Nieuws/Binnenland

Review: The Last of Us (PS3)

Als je een game als Uncharted 2 maakt, dan schep je hoge verwachtingen voor wat je daarna uitbrengt. Uncharted 3 was goed, maar toch minder dan verwacht. Wat bleek? Het grootste deel van het team van Naughty Dog dat verantwoordelijk was voor deel twee, was bezig met The Last of Us. En na het spelen van deze game, is dat heel duidelijk.

Na al deze praat over Uncharted moet ik even één ding duidelijk maken: The Last of Us lijkt in bijna geen enkel opzicht op de spellen in deze reeks. Geen vrolijke avonturier, geen exotische lokaties, niets van dat alles. Wat hebben we dan wel? Een soms extreem deprimerend en soms ook hoopgevend verhaal over een man en zijn bijna vaderlijke relatie met een tienermeisje in een post-apocalyptisch Amerika.

Verhaal

Omdat het verhaal dé reden is om The Last of Us the spelen, zal ik proberen niet al teveel te verklappen. Laten we volstaan door te zeggen dat Joel (de man) en Ellie (het meisje) samen een lange toch door het land moeten maken. Dat is een gevaarlijke opgave, omdat de hele maatschappij in verval is geraakt nadat een schimmelsoort van het overgrote deel van de bevolking moordlustige zombies heeft gemaakt. En alsof die zombies nog niet gevaarlijk genoeg zijn, zijn er tal van bandieten en andere niet te vertrouwen mensen die iedereen omleggen die iets van waarde op zak heeft.

Als Naughty Dog iets goed kan, is het personages een eigen karakter geven. Joel, een verbitterde oude man die het liefst een teruggetrokken bestaan leidt. Met Ellie wil hij in het begin dan ook het liefste niets te maken hebben, maar tijdens de jaar durende trip leren ze elkaar beter kennen en beginnen ze om elkaar te geven. Vooral Ellie is een geweldig personage: jong en impulsief, maar wel met een sterke wil. Ze is waarschijnlijk het beste vrouwelijke rolmodel in een game in jaren.

Schaarste

Dan de game zelf! Strict gesproken is The Last of Us een third person action adventure met stealth-elementen. Met andere woorden: je rent wat rond, moord de nodige vijanden (menselijk of zombie) uit en klimt en klautert je een weg door de levels. Maar dat is een te simpele omschrijving. De makers weten namelijk de schaarste in de wereld van de game goed naar voren te laten komen in de gameplay.

Je hebt bijvoorbeeld nooit meer dan een handjevol kogels, dus het is zaak om goed te richten! Daarnaast ben je constant op zoek naar waardevolle grondstoffen om extra wapens of verband te maken. In The Last of Us komt je gezondheid namelijk niet zomaar terug als je even schuilt, maar moet je deze zelf weer omhoog krikken door jezelf te verplegen.

Door deze schaarste en de constante dreiging van vijanden in de buurt zit je het hele spel op het puntje van je stoel. Het is vaak slim om in elk geval een aantal vijanden op een stille manier uit te schakelen. Maar dat gaat natuurlijk niet altijd zoals gepland, waarna je ineens gedwongen wordt om te improviseren. Het zorgt voor een retespannende gameplay ervaring.

Multiplayer

Er is ook een multiplayermodus waarin je het opneemt tegen menselijke tegenstanders. Deze heeft ook een ‘verhaal’, al heeft dit weinig om het lijf. Je sluit je aan bij één van twee facties en moet strijden om jouw zijde naar de overwinning te helpen. De omlijsting is aardig, al zijn beide multiplayer-modi in feite gewoon variaties op Team Deathmatch: moord de andere groep spelers uit en je wint. Leuk voor erbij, maar het is niet dé reden om The Last of Us te spelen.

Opvallend is ook hoe ongelooflijk goed The Last of Us op grafisch vlak is. Als je een stukje hiervan kijkt en vervolgens video’s van PlayStation 4-spellen ernaast legt, vraag je je waarom je een next gen console überhaupt nodig hebt. Naughty Dog weet echt het uiterste uit deze inmiddels bejaarde spelcomputer te halen.

Kandidaat

De ware reden om deze game te halen en te spelen is het verhaal, de personages en de geweldige sfeer die het ademt. Er zijn weinig videogamepersonages die zo geloofwaardig tot leven worden gewekt als Joel en Ellie, en hun belevenissen zullen je nog lang na het einde bijblijven. Het is ook lang geleden dat de gameplay en het verhaal zo goed bij elkaar passen dat het echt als één geheel voelt. Nu al is The Last of Us een sterke kandidaat voor game van het jaar.