Nieuws/Binnenland

Vrij Gezellig

Zaterdagochtend. Negen uur. Mijn oude studievriendinnen en ik proppen ons in een kleine Fiat 500 die de bijnaam Fokkie draagt. Wanneer we samen zijn wordt de klok even teruggedraaid.

We spreken elkaar weer aan met de bijnamen uit onze studententijd. We lachen, gieren en brullen. Om niets. Vandaag zijn we chicks on a mission: vriendin Tony gaat trouwen en is onze bachelorette.

De studententraditie schrijft daarbij een ontvoering door de jaerclub voor.

Op naar Den Haag, dus. De stad waar we allemaal aan de Hogere Hotelschool studeerden en waar Tony is blijven hangen. Verliefd op een wijnhandelaar. Een paar kinderen en een vette hypotheek verder, heeft hij haar nu eindelijk ten huwelijk gevraagd. Volmondig riep zij 'ja', al jaren heimelijk dromend over een Sissy bruiloft.

Taartjes bakken

Bij 'trouwen' denk ik niet aan witte jurken en een bruidstaart. Ik denk aan de avond ervoor: door je vriendinnen meegesleurd worden om -for old times sake- te swingen en te slempen. Een goed vrijgezellenfeest is pas geslaagd als de bruid met een kater en een geheimzinnige glimlach voor het altaar staat.

Dat valt tegen. De toekomstige bruidjes van nu denken daar heel anders over. Zij willen niet halfnaakt alle kroegen afstruinen. Ze willen geen shotjes drinken. Ze willen niet nog één keer iets voor de laatste keer doen.

Nee. Zij willen een workshop taartjes bakken of servies beschilderen. Ze willen een high tea of, doe eens gek, een high wine in een gerenommeerd restaurant. De jaarclubtrui wordt de hele dag met trots gedragen.

Betekent dit dat wij ons aanpassen? Nee. Wij gunnen onze vriendin –en onszelf- iets leukers. Iets beters. Iets waar we allemaal plezier in hebben. Best lastig als zich onder de genodigden iemand met een nekhernia, een pas bevallen, ontzwangerende dame en een hersentumorpatiënt blijken te bevinden. Bergbeklimmen, kanovaren en parachutespringen vallen af. Het wordt fietsen door Den Haag.

Onze gids heet Hetty en ze is gespecialiseerd in de 'Haagse smultour'; een fietstocht gecompleteerd met haring en jenever die we tijdens de tocht geserveerd krijgen.

Hetty heeft een Haags accent en praat honderduit. Dat we de tocht nou juist vanwege die jenever hebben geselecteerd, kan zij niet weten. Ze stopt bij oude hofjes, romantische pleintjes, historische gebouwen en andere culturele hoogtepunten. Echter, zodra de eerste nachtcafés in zicht komen valt onze club tijdelijk uiteen. Terwijl Hetty naar de kerktoren wijst en vertelt over de originele Wapenschilden, dwalen onze gedachten tijdelijk af naar vroeger.Panda in condoom

Slingerend liepen we destijds door de vuige straatjes, gehuld in een grote rugbytrui met de naam van de jaerclub. Wij denken met weemoed terug aan nachtelijke zoenpartijen, vals gezongen jaarclubliederen en ander studentikoos gedoe, en plots is daar de onbedwingbare behoefte aan wijn. Veel wijn.

Op dat moment komt de regen met bakken uit de hemel en Tony’s wijnvoorstel wordt door de rest van de groep met gejuich ontvangen. Onze weg wordt alleen versperd door onze Haagse Hetty, die verder wil met de tour. Ze is gehuld in een regenjas en houdt een stel festivalponchos in de lucht. Terwijl het haar in slierten aan ons hoofd plakt en de mascara in zwarte strepen over de wangen loopt, hijsen wij ons braaf in de transparant wegwerpjasjes. Een in condoom gewikkelde pandabeer zou minder opvallen.

Als we even later het café binnenstappen, trekken we onze regenponcho’s uit. ''Oh, gelukkig. Ik was even bang dat jullie een vrijgezellenclubje zijn. Die laten we hier niet toe'', roept de zichtbaar opgeluchte serveerster. Braaf schudden tien gele plastic zakken van nee.

De rest van de avond vertellen we elkaar giechelend over vroeger. We houden het netjes, we zuipen en swingen in stijl. Als de bruid diep in de nacht naar haar fiets struikelt, de mascara nog op haar kin, trekt ze zonder blikken of blozen haar plastic jasje aan en rijdt ze weg door de kleine straatjes. De straatjes gevuld met herinneringen aan jaarclubliederen, kotsen en zoenen.