Blog Leon de Winter: 'Het is sadomasochisme'

Gistermiddag was het weer raak, een beetje zoals een dag eerder. Het was nu later in de middag, ik was opnieuw alleen in het appartement, mijn vrouw was aan het yogaën. De sirenes begonnen te brullen en ik stond daar weer onhandig te wachten tot het voorbij was. Sinds Israël zich uit Gaza heeft teruggetrokken zijn er vanuit Gaza meer dan 11.000 raketten op Israël afgeschoten, en deze aanval kon daar bij geteld worden. De raketten hebben geen strategisch doel, geen militaire noodzaak. Ze zijn bedoeld om de burgerbevolking van Israël dodelijk te raken. Dat lukt zelden, maar in de loop der jaren zijn er toch tientallen doden gevallen. 'Shelter' Israël heeft geleerd en de verdediging verbeterd. Bijna alle huizen hebben een ‘shelter’, er zijn ook publieke schuilkelders, en ook al zijn er inmiddels in deze laatste ronde duizend raketten afgevuurd, het aantal slachtoffers aan Israëlische kant is heel laag. In Gaza zijn er geen ‘shelters’. Er zijn veel bunkers, en daarin schuilen de kopstukken van Hamas. Ook hun wapenarsenaal ligt daar. Bovenop die bunkers staan woonhuizen en scholen en ziekenhuizen. Het is pervers: de burgerbevolking beschermt de raketten. In Israël is het omgekeerd: de raketten van de Iron Dome beschermen de burgerbevolking. Gaza is een vrije staat, geheel ‘judenrein’. Dat van daar uit raketten op een andere staat worden afgevuurd vinden de Gazanen kennelijk belangrijk. Israël zal er niet door verdwijnen, in tegendeel, die raketten hebben de inventiviteit van de Israëlische wapenindustrie versterkt, en daaruit is de Iron Dome voortgekomen. Onderstad Gaza is arm. Maar niet zo arm dat er niet driftig kon worden gebouwd. In de grond is een hele onderstad ontstaan, een netwerk van tunnels en opslagruimtes, dat alles bedoeld voor één ding: het doden van Joden. Er was na 2005 aanvankelijk geen boycot door Israël van het vervoer van bouwmaterialen en materialen die voor het maken van wapens nodig zijn. Maar toen duidelijk werd dat Gaza de vrijheid ging gebruiken om Israël te verwonden, werden er beperkingen aan de handel met Gaza opgelegd. Het idee dat dit conflict Israëlisch-Palestijnse over grond gaat, heb ik al een tijdje geleden opgegeven. Het gedrag van Gaza valt niet te verklaren uit opstand tegen een bezetter; er is geen bezetter. Hamas schreeuwt dat heel Israël illegitiem is en moet verdwijnen, maar daar is meer voor nodig dan 11.000 raketten, en dat weten de Palestijnen. Sadomasochisme De Gazanen beseffen dat die raketten met geweld beantwoord zullen worden. Het is sadomasochisme. Wat we zien, zijn de symptomen van een collectieve psychose met alles wat daar bij hoort: paranoïa, wanen, hallucinaties, emotionele uitbarstingen, of juist het afwezig zijn daarvan, het ontbreken van enige vorm van empathie. De Gazanen vuren raketten af met de bedoeling dat de Joden hen pijn zullen doen. Ze willen de Joden ertoe aan zetten om hun Gazaanse gevoel van inferioriteit met daden te bewijzen: ‘Wij liggen onder omdat de Joden ons eronder houden’. In hun eer-schaamte cultuur is hun het ergste overkomen: zijn hebben het onderspit gedolven tegen de Joden. Als andere Arabieren of andere moslims vanaf het tweede deel van de negentiende eeuw het barre, dorre, verlaten Palestina tot bloei waren gaan brengen, had geen Arabier geprotesteerd. Nee, het waren de Joden die de armen uit de mouwen staken. De Joden die in de Koran zo vervloekt worden. Je had als arme, ongeletterde islamitische boer of landarbeider geen enkele status in de Arabische wereld, maar je was altijd nog beter dan de Jood, die werkelijk het diepste uitschot was in die samenlevingen. En deze Jood ontwikkelt zichzelf en verandert een woestenij in een behoorlijk landje. Zelfbeeld Eer was al anti-Joods geweld ver vóór het stichten van de staat Israël in 1948. Vóór 1967 was Gaza bezet door Egypte – daar konden de Gazanen goed tegen aangezien de bezetter Arabisch en moslim was. Maar Joodse bezetters, ook al brachten die vooruitgang mee? Dat kon niet. Al dat gepraat en ge-onderhandel over grond en nederzettingen leidt tot niets omdat het echte vraagstuk niet wordt aangeraakt: het gaat om het zelfbeeld van de Palestijnen. Het gaat om psychologie. Ze kunnen niet bestaan met het besef dat ze overvleugeld zijn door Joden. In het wilde weg duizenden raketten afvuren is pure waanzin, maar die waanzin komt voort uit een ziektebeeld. Maak ik nu van de Gazanen psychiatrische patiënten? Ja. Er is geen redelijk argument te bedenken voor hun gedrag. Er valt in hun zelfgekozen mentale en fysieke gevangenis niets te winnen, behalve de claim dat zij door beesten worden onderdrukt, en daarom zijn zij zoals zij zijn, vertellen ze ons indirect. Dus maken zij van de Israëliers de beesten die zij in hun waan nodig hebben. Massaslachtingen Het heeft dus volgens mij geen zin om over grond en vrede te praten als we niet het massapsychologische profiel van het Palestijnse volk begrijpen. 1400 jaar islam en tribale waarden en normen hebben tot een bepaalde psychologie gevoerd die het voor veel Palestijnen onmogelijk maakt (nee, niet voor allen) met machtige en zelfbewuste Joden samen te leven. Daar ligt de pijn. Het conflict om grond is daarvan alleen de buitenkant. Ik denk ook dat deze mechanismen een rol spelen bij migranten van islamitische afkomst die we in Nederland hebben. Het gaat niet alleen om sociaaleconomische omstandigheden maar ook om de psychologie die samenhangt met de eigen cultuur en het daarmee samenhangende zelfbeeld. Dit is de reden waarom de massaslachtingen tussen moslims onderling geen moslim tot een protestdemonstratie beweegt, maar een relatief klein aantal slachtoffers in Gaza (ik weet het, tweehonderd zijn er tweehonderd teveel, het zijn allemaal zinloze slachtoffers van zinloze provocaties – maar vergeet niet: dit zijn aantallen die in Syrië en Irak per dag geteld worden, en dat jaar na jaar) door de hand van de Jood leidt tot hysterie. De Iron Dome werkte gisteren weer perfect. Gezichtsverlies Hamas zal raketten blijven afvuren tot er een gat in het schild valt en daardoor tientallen Joden zullen sterven. Eer. Gezichtsverlies. Daarom gaan ze door. Gisteravond zijn we in Jaffa gaan eten, de Arabische stad die onderdeel is geworden van de urbane regio van Tel Aviv. Met de fiets er naar toe, over het fietspad langs het strand en de zee. Op het terras van Café Pua bij de vlooienmarkt hadden we afgesproken met Henryk Broder. Henryk is een van Duitslands bekendste journalisten, schreef voor Der Spiegel en nu voor Die Welt. Hij was op weg naar IJsland maar had omgeboekt. Henryk is al lang een goede, lieve vriend van ons. Hij liet ons een Duitse krant zien met een fantastische kop over het wereldkampioenschap van Duitsland, dat Argentinië had verslagen: ‘Ihr seid Pabst, wir sind Goetter’, ofwel: ‘Jullie zijn de paus, maar wij zijn goden.’ Integratie Henryk had een Israëlische vriend meegenomen die al tientallen jaren midden in het Arabische Jaffa woont en ons optimistisch vertelde over de toenemende integratie van christelijke en islamitische Arabieren in de Israëlische samenleving. Dat waren welkome verhalen. Rondom ons zaten vooral jonge christelijke Arabieren. De meisjes waren net zo bloot gekleed als de Joodse. Ze dronken wijn. Er werd gelachen. Soms keek iemand omhoog, maar de nachtelijke hemel bleef verstoken van sirenes. Mijn vrouw en ik hebben na het eten nog wat gedronken in de mooie oude haven van Jaffa, die nu hip is geworden nadat de pakhuizen getransformeerd zijn in peperdure appartementen en restaurants voor de juppen. Daarna op de fiets weer terug de stad in, langs de zee. Nog steeds wandelaars, joggers, andere fietsers. Een lichte bries, warm. Een vredige avond, zoals alle avonden zouden moeten zijn.