Nieuws/Vrouw

This is Congo

Held

Je bent een held, alleen weet je dat niet. Of je voelt het niet zo. Komt dat door je geloof? Door de pure vanzelfsprekendheid waarmee jij jouw taak elke dag op je neemt. Al dertig jaar lang?

Je ontzegt jezelf praktisch alles. Materieel bezit, vakanties, vrije tijd en je eet zelfs altijd als allerlaatst. Zodat je zeker weet dat jij niemand iets ontzegt. Je brengt bijna elke nacht door bij de kleinste kinderen. Je wordt bijna dagelijks geconfronteerd met doodzieke kinderen, die in jouw handen wegglijden, hun laatste adem uitblazen. Je bent natuurlijk arts en je hebt ooit, lang geleden, een eed afgelegd iedereen te zullen helpen, maar zoveel als jij er helpt, zo belangeloos, zo liefdevol, dat werd nooit van je gevraagd. Maar je doet het toch.

Elke cent die aan jouw weeshuis ten goede komt, draai je honderd keer om. En de emotionele band die je met de kinderen hebt opgebouwd, is ongelooflijk om te zien. Onbetaalbaar, zoals het leven voor jou hier onbetaalbaar is. Niet jouw leven, maar het leven waarvoor jij hebt gekozen. De held van weeshuis Kimbondo. Het grootste weeshuis van Kinshasa. De geestelijk vader van 800 kinderen. Hun arts, hun moeder, hun vader, hun opa, hun oma, hun familie. Jij bent hun enige volwassen familie en ze aanbidden je, zoals jij hen aanbidt. Vol respect behandelt. Elke dag weer.

Elk leven is zo waardevol voor jou, te waardevol bijna, want het doet je zoveel pijn om weer iemand te verliezen. Ik zie het in je vermoeide ogen. Je overslaande stem als je die nacht opnieuw niet hebt geslapen, maar een kind moet hebben laten gaan. In jouw armen haar laatste adem uitgeblazen. En dat gemiddeld zo'n acht keer per maand.

Maar soms ben je veerkrachtig en heb je weer hoop. Op die operatiekamer die je tracht te verwezenlijken. Zodat je naburige ziekenhuizen geen absurde bedragen meer hoeft te betalen voor noodzakelijke operaties, op leven en dood. Omdat je vaak het geld niet hebt, en weer een kind moet laten gaan. Absurd vind je dat. Je wil het zelf regelen. Nog meer verantwoordelijkheid. Zelf kunnen opereren of mensen opleiden die dat kunnen doen. Je eigen weeskinderen. Als ze het aankunnen, geef je ze de kans. Betaal je uit eigen zak zelfs hun universiteit. En zo loopt nu jouw toekomstig opvolger al met je mee. Eens een weeskind onder jouw hoede, nu arts in opleiding onder jouw hoede. Omdat al jouw kinderen naar school mogen.

Moeten. Wat een verdienste in een land waar de meeste kinderen nooit naar school gaan.

Je ademt liefde, verantwoordelijkheid, warmte en een ongekend gevoel van medemenselijkheid. En je laat kinderen weer ademen na het intense verdriet van het besef alleen op de wereld te zijn. Je geeft ze de wereld en je krijgt er niets voor terug. Onlangs bracht ik je 800 dollar, een gift uit Nederland. In tranen pakte je de envelop aan. Vandaag zei je, moet er een kind geboren worden, maar het kind kwam niet uit zichzelf en je kon de keizersnede niet betalen. Nog geen uur geleden vervolgde je, dacht je dat het kind en haar moeder zouden sterven, maar nu wist je dat zij zouden overleven. Je ging onmiddellijk op pad om het geld naar het ziekenhuis te brengen, zodat de operatie kon worden uitgevoerd. En zo geschiedde.

Volgens jou had God mij gezonden en zorgde God die dag voor een prachtig nieuw meisje op de wereld, dat voortaan ook onder jouw hoede zal leven, omdat haar moeder geestelijk niet gezond is. Opnieuw een mond om te voeden, een hand om vast te houden in de nacht, een tere kinderziel om te beschermen. Maar ik wil je zeggen dat het niet God was, die mij bracht. Nou ja, misschien een klein beetje als je dat fijner vindt.

Maar het was jij. Jij lieve, fragiele man met je verdrietige ogen. Geestelijk vader van 800 kinderen. Hun arts, hun papa, hun mama, hun enige familie. Jij liet me komen, omdat jij dat verdient. Omdat je een held bent. Misschien wel de meest onbekende held van de 21e eeuw. Een standbeeld verdien je. Een gouden stoeltje in de hemel. Een operatiekamer voor mijn part. Donaties. Voldoende geld om je niet meer zoveel zorgen te hoeven maken. Om de toekomst van jouw weeshuis. Om de toekomst van jouw 800 kinderen. Of alleen al om vannacht en om morgen. Een ziek kind in je armen dat haar laatste adem uitblaast. De tranen in je ogen voor de zoveelste keer.

Lieve Père Hugo, je bent een held, alleen weet je dat niet. Maar ik weet het wel en ik wil dat iedereen het weet.

Wil je meer weten over Nienke of Père Hugo, kijk dan hier of mail Nienke op nienkemagnin@hotmail.com.