stress, als ik op vakantie ga, op Schiphol of op snelwegen (als de TomTom niet werkt).

Ik ben een echte laatbloeier, moest eerst de 50 passeren om dit te bereiken, maar wil graag als ervaringsdeskundige aan alle gestreste ‘jonkies’ wat tegeltjeswijsheid meegeven:

Blijf niet hangen in een baan (of relatie) waar je je elke dag doodongelukkig naar toe sleept. Volg je hart, leef je passie, investeer in jezelf, werk keihard, hou je ogen wijd open voor kansen en grijp die dan ook, ook al vind je het doodeng, blijf positief en glimlachen en relativeer. Als je je hart volgt, krijg je dan misschien geen vette bankrekening, maar vóel je je wel een veel rijker mens en dat is zoveel meer waard. En mensen die dat doen, krijgen nóóit een burn-out. 

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #wzv!