Nieuws/Columns

Eigen Kijk

In de geest van Cruijff

Door Jaap de Groot

De afgelopen week stond in het teken van de verkiezingsuitslag en de sterfdag van Johan Cruijff. Daarbij legde de politiek de nadruk op de multiculturele samenleving, integratie en verbondenheid. Ook de thema’s die als een rode draad door het leven van de legendarische Nummer 14 liepen. Loyaliteit en sociale verantwoordelijkheid waren voor Cruijff sleutelwoorden. Als voetballer uitte zich dat onder meer in het realiseren van het spelerscontractfonds en het collectieve premiestelsel; later als icoon in het opzetten van zijn foundation en scholen.

De vier columnisten die gisteren in TELESPORT hun ervaringen met Cruijff zouden verwoorden, illustreerden vooral zijn open blik richting de sport. Dat voetballer Ronald Koeman een relatie met hem had is niet verrassend, maar hetzelfde gold voor hockeyer Jacques Brinkman, zwemmer Pieter van den Hoogenband en rolstoeltennisster Esther Vergeer.

Zoals hij ook altijd een warm gevoel bij het honkbal had. Niet alleen haalde Cruijff als jeugdspeler het nationale team, tevens was er een band met oud-honkbalprof en ex-bondscoach Robert Eenhoorn. Toen Oranje zich in 2007 moest plaatsen voor de Olympische Spelen, toog Cruijff dan ook naar het beslissingsduel dat in Barcelona tegen Spanje werd gespeeld. Een wedstrijd die na ruim vijf uur mede werd beslist door twee acties van ’invaller’ Dirk van ’t Klooster, die eerst te horen had gekregen dat hij niet in het basisteam stond.

Het integreerde Cruijff hoe Van ’t Klooster, ondanks de dreun die hij moest verwerken, zich toch zo wist te herpakken dat hij zelfs beslissend voor zijn team kon zijn. Voor hem de ultieme vorm van professionaliteit en loyaliteit.

Zoals hij ook vol bewondering naar het Koninkrijksteam tijdens de World Baseball Classic zou hebben gekeken. Alles wat politici tijdens de verkiezingen met woorden hebben betracht, brachten de honkballers in de praktijk. Een groep topsporters voor wie integratie en verdraagzaamheid geen issue zijn omdat er geen verschil wordt gevoeld. Om deze homogeniteit te benadrukken werd niet volstaan met de teamduiding ’Nederland’, maar ’Koninkrijk der Nederlanden.’ Dus Antillianen en Nederlanders als één. En allemaal met hetzelfde doel voor ogen.

De wijze waarop het Koninkrijksteam dit uitdroeg was enorm inspirerend. Het team haalde de halve eindstrijd en miste door persoonlijke fouten uiteindelijk de finale. Helaas is de impact van de prestaties in Korea, Japan en de Verenigde Staten aan veel landgenoten voorbij gegaan. Net zoals het effect dat het op de Antillen had, waar de bevolking in extase de WBC beleefde. Daardoor is het velen ontgaan hoe verbindend de honkballers in de relatie tussen de overzeese rijksdelen en Nederland zijn geweest.

Bekijk daarom vandaag op Telesport.nl de clip van de Antilliaanse zanger Claudius Philips. Geïnspireerd door het honkbalteam zegt hij met zijn song Kingdom Boyz meer dan al die vuistdikke rapporten over integratie en nationale identiteit bij elkaar.

Dit is helemaal in de geest van Johan Cruijff.

Chef Telesport