Nieuws/Vrouw

This is Congo

De tijd even stil

Kan iemand heel even de tijd stil zetten. Voor het geval dat ik het vergeet. Vergeet even stil te staan bij de afgelopen jaren. Bij ons leven in Congo, het land dat ons zoveel bracht.

Kan iemand even de tijd stil zetten, zodat ik een moment heb om na te denken over het bizarre leven dat wij hier hebben geleid. Hoe verwend wij zijn, hoe verwend wij waren. Hoeveel geluk wij hebben dit avontuur te hebben mogen ervaren. Gelukkig te zijn in een land vol ongeluk. Veilig te zijn in een onveilig land. Rijk te zijn in een land vol armoede. Blank te zijn in een land zo zwart. Bewaakt. Beschermd. Geholpen. Altijd een glimlach om ons heen. Hoe bijzonder wij waren. Zo bijzonder dat we bijna dachten dat we het ook echt waren. Kwam dat door de 'expatbubble' van het leven in een moeilijk land? Afgezonderd en alleen. Met risico's en gevaren. Het geluk ook dat wij die niet hebben ervaren. Die gevaren. En de risico's. De risico's. We hebben geluk gehad. Dat wel.Kan iemand even de tijd stil zetten, zodat ik nog ietsje langer kan genieten van de juichende kindergeluiden uit ons zwembad? Van altijd buiten spelen. Van het in de keuken zoemende geluid van de sinaasappelpers. Elysee die alvast de koffie zet. Van Marcel, onze chauffeur, die het verse stokbrood komt brengen, de wekelijkse post heeft opgehaald. De meloenen, de mango's, de avocado's en de ananas. Nog even genieten van de warme zon op mijn gebruinde benen, de gekko's die wegspringen achter de palm. Nog een laatste keer uiteten. Alsof we op vakantie zijn, zeiden we dan altijd tegen elkaar. Alsof het elke dag een beetje vakantie was.Mag ik nog even genieten van mijn Hibiscus, die vanuit het niets metershoog tegen de omheining van het zwembad is gegroeid, het kabbelende water en Samuel, de tuinman, fluitend in het gras. De zwierende kinderschommels die ik ook in de woonkamer had opgehangen. We hebben er elke dag plezier van gehad. Mag ik nog heel even genieten van de ontmoetingen, de mensen en iedereen die altijd naar me zwaait. Van de deuren die worden geopend, mijn was die wordt gedaan, het gemak dat ik mezelf niet heb ontzegd.Kan iemand even de tijd stil zetten en me nog honderd blogs gunnen, of een prachtig boek, een speeltuin voor het hele weeshuis en elke dag genoeg te eten. Was het wel genoeg? Heb ik genoeg gedaan? Heb ik er wel alles uitgehaald? Of hoef ik die vraag niet aan mezelf te stellen, nu ik geen dag van de enorme ontwikkeling van mijn dochters heb gemist . Hun eerste stapjes heb gezien, hun eerste Nederlandse woorden heb gehoord, hun eerste Franse en hun eerste Engelse. Hun bijzondere voorliefde voor elk dier in geuren en kleuren heb meegemaakt. Hun grapjes en hun verdriet. Of de wonderlijke levenswandel van mijn zoon. Zijn natte kussen op mijn mond. Zijn onvoorstelbare voorliefde voor auto's en motoren. Hoe bang die laatste hem soms ook maken. Hoe gelukkig hij is in Afrika, samen rennend met onze lieve Denise. Struikelend, knuffelend. Roepend naar ons buurmeisje. Zonder woorden. Op 'auto' na dan. Het personeel van onze gehele compound dat hem op handen draagt. Mijn kleine blonde Congolees.Kan iemand even de tijd stil zetten, zodat ik de kans krijg ons leven in Congo nog heel even te beleven. Met Denise, Marcel, Elysee en Samuel. Mag ik nog heel even? Zoveel geluk. Zo uitzonderlijk. Zo onwerkelijk. Zo'n enorm gemis. Nog heel, heel even? Opdat ik het echt niet vergeet?