Nieuws/Binnenland

Filosofische hilariteit

Review: The Stanley Parable (pc)

Tussen al het eindejaars-gamegeweld kwam ik een apart spel voor de pc tegen tijdens een tochtje door de diepste gamekrochten van het internet: The Stanley Parable.

Het is lastig om over een game als deze te schrijven, omdat zo weinig mogelijk ervan af weten juist het spelplezier verhoogt. Laat ik daarom een beetje vaag doen en als de concepten je aanspreken, moet je me maar gewoon vertrouwen. Hij kost €12, dus zo'n groot risico loop je nou ook weer niet.

The Stanley Parable valt niet in een specifieke categorie te plaatsen. Het is geen schietspel, puzzels oplossen hoef je evenmin en het verhaal ligt niet vast, maar wordt door jouw acties bepaald. Het enige dat je doet, is keuzes maken. Ga je door de linker- of rechterdeur? Druk je op de bovenste of de onderste knop? Of doe je juist niets, wat ook een keuze is? Elke beslissing leidt tot een andere uitkomst.

Je wordt begeleid door een verteller, van wie je je overigens niets hoeft aan te trekken. De eerste keuze die je krijgt, is de linker- of rechterdeur. De verteller, die simpelweg een verhaal voorleest, zegt dat je door de linker gaat. Maar ga je door de rechterdeur, dan past hij zich aan. Doe je constant het tegenovergestelde van wat de verteller zegt, dan gaat hij maar wat improviseren, vaak met hilarisch resultaat. In feite communiceer je met deze verteller via jouw spelkeuzes.

Er zijn talloze manieren om de game te doorlopen en bij elke andere keuze verandert het verhaal weer een beetje. Fascinerend. Als je gewoon doet wat de verteller zegt, ben je er binnen een uurtje doorheen en krijg je een aardig verhaaltje voorgeschoteld. Ga je van het pad af, dan wordt het echt interessant. Je komt terecht in een dimensie waar logisch denken geen nut meer heeft.

Je moet wel een beetje filosofisch zijn ingesteld, want tijdens het spelen wil de game nog wel eens pogen om je aan het denken te zetten. Zo is het mogelijk om in een museum terecht te komen waarin de ontwikkeling van de game zelf uit de doeken wordt gedaan. Of je vindt een kamer waarin het einde van het spel al helemaal staat uitgeschreven, nog voordat je er zelf bent. Een soort metacommentaar op games in het algemeen, dus.

The Stanley Parable is een hele aparte game zoals ik nog nooit ben tegengekomen. Bij vlagen hilarisch, maar het zet je tegelijkertijd aan het denken over gamen en hoe games worden gemaakt.