Nieuws
937243
Nieuws

"Alcohol verpest mijn hele leven"

Vrouwen met een alcoholprobleem cijferen zichzelf vaak weg, camoufleren hun drankmisbruik en trekken niet snel aan de bel voor hulp, blijkt uit cijfers van de verslavingszorg. Wie zijn deze vrouwen, waarom zijn ze verslaafd en belangrijker nog: waarom zoeken ze geen hulp? VROUW sprak met drie stille alcoholisten over hun probleem.

Conny (47)

"Na mijn scheiding ging het compleet de verkeerde kant op. Mijn ex-man zwierf op straat, ik kreeg een nieuwe baan, volgde een opleiding en had de zorg voor twee puberende kinderen. Het was zo hectisch. Ik wist echt niet hoe ik het allemaal moest bolwerken en greep daarom steeds vaker naar de fles.

Door de alcohol kon ik even al mijn zorgen vergeten. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik vrijwel iedere avond ladderzat in bed belandde. Wel probeerde ik het dronken moment uit te stellen totdat mijn kinderen in bed lagen. Uiteraard hadden ze wel iets door, maar ze waren te jong (14 en 16) om mij echt te kunnen helpen.

Hoewel het door de relatie met mijn nieuwe partner nu veel beter gaat, heb ik nog steeds een zwak voor alcohol. Als we ruzie hebben bijvoorbeeld, sta ik in een mum van tijd met een (limonade!) glas sterke drank in mijn handen. Daarnaast vind ik het heerlijk om eens per maand compleet uit de band te springen. Dan sla ik op een avond zo een liter sterke drank achterover. Gewoon omdat ik het dronken, vrije gevoel heerlijk vind. Dat is niet goed, dat weet ik.

Natuurlijk heb ik wel eens gedacht aan hulp, maar ik dacht 'als alle andere problemen in mijn leven verdwijnen, dan verdwijnt mijn alcoholprobleem vanzelf wel'. Dat klopt, deels. Het is wel minder geworden, maar weg is het niet. Hoewel ik het er nog nooit met iemand over heb gehad, er nu pas voor het eerst serieus over praat en het de eerste keer is dat ik dit hardop zeg, denk ik dat ik mezelf wel een alcoholist moet noemen..."

Sandra (51)

"'Als je niet stopt met drinken, dan ga ik bij je weg', dat is wat ik jaren geleden te horen kreeg van mijn man. Na zijn dreigement heb ik zeven jaar lang geen druppel gedronken. Daarna ging ik opnieuw de mist in.

Al sinds mijn achttiende ben ik dol op alcohol. Mijn probleem? Het blijft nóóit bij één glaasje! Het worden meteen één of twee flessen. Voor mijn man verborg ik de flessen op de vreemdste plekken:  in de scooter, in de kast, in mijn jaszak. Hij kon het niet meer aan. Hij was het zo ontzettend zat dat hij na 22 jaar huwelijk zijn koffers pakte en mij achterliet.

En dat is niet het enige, want ook mijn dochter wil mij niet meer zien omdat ze geen idee heeft hoe ze mij aantreft, mijn huidige partner dreigt het bijltje er bij neer te gooien en mijn andere zwangere dochter wil mij niet in de buurt hebben van de kleinkinderen als ik niet stop met drinken.

Weet je wat ik nog het allerergste vind? Dat ik het allemaal compleet begrijp. Ik weet dat ik niet moet drinken, dat ik een ontzettend vervelende vrouw word als ik dronken ben en dat ik hulp moet inschakelen. Toch ben ik niet sterk genoeg om mezelf een schop onder de kont te geven. Ik ben afgekeurd en zit hele dagen thuis in een flatje. De alcohol is mijn enige steun. Als ik hulp inschakel, dan wordt mij dat ook afgenomen. Wat heb ik dan nog? De drank heeft mijn leven echt geruïneerd. En als ik er niet snel mee stop, dan zal het dat alleen maar meer en meer doen..."

Johanna (40)

"Na mijn scheiding stortte mijn wereld in. Ik stond er na een huwelijk van twintig jaar helemaal alleen voor met drie kleine kinderen. Ik voelde me zo ontzettend rot en het wilde maar niet lukken om het een plekje te geven. Om maar niet te hoeven voelen en nadenken, sloeg ik iedere avond minstens een liter wijn achterover. Zo was ik heel even verdoofd van alle pijn.

In het begin had ik alles prima onder controle. Iedere ochtend ruimde ik netjes alle flessen op, ging naar mijn werk en was een moeder voor mijn kinderen. Niemand had iets in de gaten. Ook ik niet. Want ik dacht dat ik het allemaal prima in de hand had. Dat veranderde allemaal in één ochtend. Ik kwam beneden en mijn zoontje keek wezenloos om zich heen. De lamp lag kapot op de grond en overal lag glas. Natuurlijk wist ik dat ik daar de oorzaak van was. Maar ik ontkende en vertelde mijn zoontje dat de lamp waarschijnlijk gewoon was omgevallen. Toen ik dat zei, toen ik daar glashard stond te liegen tegen mijn bloedeigen zoon, wist ik: ik heb echt een probleem!

Een moeder op school deed daar nog een schepje bovenop door mij op de gevaren te wijzen: 'Wat als er 's avonds iets gebeurt met je kinderen en je hebt gedronken? Dan kun je niet weg', is wat ze zei. In het begin was ik woedend, maar ze had natuurlijk gewoon gelijk. Het was tijd om mezelf aan te pakken. Want als er iets is wat ik niet wilde, was het net zo worden als mijn verslaafde vader. Zo'n ouder wilde ik niet zijn voor mijn kinderen.

Daarna is het balletje vrij snel gaan rollen. Ik ging naar de huisarts, kreeg therapieën en belandde uiteindelijk in een verslavingskliniek. Dat ging met ups en downs. Inmiddels ben ik acht jaar verder en drink ik niet meer. Natuurlijk ben ik niet trots op wat er is gebeurd, maar het heeft mij wel gevormd tot wie ik nu ben. Een sterke, gelukkige Johanna."