Nieuws
898850
Nieuws

VROUW-lezeressen en de bijzondere band met hun huisdier

Mijn huisdier en ik

Het is vandaag Dierendag. Dé dag om je huisdier in het zonnetje te zetten. Dat een hond, paard of kat veel meer is dan alleen een gezelschapsdier bewijzen onze lezeressen. Zij vertellen over de bijzondere band die zij hebben met hun huisdier!

Een echt gezin

 

Danielle van der Klij: "In oktober 2012 kregen wij onze Duitse Dog Joop. Vlak na zijn komst werd Joop ziek. Zo ziek, dat hij bijna drie keer aan de dood is ontsnapt. Gelukkig kwam hij er keer op keer weer bovenop. Door de ziekte en operaties van Joop kwam onze kinderwens op een laag pitje terecht. Al ruim acht jaar waren mijn partner en kinderloos. Tot april 2013. Na een behandeling in het ziekenhuis hadden we eindelijk een positieve test. Een geschenk uit de hemel. Dankzij Joop, die we eigenlijk aangeschaft hebben omdat we dachten nooit kinderen te krijgen, zijn we nu helemaal gelukkig! Een echt gezin."

Onvoorwaardelijke liefde

 

Maud Tromp: "Ik ben Maud, een 20 jarige studente. De 5-jarige Luna, een Golden Retriever, is mijn huisdier. Luna is een bijzondere hond. Ze wordt namelijk ingezet als AAI-hond. AAI staat voor Animal Assisted Interventions, beter bekend als hondentherapie. We gaan samen op visite bij mensen die de aandacht en liefde van een hond goed kunnen gebruiken: van dementerende bejaarde tot verstandelijk gehandicapten.

Ook heb ik samen met Luna een jaar gewerkt in de jeugdpsychiatrie. Elke week waren we aanwezig en kwamen daar in contact met kinderen met ernstige psychiatrische problemen. Van een ontspannen wandeling tot een heftig gesprek: de aanwezigheid van Luna was belangrijk voor de kinderen. Een hond voelt dingen aan waar de meeste mensen zich niet eens bewust van zijn en reageert op de houding, emoties en het gedrag van een kind. Hierdoor werkt de hond als een spiegel, waar je veel van kunt leren.

Ook is het heel belangrijk dat Luna niet oordeelt, altijd vrolijk is en je altijd lief vindt. Een hond geeft je het gevoel dat je er mag zijn, een gevoel wat de kinderen daar niet goed kennen. Het is zo bijzonder om de band die ik met Luna heb te kunnen delen met kinderen die dit zo hard nodig hebben. Een natte neus tegen je arm als je verdrietig bent en een kopje op je schoot als je iets moeilijks moet vertellen. Het is en blijft bijzonder hoe zoiets simpels en natuurlijks als een hond bij een kind kan doen wat zelfs de meest hoog opgeleide therapeuten soms niet lukt: door een muurtje breken en het verschil maken.

Luna is dus niet alleen voor mij heel erg bijzonder, maar voor heel veel verschillende mensen. Ze maakt de dag goed, zorgt voor een lach, laat mensen even hun verdriet vergeten en schenkt iets wat maar weinig mensen kunnen: onvoorwaardelijke liefde. Daarom verdient ze eens een extra waardering!"

Mijn beste vriend

 

Kelly Cornelis: "Ik heb mijn paard Queen al meer dan negentien jaar. Een aantal jaar na aankoop, in 2002, sloeg het noodlot toe. Queen bleek namelijk een gestolen paard te zijn. Wie had dat ooit durven denken? Mijn hart was dan ook gebroken toen ze in beslag werd genomen. Ik was kapot, mijn leven had geen zin meer! Ze hadden mijn beste vriend afgenomen. Twee dagen na de inbeslagname kregen we telefoon: Queen wilde niet meer eten, steigerde voortdurend en viel mensen aan. Ik mocht haar bezoeken.

Ik was de stal nog niet binnen of ze begon te hinniken. Ze wist direct dat ik het was. Hoewel ze volgens de eigenaars onhandelbaar was, draafde en galoppeerde ze met mij heel braaf. Met behulp van een paardenspeurder, een advocaat en veel vrienden mocht Queen eindelijk weer naar huis. Het was echt de mooiste dag van mijn leven. Nu staat ze bij ons in de wei te genieten van haar oude dag. Voor mij is zij het beste paard ter wereld. Mijn beste vriend en een lid van de familie. Ik hou van haar met heel mijn hart."

Mijn hond en de kip

Sandra van der Meer: "Mijn hond Bandit is nu bijna 10 jaar en ik heb zoveel met hem meegemaakt. Hij is niet alleen mijn steun en toeverlaat, ook de kinderen en de buurt zijn dol op onze hond. Bandit heeft zelfs een keer een kip gered. In de struiken zat een kip vast in de doorns. Overstuur belde ik de dierenambulance. Maar die zeiden doodleuk: als u de kip niet kunt redden, dan kunnen wij dat ook niet. Ik was boos, maar gaf niet op. Ik stuurde Bandit op de kip af. Hij ging op speurtocht en kwam opeens uit de bosjes: met de kip! Sindsdien zijn wij een kip rijker. Zo zijn er nog veel meer speciale dingen. Bandit is zo bijzonder. Hij verdient het om vandaag eens in het zonnetje gezet te worden."

Minivarken

 

Marian Verhagen: "Al mijn hele leven ben ik dol op varkens. Toen het minivarken geïntroduceerd werd, ben ik ook meteen bij mijn man gaan "zeuren". Die verklaarde mij natuurlijk voor gek, want wie heeft er nou, in een rijtjeshuis, een varken? Wij nu dus. Mijn dochter leerde via haar vrijwilligerswerk iemand kennen, die er ook eentje had. Wij hebben bij haar wat informatie opgevraagd en zei vertelde dat een minivarken in huis erg goed ging. Toch heb ik nog wel even wat moeite moeten doen om mijn man zover te krijgen. Maar uiteindelijk kon ik hem toch over de streep trekken.

Nu woont onze Truffel al weer bijna 2,5 jaar bij ons. Ik ben er nog steeds helemaal gek mee. En weet zeker, dat als een van onze honden komt te overlijden er geen nieuwe hond meer aangeschaft gaat worden. Onze voorkeur gaat dan eerder uit naar nog een minivarken. Waarom zult u denken! Je kunt een varken hetzelfde leren als een hond, je hoeft er geen hondenbelasting voor te betalen, je kunt er ook gewoon mee gaan wandelen en grotere knuffelkonten dan varkens bestaan er niet.

 Een nadeel heeft hij wel. Een varken (ook een minivarken) doet alles voor eten. Hij doet er dan ook alles aan om aan eten te komen. Omdat ons varken in de keuken slaapt, gewoon in een hondenmand, met het liefst heel veel dekens, hebben wij een slot moeten zetten op onze ijskast. Hij had heel snel in de gaten hoe hij die open kon krijgen. Van de ene kant is dit een nadeel, maar om alles in een positief daglicht te bekijken, is dat slot ook voor de baasjes soms een belemmering om gauw iets te snacken, dus ook beter voor ons."

Mijn reddende engel

 

Martine van Ouwerkerk: "Mijn hondje Tom was acht weken toen hij bij ons in huis kwam. Niet lang daarna met ik ziek geworden: een zware burn-out met een angst- en paniekstoornis. Het huis uit? Nee hoor! Het enige wat lukte was het plasveldje. Tom werd echter groter en moest dus ook grotere rondjes lopen. Die rondjes hebben we samen afgelegd en dankzij Tom heb ik mijn straatvrees overwonnen. Tijdens mijn paniekaanvallen was mijn viervoeter ook mijn steun en toeverlaat. Tom was de enige die mij rustig kreeg. Dankzij de Stichting CLiCK is Tom een officiële hulphond geworden en ben ik zover hersteld dat ik weer een zelfstandig leven kan leiden."

Lieve hondenogen

 

Denise Bossaerts: "Het kinderdagverblijf waar ik werkte ging failliet, waardoor ik ineens op straat kwam te staan. Daar zat ik dan: van fulltime werken naar fulltime in huis. Met de komst van deze twee lieve hondjes kwam er weer een beetje kleur in mijn leven. Bram en Lynn vroegen mijn volledige aandacht en ik was dan ook hele dagen met ze in de weer. Na maanden thuis ben ik inmiddels weer parttime aan het werk. Bram en Lynn zijn nog steeds mijn steun en toeverlaat. Afgelopen periode ben ik veel dierbaren verloren. In die tijd had ik veel steun aan mijn man, maar ook aan mijn hondjes. Voor Bram en Lynn kwam ik het bed uit en ging ik naar buiten. En als ik verdrietig was? Dan voelden ze dat feilloos aan en kwamen ze bij mij liggen. Echt die lieve honden ogen, die slepen mij overal doorheen."

Stoere kerel

 

Nynke van Holten: "Anderhalf jaar terug ging mijn meisjesdroom in vervulling en kreeg ik een witte Maine Coon. Deze stoere kerel van ondertussen zeven kilo heeft zich diep in mijn hartje genesteld. Mijn stoere eigenwijze dove odd eyed kater stal echter niet alleen mijn hart, maar ook die van vele anderen! Vanwege zijn doof- en schoonheid waren best veel mensen nieuwsgierig over hoe het hem zou vergaan. Om nu niet 6 forums bij te gaan houden heb ik een Facebookpagina gemaakt waar ik updates plaatste. In het begin maakte ik foto's met mijn iPhone, sinds januari dit jaar met een spiegelreflex. Zo is Tw'Ice niet alleen mijn maatje, maar ook (samen met zijn ook dove liefje Vlinder) mijn model en de aanstichter van mijn passie voor fotografie. Iets waar ik in de toekomst ondanks mijn beperkingen, graag iets verder mee wil doen."