Nieuws/Binnenland

Review: Ys: Memories of Celceta (PlayStation Vita)

Eerlijk gezegd lag mijn PlayStation Vita wat te verstoffen. Dat ligt niet aan de kwaliteit van het apparaat, maar omdat er zo weinig games voor verschijnen. Gamesuitgevers spelen het vooral veilig door oude games opnieuw voor de Vita uit te brengen. Maar eindelijk is er wat nieuws en ook nog in mijn favoriete genre, namelijk de rpg Ys: Memories of Celceta.

Als Ys: Memories of Celceta van start gaat, treffen we hoofdrolspeler Adol Christin alleen aan. Strompelend loopt hij door een dorp heen. Als hij tegen iemand aanbotst en daarvoor neergeslagen wordt, heeft de jongeman niet de kracht meer om op te staan. Adol is totaal uitgeput en zijn geheugen kwijt.

Er is iets gebeurd tijdens zijn reis door de Great Forrest, waardoor hij zich niets meer kan herinneren. Als er een grote zak geld uitgeloofd wordt aan de eerste avonturier die een landkaart aflevert van het verraderlijke bos, neemt Adol toch de uitdaging aan in de hoop zijn geheugen terug te krijgen. Daarbij krijgt hij hulp, maar wie is er eigenlijk écht te vertrouwen?

Oeps, verrassing

Zoals een rpg betaamt, komen Adol en zijn team de nodige vijanden tegen. De gevechten vinden in realtime plaats, in plaats van om de beurt zoals bij sommige andere rpg’s. De camera is niet bestuurbaar en soms is de kijkhoek zo onhandig geplaatst dat je letterlijk tegen vijanden aanloopt. Dat zorgt soms voor nare verrassingen. Je loopt liever niet onvoorbereid een loeizware tegenstander te lijf.

Het team kan, naast Adol, maar met twee personages worden aangevuld. Dat vergt wel wat tactiek want elk karakter heeft zijn of haar eigen specialiteiten. De vijanden hebben allemaal hun sterke en zwakke punten en de teamleden kunnen daar handig op inspelen. Ook kunnen ze extra acties verrichten, bijvoorbeeld het openbreken van sloten.

Naast de standaardaanvallen speel je nog extra vechtstijlen vrij. Deze kun je naar eigen keuze plaatsen onder de vier knoppen aan de rechterkant. In combinatie met de rechter schouderknop wordt de speciale aanval ingezet. Als laatste is er nog een superaanval, maar de meter hiervoor loopt heel langzaam vol en deze kan dan ook niet vaak worden ingezet.

Tikje oubollig, maar wel leuk

Ys: Memories of Celceta ziet er een beetje oubollig uit. De Vita kan echt wel wat meer hebben, maar het grafische resultaat hier lijkt toch meer op een PlayStation 2-titel. Heel verrassend is de game niet, maar dat neemt niet weg dat het verhaal lekker wegspeelt. De gevechten bieden genoeg uitdaging en voor wie graag rondsnuffelt zijn er voldoende verborgen voorwerpen en leuke sidequests te vinden. Vervelen hoef je je bij Ys: Memories of Celceta zeker niet.